”ეს სახლი, ძველი ინტელიგენტი” - ნინო ქოქოსაძე




გოგოლზე  ასეთი სახლებია
(თბილისის  სხვა ქუჩებზეც):
წვიმის  მერე  აბანოდან გამოსულებს ჰგვანან -
აგურის კედლები ვაფლის პირსახოცებივით შემოუხვევიათ.
ჯერ  ორთქლი ასდით, მერე ალმური. 
კარგად რომ  გაშრებიან, 
სუროს  ყელსახვევებს  იკეთებენ, 
ცილინდრებს - საკვამურებს იხურავენ,
აკაციის  ოდეკოლონს  ისხურებენ,
ქუჩაში გამოდიან სახლები.
სახლებს  სახლები ელოდებიან
აბლაბუდის  ნაზი ვუალებით, 
ნიავზე ებურცებათ კოფთები  ფანჯარა-ბროშებით
და  ნესტის  ხავერდის ქვედაკაბები.
სახლებს ერთმანეთი უყვარდებათ,
სახლები ქუჩაში  სეირნობენ - 
მოხუცი სახლები აივნების ხელკავით.
აივლიან, ჩაივლიან,
ჩაივლიან, აივლიან,
ერთმანეთისკენ იწევიან,
ერთმანეთისკენ იხრებიან
სახლები.

მოუმრავლდათ შთამომავლობა. 
თინეიჯერი  კორპუსები  აწოწილან,
სიმაღლეში გადაასწრეს.
უკეთიათ თეფშები  - ყურსაცვამები.
არ ესმით,
არ ესმით აწოწილ  კორპუსებს,
არასდროს არ  ესმით მოხუცი სახლების. 

იშლება  გჟელის კერამიკის სერვიზები - ღრუბლებზე  საღამო
და მთვარე ინთება  - მაქმანის მბჟუტავი აბაჟური.
სახლები იცხობენ სახურავ ორცხობილებს
და ფინჯან ჩაისთან  ბაასობენ -
საამურად.
მერე  ვარსკვლავების  ლოტოს  თამაშობენ,
ფლირტაობენ  ქოთნის ყვავილების ფლირტით. 
მონსტერა: ძვირფასო, ო, როგორ მიყვარდით.
ალოე: ძვირფასო, მაოცებთ...
მონსტერა: ძვირფასო,  ნუ  გიკვირთ...
სახლები  ჰყვებიან
წიგნების  დაფურცლულ გვერდებზე  (კიბეზე) 
დაბეჭდილ,  ათასგზის  წაკითხულ  რომანზე,
უკრავენ სახლები  როიალზე,
მღერიან  სახლები  რომანსებს.
ქუჩაში ქარი და  კატები აჯაზებენ,
თუნუქის ქილები ბუნკერთან -  დრამები.
”ჟოლობი” - საქსოფონი, საყვირი, ტრომბონი...
ცეკვავენ  სახლების  აჩრდილები.
ვალსი და  ფოქსტროტი...

მერე აივნების ხელკავებით
ხეების ხელჯოხებზე დაყრდნობილნი, 
ისევ სეირნობენ სახლები,
სახლები  ერთმანეთისკენ იწევიან,
სახლები ერთმანეთისკენ იხრებიან...

ინგრევიან 
                    მოხუცი 
                                      სახლები.