მიზეზი

ბოლო დროს ლექსებს რომ არ უძღვნის გოგონებს,
და აღარც ვარდებით აკვდება აივნებს
ასეთი პოეტი ,ან ხშირად როგორმე
ასეთი,  ნაჩუქარ არაფერს ვარიგებ.

აქ ჩემი უთქვენო წლებია, ინებეთ,
რამდენი ცრემლისგან დამხრჩვალი ''ვაიმე''
მოჰყვება, და კიდევ მოვძებნი იმედებს,
დამსხვრეულს, შევკრავ უფასოდ წაიღეთ.

ჯერ სად ხართ?! გასისხლულ ვენების სიმწარეს
გაგატანთ , თვალიდან ცრემლების ვერ დენას
ან იმ დღეს სახით რომ დავეცი მიწაზე,
აღსასრულს (ჩემთვის რომ რატომღაც ვერ დგება)
პირველი გრძნობისგან  სიცოცხლის დაკაგვას
და წლები სხეულში დამწყვდეულ სიგიჟეს,
საკუთარ ცხოვრებას ,რომელიც აღარ მაქვს
გულს ,სადაც ვნანობ რომ ოდესღაც მიგიშვით.