მე მაილო ვარ. იტალიაში დავიბადე და გავიზარდე. 14 წლის ვარ. მამა ქართველი მყავს ბუიღლიშვილი, მაგრამ იტალიური გვარი მაქვს ტინდოლინი. ეს დედას გვარია. სულ 2 წელია რაც საქართველოში დავსახლდით. მამა ამბობს რომ აქ ჯობია, რადგან ცხოვრება უფრო იაფია და თან დედაზე მოგონებებიც არ შეაწუხებს. დედამ საყვარელი გაიჩინა. მამამ შეუსწრო და მაგრად მიბეგვა ორივე, მერე ჩვენ ბარგი ჩავალაგეთ და წამოვედით. მამა ხშირად ამბობს დედაზე რომ ბოზი ძუკნაა. ეს სიტყვები არ ვიცი რას ნიშნავს, უბრალოდ ვარაუდით ვხვდები რომ დედას ლანძღავს. თვალები უნდათდება, სახე ეჭიმება, ფერი ეცვლება, ტუჩები უხტის და მთელი ზიზღით სისინებს კბილებს შორის "ბოზზზი ძძუკკნა"...
ქართული თითქმის არ ვიცი. ეს ტექსტიც მეგობარმა მითარგმნა იტალიურიდან, იმედია ზუსტად. ვსწავლობ ნელ-ნელა. მამამ წერა-კითხვა მასწავლა იტალიაში, მაგრამ დიდად მონდომებული არ ვყოფილვარ. სამაგიეროდ ახლა იტალიურ-ქართულ სკოლაში დავდივარ დიდუბეში და მგონი ვახერხებ რაღაცას. მასწავლებლები სულ თვალებში მიყურებენ. მამა მეუბნება, რომ ეს ტიპიური ქართული ჩვევაა შეუძვრნენ მათ, ვისაც არაქართული გარეგნობა და წარმომავლობა აქვთ. მგონი მამა მართალია, რადგან ვგრძნობ, როგორ შურთ ბავშვებს, როცა მასწავლებლები სულ მაილოს გაიძახიან. მგონი მოსწონთ ჩემი სახელი და გონიათ, რაც ხშირად იტყვიან, მეტად მასიამოვნებენ, მე კი მბეზრდება ეს ზედმეტი ყურადღება.
ახლა სახლში ვარ და ველოდები მამას. სამსახურშია, სადღაც დაიწყო მუშაობა, არ მეუბნება, სიურპრიზიაო, არადა მამას არ უყვარს სიურპრიზები, მაგრამ მეც ვცდილობ დავიკიდო, მთავარია ფული გვაქვს. დედა არ მენატრება ხოლმე და საერთოდაც იტალია არ მენატრება. არც ჩემი სახლი კოსენზაში. მეგობრებიც აქ უფრო ბევრი მყავს და მგონი უკეთაც შეგეწყობით, თუკი ჩემი მეგობარი დამეხმარება და იტალიურიდან ქართულზე გადამითარგმნის ხოლმე. იმედი მაქვს მალე ჩემითაც დავწერ ქართულად, დახმარების გარეშე.

მე ისევ მოვალ.
მაილო.