თუკი ჩემს სიყვარულს დაარქმევ პლატონურს
და ამ ოცნებასაც უაზროდ აღიქვავ...
იცოდე, არ გეტყვი, მე ფრაზებს ბანალურს,
შენზე ბანალური უკვე ბევრი ითქვა...

(ამ ლექსს მეორედ ვწერ... პირველი წამეშალა...
და ფრაზებს გონებაში დიდხანს დავეძებდი,
ხელი მომეცარა, ნერვებზე ავიშალე,
თუმც რაღაც აზარტით კვლავ ვცადე ბედი...)

შენ ჩემზე რეალურად ხედავ სამყაროს,
სხვისი სატკივარიც  უფრო მეტად გტკივა
ჩემზე უკეთ უგებ ღრუბელს და მთის წყაროს,
ახლო მომავალსაც ჩემზე კარგად ჭვრიტავ...

ამ ლექსს წაიკითხავ და ალბად იფიქრებ:
,,ვინ არის ნეტავი, გიჟი თუ სულელი?
გულზე სევდა აქვს და ამგვარად იქარვებს?
ლექსია მართლაც რომ ღიმილის მომგვრელი...”

ჩუმად გაიღიმებ, ტუჩის კუნჭულიდან
ცელქი ათინათი მორცხვად გამოკრთება,
მე კი გამოვძვრები შენზე ფიქრებიდან,
როცა შენებრ პოეტურად გათენდება...

მარი(ენ) იცოდე, სადღაც ცხრა მთას იქით,
იქ სადაც ჯერ კიდევ არსებობს უტოპია...
ცხრა მთა გადუვლია ერთ ბიჭს შენზე ფიქრით,
ცხრა ზღვა, ცხრა მდინარე გამოუტოპია...

მე მჯერა ზღაპრების, სიკეთის, სიყვარულის
მჯერა რომ ოდესმე, გავხდები ბედნიერი,
შენი ლექსის მჯერა, შენი ცხელი გულის,
შვილი ხარ პოეზიის, და არა მისი გერი...

ბავშვი ხარ (ჩემსავით), თუმც დღენი ბავშვობის,
მერცხლებთან ერთად, მწკრივ-მწკრივად გაფრიდნდენ...
თვალებში მიყურე და ნუ გაწითლდები,
თუ თამამად გეტყვი: მიყვარხარ მარი(ენ)!!!