ბერწი დღეებით შემდგარი წელი,
ფუჭი იმედით ჩაივლის კვლავ და
სიკვდილისაგან სიცოცხლეს ველი,
რადგან სიცოცხლე მუდმივად მკლავდა.
მიცნობდე ასეთს, ვარ სულით მოკლე,
ხნიერი ფიქრით და წლებით მომცრო.
მე ჩემმა წილმა სიცოცხლემ მომკლა,
და ჩემი წილი სიკვდილით ვცოცხლობ.
მე არ მჭირდება ღიმილი ყალბად,
მე შენს უჩემო ცხოვრებას ვნატრობ.
მე მარტოობას ვჭირდები ალბათ,
რადგან არასდროს არ მტოვებს მარტო...
და დგება ჩემი სიცოცხლის ბოლო,
მკვდარ გულს სიკვდილის იმედით ვივსებ,
მე მარტოობა მიტირებს მხოლოდ,
რადგან ეულად დარჩება ისევ...