კაენური პოეტური ხილვანი

                                                  ,,ჰა, მაგდებ დღეს მიწის პირისაგან
                                                              და უნდა მივეფარო შენს სახეს.’’
                                                                                                დაბ. 4.14.

,,...და ის წავიდა...
                              წასვლა მიწიდან?!...
ზეცა ითვლიდა...
                              ზეცა იცდიდა...
თუ?!...
          არც იცლიდა,
                                აღარც იცოდა,
სად იყო იგი?!...
                          ...და ის წავიდა...
ვერგაქცეული,
                      ვერმიღწეული,
                                              არშემდგარი
,,მე-უფროს-ე’’...
                          ,,სა-უფროს-ე’’-ჩამორთმეული!
სიმწრის ღიმილით
                                ცრემლმორეული,
რასაც ელტვოდა,
                            იმასვე ჭრიდა...
გზები და შორი იალქნები,
                        ნავთსაყუდარი ჰქონდა საძებნი...
...თუმც მისამართი არ ჰქონდა მათი...

                                ***
...და ის წავიდა...
                      მაგრამ მივიდა?!...
                                              მიაღწია,
                                                      რასაც ელტვოდა?!...
თუ?!...
        ვერც ხვდებოდა
                                  და არც ეძებდა,
                                                          სად იყო იგი?!...
საძებარიც განა რა ჰქონდა?!...
                                                ...თავი მოეკლა?!...
თუ მოკლული
                        უკვე აყროლდა?!...
მიწას ვეღარ ეფარებოდა....
                                          ზეცას არ სურდა!...
...და ამ ლტოლვას...
                          უსაზმო წუხილს,
                                              ,,სად წავალო?!...’’
                                                                    ბოლო არ ჰქონდა.
                                                                                                  2005წ. 5 აპრილი.

      (მეორე კარის დასასრული. გაგრძელება იქნება)