ბოროლას თავზე,
მე,
შენ
და ღამე,
ჩვენიდან-ზეცამდე ლეგა ნისლები,
დავტოვოთ ქალაქის უფერო მთვარე,
დავკრიფოთ კესანე-ლურჯთვალა მისნები.
არ მინდა ფირუზი,ლალი,
და ალმასი,
შენ მყავდე,
შენით
და საშენოდ ვიცოცხლებ,
სადაც არაგველი ცხოვრობდა სამასი,
ჩვენც დავზრდით შვილებს და
ისევე ვიცხოვრებთ,
იმ მთების წიაღში,
სადაც,რომ ოდითგან,
ჩნდებოდნენ ბოკვრები-
ლომების ღრიალში.
წავიდეთ,
ქალაქი მიხუთავს ფილტვებს და
ბოროლას ახლაც,ხომ ქათიბი აცვია
წავიდეთ
ფერები ვუკარგოთ სიტყვებს და
უღმერთოდ მივაგდოთ ცივილიზაცია...