,,დროს არ უყვარს უქმად დგომა...’’
                                                                        გალაკტიონი

დრო სივრცეს მპარავს...
                და სადღაც მიაქვს იმედის ფთილა...

თეთრითმისფერი შემიკრთობს სარკეს
                          და ნაოჭის ნაზი ხაზებით
                                    დამისაზღვრავს გასარბენ სივრცეს...
                                                                გუბე თვალს მიკრავს...…
იქ კი ისევ ჩამხტარა მზე
                      და ნაბიჯებს მითვლის,
თან ამბორს, ღრუბლის შემონათვალს,
                      მორცხვად მომიძღვნის...

კარი ხმაურით დაიკეტება...
                    ქარი, დამფრთხალი...
შემეფეთება...
                ფურცლებს დამიშლის...
და ფრიალით დაღლილ ბოლოებს
                            გულში ჩაიკრავს...
მომეფერება...

რაღაც მოღელავს...
ეს რაღაცა?!...
              ვიცი, რაც არის!...
დროის ტალღა...
                მოუხიბლავი...
მე კი ვდგავარ, გარინდებული...
სარკედამფრთხალი...
        ნაოჭდასაზღვრით გულდაწყვეტილი...
ველი მდუმარი...

რომ მოვარდება...
                    გადამივლის და...
დავრჩები ისევ...
ახალშობილი ბავშვივით მფრთხალი...
დაღლილი და
                    ფილტვებმტკივანი...
და თან ფურცელმონატრებული,
თეთრად მღიმარი..............
          …..............შავ სტრიქონიდან
                                          და სველთმიანი...
დავიწყებ ტირილს...
და ჰაერს რომ დავეწაფები,
            დრო და სივრცე კვლავ შენივთდება...…

და... ყოველივე დაიწყება ისევ თავიდან...
სიტყვათა რჩევა...
                      ფურცელთა ძევა...
დრო?!...
      დრო...  ნაპარავს უკან მომიტანს...
                                              22.12.08წ.