შენი პირის კი არა,
შენი გულის თქმაზე ვდგავარ.
ავღმართულვარ როგორც ალამი
და ტყეთა სუნთქვა მაქანავებს,
მარწევს და მიყურებს დედაჩემივით.
მთელი ტანით ვდგავარ
და გათენებისას,
როცა მზე ამოანათებს:
შენ ჩემს ჩრდილში დაიბადები.
ხოლო თავი ჩემი,
ხედ მოჭრილი,
შენს ფეხებს დააკვირდება.