მე და შენ
ვაგონი
ღამე და მონმარტრი,
შეშლილი წვიმა
ღრუბლების ფიასკო,
ჩემი მულენ რუჟი შავთეთრი ოთახი
ლოთი უაილდი და სნობი პიკასო.

ფრანგული ელიტა
ვერასდროს გამჩნევდა
და სადღაც გოგენი ალბათ თავს იმართლებს,
გახსოვდეს : ტუჩები ჰყვებიან სათქმელს და
თვალები ამბობენ შენიღბულ სიმართლეს !

გაგიმხელ ვერ ვიტან დაბოღმილ სახეში
ვიღაც რომ მიჩემებს ღიმილებს ყელამდე
დღეს ჩემი ცხოვრების კომედი ფრანსეზში
სუფლიორს საჯაროთ დავხვრიტავ სცენაზე

გარეთ წვიმს პარიზში დაიხრჩო როშელი
მე ისევ ვსაუბრობ სიტყვაძუნწ ლოგინთან ,
ნაწვიმარ ტაძრებში დაძრწიან ბოშები
ნოტრ დამში ზარების რეკვის დრო მოვიდა.

ვაგონი
მე და შენ,
ცრემლები ანცობენ
თავს აღარ შეგაწყენ სადგურში ვჩერდები,
ტუჩები ჰყვებიან თვალები ამბობენ
მე კვლავაც თვალებთან საუბარს ვჯერდები !