***
ღამეა რთული, გადაყლაპა ღრუბლებმა მთვარე,
სარკმელთან ურცხვად აიტუზა შპიონი ქარი,
ქუჩაში ერთხმად გაეფიცა ფოთლები ჭადრებს,
სიჩუმემ შეთხზა მარტოობის მემორიალი.

სიბნელე მთრგუნავს და განწყობაც იფერებს მის ფერს,
დავხუჭავ თვალებს, ვითვლი წამებს, გავახელ, იქნებ...
ვათენებინებ მერამდენედ საათის ისრებს,
საათის ისრებს მერამდენედ ვათენებინებ...

გონება თითებს ჩასჩურჩულებს აბსურდულ ფრაზებს,
ფურცელზე მკრთალად გაგიჟების ანაბეჭდს ვტოვებ,
გეყოფა! მორჩი, მაგ ცინიკურ ღიმილებს მთვარევ,
არა ვარ გიჟი, გეფიცები, ღმერთია მოწმე.

მე სუნთქვა მიჭირს, მაჯისცემაც განულდა თითქოს,
კედლებსაც ვატყობ განუძრახავთ დახრჩობა ჩემი,
ამ ბოლო სუნთქვით ვამელნისფრებ ფერმიხდილ სტრიქონს,
ღამის ტყვე მზისგან გულუბრყვილოდ შენდობას ველი.

***
უიმედო ნაბიჯები, ფორიაქი,
ნაკვალევით გადაღლილი ბილიკები,
რესტორანი ერთი ბოთლი კონიაკი,
ცივ სახეზე გარდაცვლილის მიმიკები.
შორს ზეცაში  ჭორიკანა წეროები,
ბოლო გვერდი ფოთოლცვენის მემუარის,
საფეთქელთან მიტანილი რევოლვერი,
უღრუბლო ცა, სისხლისფერი ტროტუარი...