სდუმხარ...
და ამ სიჩუმით ხმაურს მიკერავ,
თავადაც გისმენ, ჩუმად კალიოპს,
ახლა ქარია როგორც ნიკეა
შენ კი ქალი ხარ ვინც არ მპატიობს...


მშვიდია ნისლი როგორც გეიშა
თითქოს საშიში ხმების კალუნდრა
შენი არ ყოფნა ცუდად მენიშნა,
და თითქოს სული სხეულს განუდგა


ვყვირივარ, როცა სიტყვის ტირადა,
მიბრუნებს უკან გრძნობის ჟარგონებს,
ვიცი არაფრად აღარ ვღირვარ და
ამ ჩემ თავს აწი რა მოგაგონებს


სდუმხარ...
და სიჩუმის ხდები ადაჯო
ისე ვიქცევი როგორც მოლოხი
მე მაინც ღამით, შენს თავს ვდარაჯობ,
არ ყოფნის სევდას, ფორმით - მხოლობითს...