ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

დასაწყისია ხოლმე ყველაზე ძნელი და ვფიქრობ როგორ დავიწყო. აღსარებასავითაა ეს ნაწერი ჩემთვის. რამდენი დრო გავიდა, რაც აღსარება არ ჩამიბარებია, არც მოძღვარი მინახავს და მეტიც, ეკლესიის კარიც კი არ შემიღია(ან რა შეღება უნდა,სულ ღიაა,რომ ჰკითხო ამ ხალხს). ახლა მართლმადიდებელი ფანატიკოსები უკვე ორმაგი ინტერესით გააგრძელებენ ამის კითხვას და ფინალამდე რამდენიმეჯერ მაინც გადამცემენ ანათემას, არაფანატიკოსები რამდენიმეჯერ გაიფიქრებენ, რომ მირჩიონ მამაოსთან მისვლა და მონანიება, ახალი ქართველები მეტყვიან, რომ უფრო მძაფრად უნდა დამეწერა, ვიდრე დავწერე. გაგიკვირდებათ და  მონარქიის მომხრე ქართველებიც წაიკითხავენ, რის შემდეგაც მედიდურად მომიტრიალდებიან და  მეტყვიან, რომ რა გლეხური გვარიც მაქვს, იმას ვამართლებ და სულერთია მათთვის, რას იბოდიალებს გლეხის ქალი, ისიც ორი  შვილის დედა და უარესი, ქმრის გარეშე. ასე შემიძლია თითქმის ყველა მიმდევრობას მივყვე. ყველას აზრი მეტნაკლებად  ვიცი და ამიტომ თქვენ მაინც აღარ შეგაწყენთ თავს ამით.

ერთ დღესაც გავიღვიძე და აღმოჩნდა, რომ სინანულის გრძნობა დავკარგე, ამაზე საშინელება არაფერი ყოფილა, როცა არაფერს ნანობ. ასე შეგიძლია ადამიანი მოკლა და შედეგებზე არ იდარდო, მაგრამ  გაკავებს ის, რომ გეშინია. შიში და სინანული სხვადასხვა რომ არის, ამაზე მსჯელობაც კი სასაცილო იქნება ახლა აქ, აქსიომაა ჩავთვალოთ.

საქართველოში ქალი ყოველთვის სიწმინდის მაგალითად აღიქმებოდა, თუნდაც ეს ქალი არ ყოფილიყო თანახმა ამ სტატუსზე, უნდა ეცხოვრა მოკრძალებულად, გაერიგებინათ  ქმარი და ცხოვრების ბოლომდე სურვილები კაბის კალთის ქვეშ დაემალა და მაქსიმუმ დღიური ეწარმოებინა, რომელსაც არავის ანახებდა და თუ მაინც ქმარი იპოვიდა სადმე, მთელი სანათესაოს განხილვის თემად გადააქცევდა, თუმცა რაღა სანათესაო, ძმაკაციან, ნაცნობიან, მეგობრიანად ყველა ამას განიხილავდა მეორე დღეს და არარსებულ ღალატს დასდებდნენ ბრალად და საცოდავი და აწ განსვენებული ჯორდანო ბრუნოსავით(რომელიც უმოწყალოდ შებრაწეს ცეცხლზე)  სამაგალითოდ დაისჯებოდა. ყველაზე საინტერესო კი ისაა, რომ პირიქით არსად ხდება, კაცს არც ცეცხლზე დაწვავენ და არც სახალხოდ გაკიცხავენ. მეტიც, ის მეგობრებთან აუცილებად მოყვება, თუ როგორ მოახერხა და ლოგინში ჩაითრია, რომელიღაც სამოდელო სააგენტოს წარმატებული მოდელი. მოკლედ, ეს ის საკითხია, რომელსაც მე და თქვენ ვერაფერს ვუშველით(ან ასე გვგონია).
ტრადიციულ ოჯახში ვიზრდებოდი, ღიპიანი მამით და გაზქურასთან ხელებდამწვარი დედით, დოგმად ქცეული ტრადიციებით და სადღეგრძელოებით, "მადონას" სერვიზით აღჭურვილი მისაღები ოთახის კარადებით და მეზობლის თვალის ასახვევად შეკოწიწებული გაბედნიერებული ბავშვობით. ვიცოდი ბიჭს თუ გავიცნობდი უნდა გამომეკითხა წარმომავლობა, ტიტულები, მანქანა, აგარაკის რაოდენობა და ენების ცოდნა, დიპლომი და მთელი მომავალში არაფერში გამოსადეგარი ნივთ–ცოდნები.
ბევრს არ შევხვედრივარ(შეხვედრით და სრულფასოვანი ურთიერთობით სავარაუდოდ არცერთს), მაგრამ ვისაც ქალიშვილობის პერიოდში გადავეყარე  ვერავინ დააკმაყოფილა: ბებია, ბაბუა, ბიცოლა ,ბიძია, მამა, დედა და ა.შ. -ს მოთხოვნები.
და აჰა,გამოჩნდა თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინცი, ნუ პრინცს დედაჩემი ეძახდა, თორემ მე ერთი ნაცრისფერიარსება მეგონა, რომელიც არაფრით განსხვავდებოდა სხვა ნაცრისფერი არსებებისგან, ამაზეც ჰქონდა დედაჩემს პასუხი, განსხვავება დიდი იყო თურმე, რამდენიმე ნულით  თანაც.
რა სისულელეა ადამიანს ახასიათებდეს საბანკო ანგარიში და არა პიროვნება, თუმცა ალბათ ესაც დავის საგანია, ჩემთვის მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამ ადამიანს ეს საბანკო ანგარიში შრომით აქვს მოპოვებული და არა მემკვიდრეობით. ადვილია იმით თავის მოწონება, რაც ისედაც გიბოძა დედა–ბუნებამ, ან დედ–მამამ.
მოკლედ, გადავწყვიტე შევწინააღმდეგებოდი წყობას, განწყობას და თანწყობა. პროტესტის ნიშნად ნაცრისფერთვალება ადამიანებს შორის აღმოჩენილ მწვანეთვალებიან ბიჭთან ერთად გავიპარე, ამ მამრისვე სოფელში, მიტოვებულ სახლში, სადაც ჩემი ოცნების პირველი ღამე, თეთრი კაბისა და სურნელოვანი სანთლების ფონზე კი არა, ობობისქსელებშემოხვეული ოთახის ერთ–ერთ კედელზე მიდგმულ, ზამბარიან ლოგინზე, მწვანეთვალება, ყველასგან განსხვავებულ (იმ ეტაპზე მაინც) ბიჭთან ერთად დამათენდა.
იღვიძებ დილით და აღმოაჩენ, რომ ის მთავარი აკრძალვა, რაც ამდენი წლის მანძილზე გქონდა ,გაქრა ერთ ღამეში და მეტიც,ს ავალდებულოა ქმართან გქონდეს ყოველ ღამე(ეს საუკეთესო ვარიანტში). ხვდები, რომ ბედნიერი ხარ, თავისუფალი და ამიერიდან რასაც გინდა იმას გააკეთებ.
გავა წლები და ეს ღამე აღარც კი გამახსენდება, ისეთ ამბებს დაატრიალებს ეს ოხერი ცხოვრება ჩემს თავზე.

ახლა უკვე 35 წლის ვარ და ძალიან ლამაზ ოთახში, სურნელოვანი სანთლებით  გარემოცული, ვწევარ ატლასის თეთრეულით გაწყობილ უძვირფასეს საწოლში და სიგარეტს ვეწევი.
– დაბერდი და ამ ბოლო დროს ყავას ვეღარ სვამ, ნახე მახსოვს – ხანდახან არ მჯერა ხოლმე, რომ ეს მზეჭაბუკი ჩემს გვერდით იღვიძებს კვირაში რამდენიმეჯერ.
–ბებერი  შენ ხარ, უბრალოდ ეგ კუნთები გატყუებს– არც კი შემიხედავს ისე ვუთხარი.
–ანნა, რამდენი ხანია ერთად ვართ, იქნებ გადმოხვიდე ბოლოსდაბოლოს აქ და თუნდაც მეჩხუბე ყოველდღე, ნუ ღამით არ ჩხუბობ, ამას მივაღწიე – ოდნავშეშინებული თვალებით მიყურებს, აშკარად არ უნდა ჩემი უარის გაგონება..
მე ვიღიმი და არაფერს ვპასუხობ. შევეჩვიე ჩემს თავისუფლებას და დედამიწის ზურგზე არ მეგულება ადამიანი, ვის გამოც ამას დავთმობ.

ფიქრებით ისევ შორს წავედი და ის დრო გამახსენდა, გაზქურასთან მთელი დღის გატარების შემდეგ, როგორ ჩამოვჯდებოდი სკამზე, ავიღებდი სათუთად გამოზოგილ სიგარეტს და მოვუკიდებდი, ამაზე კარგი დასვენება, ვერც წარმომედგინა, მერე ქმარი მოდიოდა, რომელსაც თითქმის არასოდეს შიოდა და ძალიან დაღლილი წვებოდა დასაძინებლად ,ნახევრადმძინარეს ყოველთვის ვეხვეწებოდი, ჩემთვის რამე სამსახური ეშოვა, მაგრამ დილით ავიწყდებოდა .მთელი დღე ოჯახური ცხოვრებით ვცხოვრობდი და დროდადრო დღიურსაც ვაწარმოებდი, რომელიც იმდენად უღიმღამო და უინტერესო ამბებით იყო დახუნძლული, ჯორდანოს ბედის გამზიარებელი ვერ ვიქნებოდი, სასწაული რომ  მომხდარიყო და ქმარს ეპოვა.

ერთ დღესაც აღმოვაჩინე, რომ ცხოვრებამ გვერდით ჩამიარა, მეც გზა დავუთმე და გავატარე. აღმოჩენა მაშინ გავაკეთე, როცა მითხრეს, ჩემს ქმარს გრძელფეხებიანი და ლამაზმკერდიანი საყვარელი ჰყავდა .მკერდზე არ გავბრაზდებოდი, მაგრამ ფეხებს არც მე ვუჩიოდი.
გაგიკვირდებათ და არ მომიწყვია სკანდალი. ღირსეულად დავხვდი ამ ამბავს და ყველაფერი მკერდის ზომას დავაბრალე, თუმცა დაკვირვება დავიწყე ყველა წვრილმანზე და ცხოვრება ჯოჯოხეთად ვიქციე.
ახლა ვიხსენებ და ვხვდები, რომ ასეთი ლამაზმკერდიანი ბევრი იყო მის ცხოვრებაში და მე დავრჩი სამზარეულოში სიგარეტგამოზოგილდაკმაყოფილებული.

– ბევრი ფიქრი მავნებელია ქალბატონო ანნა –ასე მეძახის.ცდილობს ჩემი არისტოკრატული  ბუნება დააკმაყოფილოს...
–ეჰ, ჩემო ბიჭო, ვიცი ეგ ყველაფერი მე, მაგრამ არ იქნება ჩემი გამოსწორება – ხვდება აღარ უნდა ამყვეს დიალოგში, თორემ მაინც დავჯაბნი და ჩემივე ნასწავლი ხერხით მაჩუმებს...
ვერაფერს იტყვი,უმაღლეს ლიგას მივაკუთვნებდი მის თამაშს საწოლში.

გავა წლები და არც შენ მემახსოვრები მზეჭაბუკო, იმიტომ, რომ ბევრი მზეჭაბუკი იქნება ჩემს ცხოვრებაში და დამავიწყებენ შენს თავს. აღარც მკერდის ზომის გამო მიღალატებენ და აღარც სამზარეულოში სიგარეტის მოწევის დროს დამიტოვებენ, მაგრამ ის მუდამ მემახსოვრება...

აქ იხსნება კვანძი, ამ ადამიანის სახელი ჰქვია ჩემი ცხოვრების ძველ და ახალ ეტაპს შორის არსებულ დროს.

სულ რომ არ ველოდი, მაშინ მოვიდა, სამზარეულოს კართან დადგა და მითხრა გადამებიჯებინა ზღურბლს. გავიხსენე ათი მცნება და ათივე თავზე დავატეხე რისხვად.
ბანალური იქნება მოვყვე, როგორ გავიცანი, ბანალური იქნება გამოვტყდე, რომ სულ ვიცნობდი და ნაცრისფერთვალება არსებებთან ერთად მოვიხსენიებდი ალბათ.
სინამდვილეში, სამზარეულოს ზღურბლთან იმიტომ აღმოჩნდა, რომ სასწრაფო დახმარების მანქანას მოყვა ჩემს გადასარჩენად.
–ძალადობა კანონით ისჯება ქალბატონო –ისეთი მკაცრი ხმით მითხრა, მეგონა მე ვიყავი დამნაშავე და არა ჩემი უმადური ქმარი, რომელმაც საყვარელზე ნათქვამი ორიოდ სიტყვა არ მაპატია და ბავშვების თვალწინ უმოწყალოდ მცემა.

– გამომყევით, გამოკვლევები უნდა ჩაგიტაროთ –მაინც გადავდგი ნაბიჯი, სამზარეულოსზღურბლს გადავაბიჯე და დავიწყე ცხოვრების ახალი ეტაპი.

თავიდან იყო საქმიანი, უფრო სწორად სამედიცინო შეხვედრები. შემდეგ მივხვდი, რომ სხვანაირი ვხდებოდი მასთან საუბრის შემდეგ.
მოკლედ, ერთ დღესაც ავდექი და ქმარს ვუღალატე. აი ის ღამე კი არ დამავიწყდება. მაშინ მე ჩემს ყველა პრინციპს, ათი მცნების ყველა მცნებას, ყველა დოგმას და კანონს შევეწინააღმდეგე და ერთადერთი გულის ხმას მივენდე. ჩემი სხეულის ყველა წერტილმა იგრძნო ის, რაც არ უგრძვნია ამდენი წელი და მეორედ დაბადება რა ყოფილა, მაშინ მივხვდი.
ამ დღეს გავიღვიძე და მივხვდი, რომ რომ სინანულის გრძნობა დავკარგე, მაგრამ დავიბრუნე თავი, დავიბრუნე ადამიანობა და რაც მთავარია, დავიბრუნე ის ცხოვრება, გვერდით რომ ჩამიარა.
ის წავიდა, დიდხანს არც გაჩერებულა, მაგრამ მუდამ მიყვება ჩემი ცხოვრების გზას მკრთალ  ხაზად. მუდმივ მეგზურად და გულის მესაიდუმლედ. მე გავუშვი, თუმცა მანამდე ქმარი გავუშვი, ყველა დიდმკერდიან ქალბატონთან და ძალიან გაოგნებული დავრჩი, როცა წინააღმდეგობა გამიწია. მინდოდა დეტალებში მომეყოლაა ყველა ის ღამე, რომელიც ეგონა დაქალთან, მეგობართან, მშობლებთან და სულაც საავადმყოფოში გავატარე. თუმცა დავინდე და მხოლოდ იმით შემოვიფარგლე, რომ სახლიდან ყველა ნივთი საგულდაგულოდ შეფუთული გავაგზავნე მის მშობლიურ სახლში.
გავიდა წლები და ჩემი დღიური საჯარო განსჯის საგნად ვაქციე. ნაკუწ–ნაკუწ თუ სრულად მივიტანე მკითხველამდე. ყველგან იმას ვამბობ, რომ დამნაშავე ისაა, ვისაც ღალატობენ. თუმცა ამაზეც შეიძლება დავა, უსასრულო პოლემიკა. დაუსრულებელი ნერვიულობა და ტანჯვა, მაგრამ მთავარია დაინახო გვერდით ჩავლილი ცხოვრება და გაეკიდო, ან მშვიდად გაყვე გვერდით.

ფინალი უნდა იყოს დამანგრეველი, დიდი ხანია ვწერ და ვიცი, საფინალო ფრაზამ სამუდამოდ დატოვოს უნდა შთაბეჭდილება მკითხველის სულში ,დაღივით. დიდი შანსია, მე თქვენს მახსოვრობაში დავრჩე გარყვნილ, ამპარტავან და მოღალატე ქალად, თუმცა მე მაინც გეტყვით : მოღალატეებად არ იბადებიან, მათ ჩვენ ვშობთ, ჩვენს გარშემო.
პ.ს. მე ახლა საკმაოდ ცნობილი მწერალი ვარ და ჩემი ყოფილი ქმარი აუცილებლად  იყიდის წიგნს, სადაც  ეს ნაწარმოები იქნება დაბეჭდილი.


–რას ვერ აპატიებ ადამიანს, ანნა? – მაფხიზლებს ფიქრებიდან ჩემი მზეჭაბუკი,
–რომ მომკლას –ღრმად ამოვისუნთქე – ვეღარ შევძლებ მკვდარმა ვაპატიო, დანარჩენზე უბრალოდ ვიკითხავ, რატომ?