მინდა რამოდენიმე წუთით და წინადადებით თქვენი ყურადღება მივიქციო და ერთი ორი სიტყვა ვთქვა ამ ლექსთან დაკავშირებით.
მიუხედავად იმისა რომ რეცენზიების წერის გამოცდილებას და სტაჟს მოვისაკლისებ, მაინც ვაპირებ ჩემი აზრის დაფიქსირებას და შევეცდები კარგად გავართვა თავი ამ ასევე საკუთარ თავზე დაკისრებულ მარტივ და რთულ დავალებას. მარტივსა და რთულს იმიტომ რომ ეს ახალგაზრდა პოეტი ჰენრი დოლიძე ჩემი უახლოესი მეგობარია და საჭირო იქნება ამ შემთხვევაში იმ ზღვარის დაცვა რომელიც პოეზიასა და მეგობრობას სხვადასხვა კედლებით ტიხრავს.
დავიწყებ იმით რომ ლექსის მუსიკა დასაწყისშივე იქცევს ყურადღებას და მის ნოტაზე გადაყავხარ, მერე და მერე კი ყურში გხვდება ზუსტი - ზუსტად დალაგებული რითმების წყობა და პირველივე კუპლეტში ლექსი დიდ ინტერესს იწვევს. ავღნიშნავ ასევე რომ მეორე სტროფი:

"სანამ ცეცხლი საბოლოოდ წითელ თვალებს მინაბავს,
ურწევს არწივს ჩემი ცოლი კავკასიურ აკვანს
და კედლიდან გადმომზირალ ვერმოსწრებულ წინაპარს
ვეუბნები: -აქ ვარ, ბაბუ! მოვედი და აქ ვარ!"

ლექსის მინი კულმინაციაა და აქ არის ის წერტილი სადაც მუსიკა მატულობს, რაც შემდეგ სტროფებში იგივე მელოდიის უფრო და უფრო ზრდას იწვევს. ეგ ყველაფერი კი ძალიან განსაკუთრებულად მიმაჩნია და ვფიქრობ ზუსტად ამ მოტივით იხიბლება მკითხველიც.

"ამ მხარეში რომ იყავი სიმღერებით ცნობილი,
მეც შენსავით ნამეტარი ნამეხარი ხმა მაქვს...
ბაბუ, მეც მყავს ერთი კაი აჭარელი ძმობილი
გულიანი, ქრისტიანი, ათი შვილის მამა..."

ეს სტროფი ყველაზე მეტად გადმოსცემს ლექსის თემასაც და იდეასაც, რადგან ამ ოთხ ტაეპში ავტორის მთელი გულისტკივილი და მისი კუთხის წარსულია ჩატეული... სწორედ აქ მოდის გარდატეხის არეალიც და აუცილებელია რომ ამის მომდევნო სტროფმა დაასრულოს ლექსი, ანუ ვუბრუნდებით ისევ იმ სტრიქონებს რომლებიც როგორც ავღნიშნე ზემოთ მინი კულმინაციას ქმნიან და ამ შემთხვევაში ქუდის ვარიანტს განასახიერებენ... ლექსის წაკითხვის შემდეგ კი შეუძლებელია ეს ერთი სტრიქონი მაინც არ აეკვიატოს მკითხველს

"ვეუბნები: -აქ ვარ, ბაბუ! მოვედი და აქ ვარ!"

რის შემდეგაც მე თავს ბალახამდე ვუხრი ჩემს მეგობარს და პოეტს გენრი დოლიძეს.

რ_____ო_____ი. 2010-03-29 02:23:16