ქარები კართან იკვეთენ თავებს,
და დედაც ჩუმად ქვითინებს, მოსთქვამს,
თითქოს სიჩუმე თავს ისამარებს,
ჯანღი მოედო სასთუმალს, ოთახს...
თუმც თითო ჩქამი არ ისმის არსად,
დუმილის ხმაურს ვამეფებ ძილში,
დედა კი საგზალს გიმზადებს მარად,
და საწოლს გაშლილს, სულაც არ იშლის...
თუ ისევ დუმილს გაჰყევი, მამა,
კარები ჩვენთან რატომ ჭრიალებს?
რადგან ჩემში ხარ,აქვე დაგმალავ,
შენ დამავიწყებ ქარის იარებს...
ხელიდან მგლეჯენ ვერ უთქმელ სიტყვებს,
გარდასულ დრონი და წამებს ვითვლი,
თითქოს ბრუნდები და აკვანს მირწევ,
ვერ გადახდენილ წუთების რიტმით...
არ ვიცი, რატომ მაგონებ, მამა,
უფრთო იმედებს ფრენა რომ ძალუძთ,
თითქოს გოლგოთად ჩვენს სახლთან დგახარ,
და ნაბიჯებიც არ იწვევს ხმაურს...