ტანხატულა

                                        ,,გველი ყველაზე ცბიერი იყო...’’
                                                                            დაბ. 3.1.

ევა- სამოთხის ბინადრთა გულთამპყრობელი,
ყველა მას ნატრობს,
                        მასზე უბნობს,
                                        მას ეფერება...
,,დღეს ევამ წყალი აქ დალია...’’
                                    რაკრაკებს წყარო,
და მის ბაგეთა ამო შეხებას
                              კვლავდაკვლავ ნატრობს...
,,იცით, რომ ევამ ჩემი გზადაბნეული შვილი იპოვა!...’’
                  გულისფანცქალით მიახარა მეზობლებს მელამ.
,,იმ დღეს კი ევამ
                ჩვენთან ერთად წნა გვირგვინები!...’’
ჟრიამულობდნენ სიხარულით
                                            ტყის ყვავილები,
რადგანაც ევას ფაქიზ ხელთა მოფერება
                                                          მათაც ეღირსათ.
,,და... იმ ლეღვის ხის ნაყოფს იგი როგორ მოუხიბლია?...’’
,,ამ დილით კი,
              ჩურჩულებდნენ მუხის ფოთლები,
ჩვენ ვიხილეთო პირველებმა
                          ევას ღიმილი,
როს ზეცისფერად მის თვალებში ამოლივლივდა.”
,,მე კი დამპირდა,
                კვნესოდა ზღვა სიხარულისგან,
რომ მთელ საღამოს, ადამთან ერთად,
                ჩემს ცელქ ტალღებში იცურავებდა...’’
,,ევა აქ იყო!
            ევამ ასე თქვა!
                            ასე მომხიბლა...
ასე მიღიმის,
            ისე ხუმრობს,
                            ასე მოიქცა...!!!”
სულ ევა... ევა!... აკერია ყველას აქ პირზე,
პირდაპირ ვიტყვი,
                  მოსვენება აღარ მაღირსესსს...’’
ეს ვისი ხმაა?
              ვინ სისინებს ასე ევაზე?!...
სიოც კი შეკრთა და მიიყუჟა გველის ნათქვამზე.

                      ***
ტანხატულა გველი,
                    ლამაზი და ბრძენი,
არავის არ შველის
                    და არც სხვისგან ელის...
ცხოვრობს დიდი ქვის ქვეშ
                    და მზის სუნთქვას იჭერს...
იცის, მაგრამ არ სურს,
                      რომ გაიგოს, რატომ
ის არ უყვარს ყველას
                      და აქებენ ევას?...
               
                    ***
,,ევა ძის გვერდია...
                გამხმარი ნეკნია...
                              ნეტავ, რად ეტრფიან?!...
ღვთის ძეს რომ აამონ,
                            ფეხქვეშ ეგებიან...’’
სამოთხის ცის ქვეშ
                      გველის სისინმა
                                      წანისლა სივრცე...

                                                              2004წ. 27 თებერვალი.

(გაგრძელება იქნება)