ეს მერამდენედ გამიშალა ბედმა მარაო
და გამიგრილა გული ტრფობით გახურებული,
დღეს კიდევ ერთმა მიპასუხა, გოგომ: "არაო,
ვერ ვიქნებიო, მეო - შენი შეყვარებული!"

შეჩვეული ვარ, აღარ ვდარდობ ახლა, ვით უწინ,
თან სანუგეშოდ ლექსისთვისაც გაჩნდა მასალა,
ოხ, როგორ იცი სიყვარულო, დანატკბობს გუშინ,
ხვალ გაუზავებ ორი იმდენ მწარე სამსალას.

არადა მსურდა მე იმ გოგოს განებივრება,
მინდოდა ეგრძნო, რასაც სიტყვით ვერ ხსნის მგოსანი,
მაგრამ ღამეთა ლექსად თევა მან არ ინება,
არ გახდა სიტყვის ხელოვანის გვირგვინოსანი.

რაც იყო - იყო, უფრო სწორედ, რაც არის -არის,
სხვაგან მოვძებნი უწრფელესი გრძნობის სახურავს,
ღიად დავტოვებ ჩემი გულის ორივე კარებს
იმ იმედით, რომ ერთ დღეს, ვინმე შემოიხურავს!