ბავშვურ ასაკში მომიტაცა სინაზით ქალმა.
დღეს იმ ოცნებას მისტირიან ბაღში კონები.
მე გადვიქეცი პოეზიის უნაზეს კალმად
და თავს მიხრიან გარდასული ლეკსიქონები.

ახლაც ვერ ჩაქრა ტრფიალება: გულში, თვალებში...
გარინდულ ლედის, არ შემოგრჩა ტრფობის ისარი.
შვებას ვეძებდი მოწითალო ღვინით ქალებში.
შენი ხატება თან მომდევდა ვით კამისარი.

წარმოუდგენლად გაწამება წვაში ნელია.
კვლავ ვუხმობ ნაპირს- დაკარგული წყალში კანოა.
ტაძრების გლოვა უაღდგომოდ საშინელია,
შენი ტაძარი ჩემს სულისთვის სატაყვანოა.

ეს გაგიჟება ყმაწვილური სენის ალია.
ჭკუა შეშლილი ვედევნები: კერპებს, დრაკონებს.
ახ, შენი სახე, ო ძვირფასო, კვლავ ფერმკრთალია!
ახ, შენი ჩრდილი, ისევ ისე სიზმარს მაგონებს!

ნუ გეშინია! აგონიას უხმოდ ავიტან.
მავიწყდებიან დედამიწა და სახელები.
გარდავიცვალე და აღდგომის შემდეგ, თავიდან
მომაგონდება, გარინდული ლედის ხელები.
ს. ციბულსკი