წუხრას ჯიხვმა რქები ქარაფს შეალეწა,
შუნნი დაფრთხვნენ,ვით ღამეში ქალწულები,
ღამემ თითქოს ლურჯა ზეცას შეახვეწა
ვარსკვლავები,ლეგა მთვარის დად-წულები.
რძისფერ ნისლებს მოეძერწათ ხატად სახე,
შემო-მე-გულ-სისხლისფერად დაგიჩემე,
ნუ დამძრახავ ჩემო,წუხელ ისევ გნახე,
ისევ გნახე თუ სახება დავიჩემე?!
ნურას მეტყვი,იქნებ წუხრას ქარი ჰყეფდა
და შუნებიც მიტომ ქარაფს ევლებოდნენ,
გულის გულში არაგვივით ცრემლი ჩქეფდა,
ორწყალშუა ოცნებები მელეოდნენ.
მოვდიოდი და მოვყავდი შენთან ჩემო,
ლურჯ ოცნებებს,სახე-გულ-სულ გაცვეთილებს,
მზის სადარად ძველებურად ისევ გჩემობ,
შენზე ფიქრი შავ ღამეებს მალეწინებს.
წუხრას ჯიხვმა რქები ქარაფს შეალეწა,
შუნნი დაფრთხვნენ,ვით ღამეში ქალწულები,
ღამემ თითქოს ლურჯა ზეცას შეახვეწა
ვარსკვლავები,ლეგა მთვარის დად-წულები.
ქეთი ზვიადაური