ევა

                                    ,,...არ ვარგა ადამის მარტო ყოფნა...’’
                                                                                    დაბ. 2.18.

სამოთხის ჩიტი გალობს მშვიდობას...
                    ...და წამწამებზე აბამს პოტიკს
                                                  მზის ოქროს თვალი...
...ცა ნაზად ფშვინავს... და ზღვას
                            რაღაცას ჩასჩურჩულებს თავის ენაზე...
...ნეტარი წამი...
                    და... ამ წამის მშვენიერება უნდა გაანდოს!...
...თუმც, არვინ არის!...
                            ...არავინ არის?!...
ვინ გინდა, ნეტავ?...
              ვისზე ოცნებობს შენი გული,
                                  ასე ეული, გადარეული?!...
...ეული გული და...
                  ...მარტოსული...
                                    საიდან იცი, ეს რა არის?...
მარტოსულობას ხომ გრძნობს სული,
                                  უკვე ტოლთან ნამყოფი?...
...შენ ვინ დაკარგე?...
              სამოთხეს მკვიდრობ, მას შემდეგ,
                                        რაც კი თვალი გააღე...
და ამ მიწაზეც ყოველივე ხომ შენთვის იძვრის?
შენ ხარ ძე მამის,
          ერთადერთი, უსაყვარლესი,
                                        თავად გვირგვინი ამავე მიწის...
და მამა, შენი შემოქმედი,
                                      გზას გაძლევს სიტყვით.

სამოთხის ჩიტი გალობს მშვიდობას...

ვის დაეძებს ძე?...
                ძეზე უკეთ, ეს მამამ იცის...!!!
გაოცებული დასცქერის მთვარე ჩაძინებულ ძეს...
,,...ნუთუ გაორდა?!...’’
                          ადამის მშვიდი ღიმილი ძილში...
...მის გვერდით კი...
                      ...სძინავს ევას უნაზეს ფშვინვით...
დღეს დაუბრუნა მამამ ადამს ნაწილი თვისი.

...კვლავ აბამს პოტიკს წამწამებზე
                                            მზის ოქროს თვალი...
სამოთხის ჩიტი გალობს მშვიდობას.

                                                2004წ. 21 თებერვალი.

          (გაგრძელება იქნება)