The Sword or Proper  Education?? - მახვილი თუ განათლება??
--


ისტორიული მაგალითები ჩვენთვის საამაყოა და გვაძლევს ენერგიასა და მომავლის იმედს. იგი გვეუბნება თუ რა ვიყავით გუშინ..

გ უ შ ი ნ,,,,

თუმცა გავიდა ასწლეულები მას შემდეგ რაც მოხდა დიდგორის, ბასიანისა თუ შამქორის ბრძოლები...

წლებთან ერთად შეიცვალა სახელმწიფო წყობილება, ერთი სისტემიდან მეორეზე, შეიცვალა დროება, შეიცვალა ხალხი, შეიცვალა ზნე-ჩვეულება, ჩაცმულობა და ასე შემდეგ.
ადრე რომ ადამიანის ულვაში ნამუსთან ასოცირდებოდა,  ახლა ულვაშს ფასი დაკარგვია, ხალხი სუფთად იპარსება. ადრე, ქალი რომ ეროვნული ტანისამოსით დადიოდა, ახლა ჯინსებია მოდაში.

ანუ, დროების შეცვლამ მოიტანა მენტალიტეტის შეცვლაც, რამაც ჩვენი ცხოვრების სტილი გადაასხვაფერა...

სიტყვა რომ არ გამიგრძელდეს მოკლედ ვიტყვი და დავამთავრებ რაც მინდა რომ ვთქვა...

მე მინდა ვისაუბრო დღევანდელ დღეზე, რა ვართ და ჩვენს მიერ დღეს დარგული ხე ხვალ რა ნაყოფს გამოიღებს?

აი, რა არის საკითხავი და აქტუალური.

მე19-ე საუკუნეში წმინდა ილია მართალი, რომელიც ქართული ეროვნული მოძრაობის მამად გვევლინება ამბობს: ეხლა ხმალის დრო აღარ არის, იგი თაროზე უნდა შემოვდოთ, ახლანდელი ჩვენი ბრძოლის იარაღად  უნდა იქცეს ცოდნა და წიგნიო. (სტილი არ არის დაცული)...

რატომ ამბობდა ილია ამ სიტყვებს?? რა , იგი  არ იყო პატრიოტი?? თუ იტყუებოდა??? თუ ეშინოდა???

არც ერთი , არც მეორე და მით უმეტეს არც მესამე...
მან სწორად შეაფასა თანამედროვე საზოგადოების პრობლემები, საკითხების გადაჭრის გზები და ჩათვალა , რუსულ იმპერიას ომითა და სისხლით ვერ დაამარცხებ ,

უნდა იხმარო ხერხი, დიპლომატია..

რა, გიჟი იყო ილია რომ უამრავი თვე პეტერბურგში გაატარა და ელოდებოდა ბანკის ლიცენზიას?! , ნებართვას, ეწარმოებინა საქმიანობა საქართველში... ელოდა, იცოდა რომ მისი მიზანი იყო წმინდა,,


ამიტომაც ელოდა... დიდხანს ელოდა...

მან მაინც მიაღწია საადგილმამულო ბანკის გახსნას და ბანკის სახსრებიდან დიდი ფული იხარჯებოდა წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ფუნქციონირებისთვის, ქართული თეატრის, ქართული სიტყვის აღორძინებისთვის... მას ბევრჯერ მიაყენეს შეურაცყოფა, ბევრჯერ დასწამეს ცილი,,,

თუმცა, იგი ყოველთვის მიზანმიმართულად უახლოვდებოდა ყველა ქართველისთვის სანუკვარ მიზანს, დამოუკიდებლობას...

ვინ იცის, როგორ განვითარდებოდა ჩვენი სახელმწოფოს ბედი, რომ არ მოეკლათ იგი,,,,,,,,,,,


მაჰათმა განდი არის მეორე ბრწყინვალე მაგალითი თუ როგორ უნდა ებრძოლო დიდ ძალას უიარაღო ხელებით...

ეს მაგალითები ისტორიაში არის გასათვალისწინებელი, ეს ფაქტები არის უფასო, მხოლოდ უნდა ავიღოთ, წავიკითხოთ, ჩავუკვირდეთ და გამოვიყენოთ..

დღეს, 21-ე საუკუნეში ადამიანი როდესაც იარაღზე იყურება და ისე ცდილობს მოიპოვოს თავისუფლება, აღიქმევა უკან გადადგმულ ნაბიჯად. საუკუნეში სადაც ტექნოლოგიების ბუმი მიმდინარეობს, თითქოს არც უნდა გვეცალოს ომისთვის და ქარცეცხლისთვის....

ჩვენი იარაღი უნდა გახდეს ჩვენი სიმართლე, სიმართლე კი ცოდნაზე დაფუძნებული, ორმაგად მჭრელი სატევარია..

დღეს ჩვენი პატრიოტიზმი რაში გამოიხატება? და რა მიდგომა გვაქვს ჩვენი სამშობლოს მიმართ??!


პირველ რიგში ჩემს თავს ვუსმევ ამ შეკითხვას და მერე ზოგადად, საზოგადოებას...

ამაშია საქმე,,,,,

უფალი გვეუბნება, მე ყოველთვის შენთან ვიქნები, თუმცა შენ გაქვს თავისუფალი ნება... თუ დამიძახებ მოვალ, შენში ვიქნები ხოლო,თუ შენს მიერ გადადგმული არასწორი ნაბიჯების გამო, ციდვებისა და სხვა ცდუნებების გამოისობით ეშმაკები ჩასახლდებიან შენში მაშინ, შენ თვითონ უნდა ებრძოლო ამ ბობოლას, შენ თვითონ უნდა განდევნო ცოდვები და მხოლოდ მაშინ შეძლებ სრულად შემოხვიდე ჩემში......

ადამიანი  მაშინ არის ძლიერი როდესაც საკუთარ თავს თვითონვე სძლევს, ადამიანს მაშინ ეუფლება კმაყოფილების გრძნობა როდესაც, საკუთარი ხელებით საქმეს შეასრულებს,როდესაც მისი წვლილი განხორციელებულ საქმეში იქნება აღნიშნული,,


როდესაც პატარა ბავშვი პირველ ნაბიჯებს გადაადგავს გთხოვთ დაუკვირდით მის სახის გამომეტყველებას, იმ დროს როგორი ამაყია იგი,  როგორი ვაჟკაცია, როგორი თავაწეულია,, მან, პატარა ბავშვმა , საკუთარი ძალებით გადადგა  ერთი ნაბიჯი,, და მან იცი,  ეს მხოლოდ და მხოლოდ მისი დამსახურებაა, მისი სუსტი ფეხები მოძლიერდნენ და ეს პატარა ნაბიჯი, საწყისია ძლიერი ნახტომისა მომავალში,,


მე ხანდისხან მიჭირს ხოლმე უფალთან ახლო ყოფნა, ჩემი ცოდვების გამო.....

თანამედროვე ყოფაში მოქმედებს სტანდარტები, რაც განუყუფელი ნაწილია ხარისხის მართვისა. ჩვენი წარმატება უნდა იყოს დაფუძნებული ხარისხიანი პროდუქციის შექმნაზე, (ხარისხიან პროდუქციაზე როდესაც ვამახვილებ ყურადღებას, მე არ ვგულისხმობ მარტო ჩასაცმელსა თუ დასახურს თუ საჭმელს, არამედ ყველაფერი შეიძლება პროდუქტად იქნას აღქმული, მათ შორის განათლებაც)


ხარისხიან წარმოებას კი სჭირდება ცოდნა , ცოდნა და კიდევ ცოდნა.

ცოდნა იმისთვის არის საჭირო, რომ მიზნები დავსახოთ. როდესაც მანქანის ტარება იცი, შეგიძლია ლაღად გაინავარდო გინდა ტრასაზე, გინდაც გადატვირთულ ქუჩაზე,, იმისიც არ შეგეშინდება რომ შუა გზაში გაგიჩერდეს მანქანა თუ მისი აღნაგობა შესწავლილი გექნება......

ისიც არის ნათქვამი: გველსა ხველით ამოიყვანს, ენა ტკბილად მოუბარიო.... ანუ, რაც ძალით შეიძლება ვერ მოიპოვო ის შეიძლება ტკბილი სიტყვით მიიღო...  (დიპლომატია)


ხოლო, ცოდნას თუ მიზანმიმართულობა არ მიაყოლე მაშინ აბდალი გამოდიხარ.. ანუ, მაგალითად ჯაყოს მოწინააღმდეგე აბდალი იყო რადგან ცოდნა ქონდა , ხოლო მიზანმიმართული კი არ იყო. ნაბიჯის გადადგმა არ იცოდა, თუ ეშინოდა....

ცოდნა მარტო არ არის საკმარისი. თუმცა დასაწყებად, ფეხის ასადგმელად, ფრთების გასაშლელად მე ვფიქრობ საკმარისია, მერე არის კიდევ სხვა თვისებები რითაც უნდა იყვნენ ჩვენი ლიდერები , მმართველები დაჯილდოვებულნი,,,,,

რას ფიქრობთ შენ??

არა მაგრამ, სიმართლეს ხომ უნდა ჩავხედოთ თვალებში?!  ნუთუ, ერთხელ გამეორებული შეცდომა მეორედაც უნდა გავიმეოროდ..

ამ ფაქტების გამოაშკარავება იმისთვის არის საჭირო (ეს არ არს ვიშ-ვიში ) რომ გავითვალისწინოთ ვისთან გვაქვს საქმე..

ხოლო, შენებას რაც შეეხება, ამას თაობები სჭირდება და გვააქვს კიდევ ამდენი დრო? გვაქვს ჩვენ დასაკარგავი წლები?? ამ ომმა ჩვენ დაგვწია უკან რამოდენიმე წლით,, რატომ?? რისთვის??

რამდენი ახალგაზრდა გოგო დაქვრივდა შედეგად??? რამდენი ოჯახი არ შეიქმნება ახლა???


და რისი ანდა ვის გამო?? რა პრინციპებზეა ლაპარაკი??? საქართველომ რუსეთი დაამარცხაო?? რუსეთს ნიღაბი ჩამოვხადეთო???

კი, მაგრამ ისტორიაში ისედაც ბევრი ფაქტებია რუსეთის ხელისუფლების მხრიდან გადადგმული, რომელიც უარყოფითად ფასდებოდა თუმცა,,,,,,,,
თ უ მ ც ა    ევროპისა თუ აზიის სახელმწიფოები მაინც განაგრძობენ მასთან ეკონომიკური, კულტურული თუ სხვა სახის თანამშრომლობას.....  ამასაც თავისი მიზეზები აქვს,,,


რუსის ტანკი ალბათ არც არასდროს არ შევა ალბათ პარიზში და ბერლინში რადგან მეტი მოხერხება და დიპლომატია აქვთ ევროპელებს, ვიდრე ჩვენს ზოგ-ზოგიერთ ხელმძღვანელს,,,,,
და ბოლო - ბოლო თუ რუსებმა გადაწყვიტეს შესვლა კიდევაც , არც ევროპელები არიან ჯაბანნი,,, გერმანიის შეიარაღება, ტექნიკა ზოგადად არ არის ხელწამოსაკრავი....

წინააღმდეგობას გაუწევენ,.. რაღაცნაირი,, სხვა ერია,,, როგორ შეძლეს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გამთლიანება და მიწასთან გასწორებული ქვეყნის ხელახლა აღდგენა.....

ჩვენ????

რა ჯანდაბა გვჭირს რომ ჰორიზონტზე გავყურებთ გაცხარებულნი, იქნება ვინმემ ჩვენს დასაცავად სამადლოდ სიტყვა გადმოგვიგდოს??

რა ჯანდაბაა ჩვენს თავს, რომ სხვისი ჯარის ყოფნაზე ვოცნებობთ საკუთარ ტერიტორიაზე ??

გინდა იტალია იყოს და გინდა ფარერის კუნძულები??!!!

რა ჯანდაბააა ეს ?????!!!!!,,,,,

როდემდე უნდა ვიყოთ წიწილების როლში, კრუხის  მოლოდინში?? ჩვენ კრუხი ვერც ამერიკა იქნება, ვერც ევროპა, და ვერც აზია,, საქართველოს გზა საკუთარი გონებითაა გასაკვლევი,,

ქორი ყოველთვის დიდი სიამოვნებით დაგვაცხრება ჩვენ, უსუსურ წიწილებს , თუ ასე გარე-გარე ვეძიეთ კრუხი, რომელსაც არ უნდა ჩვენი დედობა, თავის ფრთებ ქვეშ უცხო წიწილის შეფარება,,,


ნუ, როგორ გითხრა,, ჯერ-ჯერობით მაინც ინსტიქტების დონიდან ვერ ამოვედით. 

მაგალითად როდესაც 92-95 წლებში კრიზისი წამოვიდა, ზამთარში გათიშეს გაზი, იყო ცივი ზამთარი, ხალხი ადგა და ხეების მოჭრა დაიწყო... ხეების რომლებიც საკუთარ ეზოში, გზაზე იყო გამოფენილი და რომლებიც ათეული წლები იზრდებოდა... ეს ხდება თბილისში... რატომ?? იმიტომ რომ გადარჩენის ინტიქტი მოქმედებდა და იოლი გამოსავალი იქნა ნაპოვნი ხეების მოჭრით, ....

ანუ, ეს ინსტიქტი არის თანდაყოლი თვისება,  რომელიც უნდა იქნას დამყარებული ცოდნაზე რომ, ეს ხე იგივე შენი შვილი რომ გაიზრდება მისთვის არის, რომ, ეს ხე ბუტაფორია არ არის და მას სასიცოცხლო მნიშვნელობა აქვს საკუთარი შვილების მომავლისთის. და რომ  ამ ფულს იღებ, მხარს უჭერ ამა თუ იმ პოლიტიკურ პარტის არა იდეის, არამედ სარგებლის ეს შენს მომავალს ძირს უთხრის,,,  წინააღმდეგ შემთხვევაში ჩვენ ვემსგავსებით ველურ ცხოველებს,,

ცოდნა(შეგნებასთან ერთად)  ამ შემთხვევაში უდიდეს როლს თამაშობს.

ამას ყველაფერს სჭირდება ცოდნა და არამარტო ცოდნა. ადამიანს თუ ცოდნა აქვს და ბოროტ საქმეს აკეთებს იგი ორმაგად უფრო საშიშია. მცოდნე დამნაშავე არის უაღრესად საშიში....

შეგნება არის ასევე ერთ-ერთი საჭირო ატრიბუტი ადამიანისთვის რომ გაიაზროს ვინ არის და რა ხდება საერთოდ. უნდა პრინციპების მიმდევარი იყოს......

რამოდენიმე წლის უკან, როდესა მე მომიწია საარჩევნო კომისიაში ყოფნა, შემომთავაზეს გარიგებაზე წასვლა და ყალბი ბიულეტინების ჩაყრა ყუთში. მე სასტიკი უარი განვაცხადე... არადა რას ვკარგავდი რომ ჩამეყარა ბიულეტენები??? არც არაფერს, ვერც ვერავინ ვერ გაიგებდა... მაგრამ მე ჩენს თავთან, ჩემს სინდისთან არ ვიქნებოდი მართალი და მე ვუღალატებდი იდეას რისთვისაც გადავწყვიტე მიმეღო მონაწილეობა საარჩევნო კომისიაში.....

მე ასე მიმაჩნია,, არის ხალხი რომელიც სხვანაირად ფიქრობს....

თუმცა, წაბორძიკებაც მიგრძვნია ხოლმე ხანდისხან და მაშინ თავი უკანასკნელ ადამიანად მიგრძვნია........


დღეს, 21-ე საუკუნეში ჩვენი კოზირია ჩვენივე თავების მიზანმიმართულად და გონივრულად გამოყენება. ჩვენი მეცნიერებისა და განათლების ხელის გულზე ტარება. ყოველ წლიურად ამ სფეროს დაფინანსები მაქსიმალური ზრდა, მაგალითად 20 პროცენტი, ოღონდ ყოველ წლიურად.


დღეს როდესაც მსოფლიო დგას უდიდესი საშიშროების, ჰაერისა და ნიადაგის დაბინძურების წინაშე, ჩვენი ამოსავალი წერტილი ყოველგვარი საქმის დასწყებად უნდა იყოს "მწვანე გზით სვლა" .  მწვანე გზა ნიშნავს, მაქსიმალურად ბუნებრივი მეთოდებითა და ტექნოლოგიებით მუშაობა აგრო თუ სხვა სახის სფეროებში. საკვები რომლებსაც ჩვენ მოვიყვანთ და ჩვენ მივირთმევთ, ჩვენი შვილების სიჯანსაღეზე იმოქმედებს. რაც უფრო "მწვანეა" ჩვენი საკვები, მით უფრო მეტად განვითარებული და ჯანსაღი თაობა მოვა მომავალში.  მწვანე გზაც დიდად არის დამოკიდებული განათლების სფეროებისა და მეცნიერების წინსვაზე და დახვეწაზე.


მაგალითისთვის მოდით ისრაელზე ვისაუბროთ,,

როდესაც 1948 წელს იწყებდნენ სახელმწიფოს შექმნას ებრაელები, მათი ყველაზე ძლიერი იარაღი იყო სიყვარული, მეორე იარაღი - უზარმაზარი დახმარება , როგორც ფულად ასევე ტექნიკური. ამან ითამაშა უაღრესად გადამწყვეტი როლი. მათ ცარიელი ხელებით არ მიაღწიეს ამას ყველაფერს...

ჩვენთან რა ხდება?? გვაქვს ფულადი დახმარება მაგრამ შედეგი მაინც არ არის ისეთი როგორიც უნდა იყოს??!! ანუ, არამიზნობრივად მიმდინარეობს შემოსული ფულადი სახსრების განკარგვა.. ამაში არის უკვე ქვეყნისადმი სიყვარულის ნაკლებობის განსაზღვრა,, ოღონდ მე ვიყო კარგად, ოღონდ მე ვაკეთო ფული და ჩემი ნათესავი, მეზობელი თუ სხვა თავის თავს თვითონ მიხედავს. კი მაგრამ, შენ როდესაც გევალება ფულის განკარგვა და ეკონომიკის მიხედვა აკეთე რა შენი საქმე ისე რომ, კორუფციის ბადეს ნუ გახლართავ..

ერთ-ერთი ცუდი თვისება ჩვენთვის არის მუშაობისადმი ამრეზად ცქერა. ისრაელში, ხალხი სოფლებში სპეციალურად მიდიოდა და ამ სოფლებს აშენებდნენ , არ აინტერესებდათ მაინც და მაინც იერუსალიმში  რომ ყოფილიყვნენ, ასევე არ თაკილობდნენ ნებისმიერ სამუშაოზე დასაქმებას, არ იყო ეს მათთვის "გრეხი". ჩვენთან "ძველი ბიჭობის" თუ "კაი ბიჭობის" სინდრომი დღემდე ხინჯად გვაქვს. ძალიან ბევრი რამე გრეხია, არ შეიძლება მისი გაკეთება. ჩვენი ასეთი მიდგომა საკითხისადმი ძალიან ახლოა ამპარტავნებასთან რომელიც ძალიან მძიმე გამოსასწორებელია..

აი, ეს სურათი არის ჩემს მიერ გადაღებული. ერთობ ექსკლუზიური. რატომ? იმიტომ რომ ასახულია ისრაელის ორივე სახის მიწა, დამუშავებული ნიადაგი სადაც ბალახი ყვავის და ნაცრისფერი უდაბნო. მე ვდგევარ შუაში და ვიღებ სურათს, ერთი მხარე მწვანეშია ჩაფლული, ხოლო გზის გადაღმა - მკვდარი უდაბნოა. ადგილი სადაც ჯერ კიდევ ებრაელის ხელი არ დადებულა. ეს სურათი გადმოსცემს საზღვარს უდაბნოსა და ოაზისს შორის.


მე ვყოფილვარ ებრაელების ვენახებშიც, ძალიან ძლიერი ტექნოლოგიები აქვთ ყურძნის მოვლისა და მოყვანისა უდაბნოში,, უ დ ა ბ ნ ო შ ი .. ღვინოც ცუდი არ გამოდის.

ჩვენ?? შესანიშნავი მიწა , შესანიშნავი ყურძნის ჯიშები,, მაგრამ, ცუდი მენეჯმენტი და მარკეტინგი. არ გვაქვს ტექნოლოგიები, არ გვაქვს მარკეტინგული სტრატეგია გავყიდოთ მოწეული მოსავალი თუ მოსავლისაგან დამზადებული ღვინო..

ზოგადად, ებრაელები ტექნოლოგიების (ტექნოლოგიური ცოდნა, ანუ არა ხელშესახები პროდუქტი - know how, ტექნოლოგია არის გზა ამა თუ იმ საქმიანობის განხორციელებისათვის)  მიერ მიღებული შემოსავლით ძალიან ამაყობენ.. ეს ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორია მათ განვითარებაში,წარმატებაში.

ახალი ტექნოლოგიები კი მხოლოდ ცოდნისა და განათლების წახალისების შემდეგ იბადება,,

ახალი სისტემების დანერგვა და მათი განვითარება <---- არის ნოუ ჰაუ (Know How)  რომელიც ჩვენს სახელმწიფოს ახალ რელსებზე უფრო სწრაფად გადაყვანას ხელს შეუწყობს.


რა, ვიცი, რა ვიცი,, შენ როგორ ფიქრობ, ბენ გურიონმა ისეთი კაცი იყო რომ არ იფიქრებდა იმაზე როგორ ეარსება ერს ახალ მიწაზე, მას შემდეგ რაც დამოუკიდებლობა გამოაცხადეს??

მათ გააკეთეს მაქსიმალურად ყველაფერი რომ ჩამოეყალიბებინათ სისტემა.. რა თქმა უნდა , დავით ბენ-გურიონის უდიდესი წვლილი არის ამაში.. იგი საკმაოდ გავლენიანი საზოგადო მოღვაწე იყო ებრაელ ერში..  მე პატივს ვცემ მას , როგორც საკუთარი ქვეყნის პატრიოტ კაცს, მე მინდა ვისწავლო მისი გაკვეთილებიდან,,

სხვათა შორის, ნეგევის უდაბნოში ვარ ნამყოფი, სადაც მისი სახლ-მუზეუმი არის განთავსებული. ეს ის ტერიტორიაა სადაც ჯერ კიდევ აუთვისებელი მიწებია (ანუ, უდაბნო)  და რაზეც დავითი ლამის ტიროდა და ყველას მოუწოდებდა უფრო მეტი ებრაელი ხალხი ჩამოსულიყო საცხოვრებლად ამ დასახლებებში.

სწორედ მაშინ მოხდა რომ, იგი გადადგა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობიდან და ნებაყოფლობით შეუერთდა ნეგევის უდაბნოში მოქმედ ერთ-ერთ კიბუცების საზოგადოებას (კიბუცები - ხალხთა ჯგუფი რომლებიც მიზანმიმიართულად სახლდებოდნენ აუთვისებელ ტერიტორიებზე, მუშაობდნენ და ცხოვროდენენ, რთული სისტემაა, მათ აქვსთ თავიანთი წესები და ცხოვრების სტილი). თუ არ ვცდები მან 7 წელი გაატარა ასეთ პირობებში. დედაქალაქიდან შორს, უბრალო, ერთსართულიანი სახლი, უბრალო საწოლი, ავეჯი ელემენტარული, მხოლოდ საჭიროებისამებრ. თვითონ დავითი ფიზიკურად მუშაობდა, სიცხეში, უწყლოობაში, უბედურებაში, რომ გაეტეხათ მიწა, მათი საყვარელი მიწა. ბოლო წლებში როდესაც იგი ასაკში შევიდა, კიბუცების სხვა წევრები უშლიდნენ ხოლმე მუშაობას, ეშინოდათ არ დაცემულიყო და ეუბნებოდნენ სახლში დაესვენა. დავითი ვერ მაინც ვერ ისვენებდა და მსუბუქ დავალებებს ასრულებდა ხოლმე.. ამასთან ერთად, იგი აგრძელებდა მიმოწერას სხვადასვა ქვეყნის ლიდერებთან, ასევე სტუმრად იღებდა მათ უდაბნოში.

მან საკუთარი მაგალითით აჩვენა საზოგადოებას რა ცხოვრების სტილი გადაარჩენდა ერს.

აღსანიშნავია რომ, დავით ბენ-გურიონის მასწავლებელი იყო მაჰათმა განდი. იგი მის ბევრ შეხედულებებს იზიარებდა და მისი საწოლ ოთახში განდის უზარმაზარი სურათი ჰქონდა კედელზე გაკრული... (ეს მე ჩემი თვალით ვნახე)



ბევრი დამეთანხმება, ზნეობა დავკარგეთ, თუ ვკარგავთ.. ზნება დიდად არის დამოკიდებული ჩვენს განათლებაზე , კულტურაზე, ზოგად ღირებულებებზე. ზნეობა ჰაერიდან არ ჩამოცვივდება და უცებ არ ჩაგვიჯდება ტვინში. მას ჭირდება ნაბიჯ-ნაბიჯ, მიზანმიმართული მუშაობა. 

ჩვენი განათლება, კულტურა, ზოგადი ღირებულებები.



მოკლედ და კონკრეტულად,, ვსვამ კითხვას :


მახვილი თუ განათლება??



საუკეთესო სურვილებით,
მაჰათმა განდი.
არწივი.