აზრი.
და მისმა სხვადასხვაობამ
გააგიჟა, გაასულელა;
მივიწყებულ ტომთა ბელადივით
დახტის და უმღერს წარმოსახვის
წმინდა ანარეკლს.
რა სასწაულად შეაზილა თბილმა ნიავმა
მის სულში ათასი მინდვრის სურნელი;
მაღალ ღობეებში რას ჩაიხედება
ცხოვრების უკუღმართობა?!
ამიტომ მხოლოდ ფიცართა ჭრილში
ნადირივით უმზერს ხის ძირში ნებით წაქცეულს,
ალუბლის წვენით, რომ მოუსვრია პირი
და თავს იმკვდარუნებს.