- დათ,დამიწერე ლექსი,მე რომ ვიყო შიგ.
-ერთი საწყალი პოეტი ვარ,ანი, არ შემიძლია!!!
და ბიჭი უცნაური თვალებით,გრძელი თმებით,ცალი საყურით და გიტარით მჩუქნიდა თავის თავს,მზეს,ვარსკვალებს,მთელ სამყაროს და სიყვარულს.ეს ყველაფერი კი ძალიან მარტივი და ცოტა იყო ჩემთვის.მე ლექსი მინდოდა,სადაც მე ვიქნებოდი.

და    ყველაფერი იყო ისე,როგორც მე მინდოდა.მე ცხოვრებასავით ვიყავი- ყოველთვის წუთიერი-წუთები რომლებიც შეუძლებელია გათვალო წინასწარ ... 
მე  ვიყავი იმდენი ადამიანი  ,რამდენიც არსებობს,ჩემში იწყებოდა  და მთავრდებოდა  ყველა სამყარო. ჩემში იყო  მთელი სამყარო და ყველა ვიყავი მე  . და ვიყავი  ჩემი  ცხოვრების ღმერთი.  რამდენი ადამიანიც არსებობს, იმდენივე ღმერთი კი არაა,ის თითოეულშია ... ღმერთი განასახიერებს ყველას. არჩევანის გაკეთების აუცილებლობა  კი სულაც არაა საჭირო  . ბარაბა აუცილებელი იყო მხოლოდ  იმისთვის ,რომ არჩევანი შემდგარიყო  .მე კი  არჩევანს არასდროს ვაკეთებდი,უბრალოდ ვღებულობდი  იმას რაც  მოცემულ წუთს მსურდა.    ვტკბებოდი ყოველი წამის სისავსავით და განუმეორებლობით.
  ღმერთის მერე ყველაზე მნიშვნელოვანი სახელი -სატანაა.ორივე  თითოეულ ჩვენგანშია -ანგელოზიც და ეშმაკიც.ორივე კარგად ჩანს სარკეში ჩახედვისას. ჩვეულებრივი ცხოვრება ჩემთვის გავდა  კათოლიკურ ეკლესიაში  ფრესკაზე გამოსახულ ანგელოზებს- გადახუნებულს და სხვისთვის წმინდას- რომ უყურებ და შენთვის  კი არაფერია., არაფერია და მაინც გიზიდავს.  არ ვიბეზრებდი ცხოვრებას ,რადგან არ  შემშინებია რომ მასზე დამოკიდებული გავხდებოდი, რომ ჩემი მოგონილი სამყარო ისეთივე ცარიელი არ აღმოჩენილიყო ,როგორიც რეალური. ყოველ დილით დაღლილი  არ ვიღვიძებ , არ მგონია რომ ეს დღე უკვე იყო.  არ ვარ იმდენი,რომ ვერ ვერეოდე ჩემავე თავს.    ყოველ ღამე გარდავიცვლები და ყოველ დილით თავიდან ვიბადები.  რკინის ფრთები მაქვს და  ფრენისას ჰაერს ვკაწრავ .სიცოცხლეს წვეთობით ვიშხაპუნებ  ვენებში .ხანდახან ჩემს თავს ვმარხავ.საკუთარი ხელით მიწის ნაჭრილობევს -ჩემს საფლავს ვიხორცებ.  მერე  აქვე ვზივარ, საფლავის ქვაზე, რომელიც  თავზე უნდა დამადონ და სიგარეტს ვაბოლებ, თან დაკვირვებით ვიყურები.    სიკვდილი  უბრალოდ მოსახდელი,გარდაუვალი აუცილებლობაა ,მეტი კი არაფერი .რატომ  ეშინიათ მისი,არ მესმის.
მომწონს''კუკლავოდობა'' და ფსონზე ჩემს და სხვების სიცოცხლეს ვდებ, ვიღებ  სხვისი ცხოვრების ვალებს და საკუთარის კრედიტში ვარ.  დრო ჩემს გვერდით მოძრაობს.ხანდახან ვაბიჯებ საკუთარ სხეულს ,დასერილი კანიდან ამოვძვრები ხოლმე და გვერდიდან ვუყურებ ადამიანებს.მიყვარს სიყვარულით სავსე გულის დახეთქვა და გრილი ზიზღის ნეტარებით ავსება.ჩვეული რაკურსით არ აღვიქვამ სამყაროს.სულ ადვილად გავდივარ შეშლის და სიკვდილის ყველა ზღვარს.არსებობის ყველა ფორმა,ყველა პარალელური სამყარო-გამოვცადე.ცნება "ბოლომდე" თავისთავად უკვე ნონსენსია... თხოვნა "მენდე" - მწვალებლობა.  სიმართლე ყოველთვის პირობითობებს ეწირება და როგორ მომბეზრდა ეს პირობითობები - ჰუმანურობის სახელით.გავხლიჩე სამყარო.რა მნიშვნელობა აქვს რა იყო. ჩემამდე ,ჩემს დროს ან ჩემს  შემდეგ.
ადამიანები საკუთარ თავებს ვთამაშობთ და  სიმართლე ისაა,  რასაც ვიჯერებთ.სივრცე დაიღარა  .ადამიანები  ერთჯერადი მოხმარების ჰიგიენური პაკეტები არიან,რომელსაც  ფორტუნა როდის გადააგდებს. არ ვიცით......
არის ერთადერთი რამ,რასაც  ცხოვრებისგან ვერასდროს მივიღებ.არა ,ლექსი სადაც მე ვარ ,არა.მას  თვითონ ვწერ, აბზაცებს შორის გადის წლები და სიცარიელე იზმორება. ერთადერთი  აუსრულებელი სურვილი მხოლოდ -
მეტანიისგან დალურჯებული მუხლები დამიკოცნე ,დათ!