წინასიტყვა

                              ,,გასრულდა ცა და მიწა მთელი თავისი
                                                                მორთულობით...’’
                                                                              დაბ. 2.1.
უეცარი ნახატი:
                რაინდული ჩანალექი...
დიდი ძლიერი ხელი და
                უზარმაზარი მუზარადით დაფარული
                                        უცხო სახე მომავლისა...
ცრემლის ფრქვევა განწმენდისა,
                              თუ სულიერი უმწიფრობისა,
ანდა კიდევ უარესი,
                    სულიერი სიმშილისა...
მოლოდინის ყვითელ ნაფლეთს
                              არ დაეძებს ეს რაინდი...
ის ფრთხილად იხედება,
                        უშორესი მღვიმეების ლაბირინთებში გაყურსული,
და მის ქვითინს,
                დაკარგული მშვენიერების გამო,
                                      არ ისმენს ზეცის ზედა სამყარო...
მას ყურს მხოლოდ
                ოთხკუთხა ოთახში ჩაკეტილი ყუთით უგდებენ,
                                    უკაბელო კავშირების  მოიმედენი...
და ასე, ეთერით დაჭერილი შორეული ქვითინი
            გადაჰყავთ უმაღლესი მათემატიკის ყოვლისმომცველ ენაზე,
რომ გაიგოს იმან, ვისაც არ ესმის,
                        რა არის სევდა?!...
სევდა ცხრაფერა ჯადოქარია...
                        ნაცრისფრად ხედავ უბრალო თვალით...
და ღრუბლის ფთილას
                      მოჰყვება ხშირად დაუკითხავად,
მაგრამ ნამდვილად ის იმფერია,
                      რა ფერის ცანიც გზად გიფენია,
                                  როცა ფურცელთა კაბადონს ფერავ...
ეგ არის და კიდევ ის ფიქრი,
                      რომ რაღაც თითქოს დაგიწერია,
თუ მაინც ბედავ და...
                    არ უშენ ტყვიას იმ ნაწერს,
                                      რითაც ავსებ ფურცელთა სევდას!...
ჰო... სულ გამომრჩა...
                ფურცელსაც ხომ აქვს ,,ფურცლის სევდა’’?!...
და ასე ყველგან...
ასე კი წერას ვეღარ მოასწრებ,
                            თუ ყველას სევდას შენ აიკიდებ...
თან ზიდე, თანაც აფერადე, თან მოიფიქრე...
და თან ჩაწერე:
                რომ სწორედ ახლა
                                პოეტურად დასევდიანდი...
აზიდე სევდა და შეუდექი
                        ამ ,,რაინდის რომანის’’ წერას.
   
                                                2004 წ. 16 თებერვალი.

                            (გაგრძელება იქნება)