მოტყდა, დაემტვრა, ტკივილიან ცხოვრებას ფრთები,
აღმართს შემდგარი,დავიჩოქებ,მხოლოდ უფლის წინ,
კბილებს ვაკვესებთ,ავ ცხოვრების გავხდით აფთრები,
ჯიბით ვატარებთ,გაცრეცილ და ტანჯულ უბის წიგნს.
ზოგს ქრისტეს სჯერა,ზოგს ბუდას და ზოგსაც ალაჰის,
ჩემი სიტყვის ხმა, ღვივის,ბრწყინავს, როგორც ამარტა,
ძვირფას ნოხიდან გადავარდნილს,გზად მაქვს ტალახი,
ცხოვრების საზრისს,მგოსნის სიბრძნით ასე განვმარტავ.
ქარიშხლად აქცევს, გულთბილ ნიავს, მკაცრი ოდინი,
კვლავ გაწვიმდება, მსხვილ წვეთებთ დარდი ამაღამ,
მე გამამძაფრებს, ღრმა წუხილი, ყრუ მოლოდინის,
მე ლექსმა მომკლა, ზოგს ჰგონია გამაამაყა.