ძველი წისქვილი

წისქვილის ტბორში მზე ამოვხელე,
თვლემს მოთენთილი ზაფხულის ხვარტით,
ღარიდან ნერწყვავს წყლის შხეფებს ღელე,
მიწას ცეცხლივით ალმური ასდის.
ლაღი ფიქრები ლაჟვარდს ელტვიან,
აქ გამიშლია ,,დევების სუფრა,”
წისქვილის ლოდი პაპის ფესვია
და ჩემთან ერთად ცოცხლობს და სუნთქავს.