მე შენ მიყვარხარ, ო, ისე მძაფრად,
ყველა ნაპრალი ამევსო სულის
და მე ვიგონებ იმ დროის წასვლას,
უცებ შემკრთალის და გარდასულის.

მე შენ მიყვარხარ, როგორც ხორშაკში,
მიჭედებული ღრიჭოს ფიცარი.
მე ყველა შენი რომანი ვიცი
და შენი სატრფოც ვიცი ვინც არი.

მაინც მიყვარხარ, ისე მხურვალედ,
თითქოს მზის დისკო მოვაცვი ბეჭებს
და უუფლებო გრძნობებით მომდგარს,
ყელზე ბურთებად ძლივს ვყლაპავ ეჭვებს.

მე შენ მიყვარხარ, ისეთი ტანჯვით,
მიწას რომ სტკივა ყველა ბალახი.
სიკვდილის ყველა დეტალი ვიცი,
თუმცა სიცოცხლე არ მაქვს ნანახი...

მე შენ მჭირდები, როგორც თვალს შუქი
და სიტყვებს კიდევ ენა სათქმელად.
რა ადვილია გითხრა: "უშენოდ",
როგორი რთული კვლავ აღსაქმელად...

და ისე მზარავს ეს სიმარტოვე,
როგორც ჩემს ოთახს - საათის ფიქრი.
როგორც ვაგონი ნავთობით სავსე,
ჩემი ცხოვრებაც უშენოდ მიქრის.

მე შენ მიყვარხარ, ო, ისე მძაფრად,
გატოტილი გაქვს ჩემში ფესვები
და მე მგონია, კი არა, ვიცი,
რომ ვერასოდეს ვერ შეგეშვები!

მე შენ მიყვარხარ, სუნთქვას ვაყოლებ,
შენი სახელის თითეულ მარცვალს
და მე ვუწოდებ უშენოდ ყოფნას,
წუთისოფლისგან შემზარავ ძარცვას!