დღეს ვიღას ახსოვს
დამფრთხალი გნოლი,
სულ აღარა ჰგავს
ზეცაც საფირონს,
კვლავ სარეცხს რეცხავს
დაღლილი ცოლი,
რომ თოკზე ქართან
ერთად გაფინოს...

ფანჯრიდან მესმის:
- მიშველეეე
- ზოგჯერ,
არ შეგეშინდეთ,
განა რამეა,
ეს, ჩემი სახლის
სარეცხის თოკზე
ქარი ჰკიდია
სამი ღამეა...

შინიდან წასულს
დამეტყო ბზარი,
თითქოს ცხოვრება
ჩქარობს, მიმეტებს,
შინ დავბრუნდი და
მტვრიანი ქარი,
მხრებიდან ვეღარ
ჩამოვიბერტყე...

ცისკენ გაურბის
საკვამურს ბოლი,
ერთი ვარსკვლავი
მოციმციმეა,
კარს გააღებს და
დაღლილი ცოლი
თითებს შეახებს
ჩემს მხრებს წვიმიანს...

გზას ვერ გავყურებ
ცრემლის გარეშე,
საღამოები
კვლავ ამთქნარებენ,
შემოდგომაა,
ჩემს ფანჯარაში
დამწიფებულან
უკვე ქარები...

დღეს ვიღას ახსოვს
დამფრთხალი გნოლი,
სულ აღარა ჰგავს
ზეცაც საფირონს,
კვლავ სარეცხს რეცხავს
დაღლილი ცოლი,
რომ თოკზე ქართან
ერთად გაფინოს...