ერთადერთი
სახლი იდგა
და ჩვენც ყველანი
შიგნით შევცვივდით.
განგებ თუ დაეტოვათ კარი ღიად
და შევვარდით ჩვენც,
შევცხოვრდით - თუკი
არსებობს ასეთი სიტყვა.
მედიდურად იდგა სახლი,
ოჯახის უფროსივით
და მის ირგვლივ;
მაღალ მთათა თავზე
ღრუბლების ნაცვლად რაღაც
იდუმალი ფარავდა მზის სხივებს.
ჩემი თანასწორნი ყველანი მხიარულობდნენ,
მხოლოდ მე მომეწყინა - ვტიროდი,
რამეთუ დედა მომაგონდა
და ვერ წარმოვიდგინე.
ვტიროდი ცხარედ,
როცა უცაბედად ანგელოსის
ხმა ჩამიძვრა ყურში
გველივით
და სთქუა ჩემში: -
ნუ ტირი პატარა ბიჭო,
აწი ეს სახლი იქნება ჩვენი დედა.
იმხიარულე.
იმხიარულე