დღეს კიდევ ერთხელ დავასაფლავე... შეიშველ იატაკზე ჩუმად ისმოდა ქუსლიანი ფეხსაცმლის ხმა. წვიმაში ირეკლებოდნენ ჩამოცვენილი ფოთლები.. დაღამებულ შემოდგომაში უპატრონოდ დახეტიალობდნენ ძუკნა ძაღლები...

აწმყოც დადგება... პირს დაიბანს სისხლიანი ხელებით...
გარეთ გამოვედი. უაზროდ მივდივარ სადღაც.. დამყვება გრძნობა, რომ მე შეუმჩნეველი ვარ და უფრო ვმშვიდდები. წარმოვიდგენ, რომ მე ვერავინ მხედავს, რომ არავისთვის ვარსებობ და ვცდილობ ადვილად გადავიტანო იმწამიერი ცხოვრება...

ხანდახან, ან თითქმის სულ, ავიწყდებათ, რომ მეც ქალი ვარ.. მეტს მოითხოვენ ჩემგან... და მეც ვაკეთებ.. ან ვცდილობ გავაკეთო... ხანდახან, მგონია, რომ საკუთარი ცხოვრება არ გამაჩნია, ხანდახან საკუთარი თავისთვისაც უჩინარი ვხდები...
ვფიქრობ - დავნებდე?..

თავში მიტრიალებს იგივე მელოდია, სიტყვები, ემოცია.. იძულებით ვაქრობ ფიქრიდან და მერე ისევ თავიდან.. დამთავრდება მხოლოდ ჩემთან ერთად, როცა ჩამოვარდება კედელზე მიხატული უკანასკნელი ფოტოლიც... დრო წაიღებს ჩემს მოგონებას, ჩემს მუსიკას (რომელიც არ მაქვს), ჩემს ლექსებს (რომლებიც არ ჩანს), ჩემს ოცნებას (რომელიც აღარ მაქვს)... სამწუხაროა... ბროწეულის ყვავილიც დაენანება ჩემთვის ბუნებას....

და მაინც... ხანდახან მინდა დავიჯერო, რომ მეც ქალი ვარ სულ სრულყოფილი (ან იქნებ ბაკლით?) ოღონდაც... ისევ გავქრები, დავემალები საკუთარ გრძნობებს...

მე არ მივტირი წარსულ სიყვარულს ანდა გარდაცვლილ მამას. მე მენანება ჩემი ბავშვობა, ახალგაზრდობა, ქალობის ხანა...
ხანდახან, მინდა ვინმემ გამიგოს, დავრჩე ყოველთვის ჩემთან. მინდა, რომ ვიყო სუსტი არსება, არავინ არაფერს მოითხოვდეს ჩემგან...

თავიდან ამოვიგდებ დაკრულ მელოდიას, ფურცელზე გადავწერ ლექსს.. არ ველი ვინმესგან უბრალო სიყვარულს, ისევ გავქრები და წარმოვიდგენ, რომ არ ვარსებობ...

მე შევცვლი სამყაროს?

ხანდახან... მეც ხომ ქალი ვარ....