ვერც ადრესატი დავადგინე და ვერც გამომგზავნი.
ტექსტი არეული,ბავშვური ხელით ნაწერი,შეიძლება,სულაც -ცაცია.
საუკუნის დაზუსტება არც მიცდია-შესაბამისი ცოდნა ერთობ მწირი მაქვს.მაგრამ,დედაშვილური სიყვარული ხომ მარადიულია!
აი,წერილიც:
                                                        დედა!
ერთ მიწაზე ვცხოვრობთ მე და შენ,ერთი მზე დაგვნათის,მაგრამ მიწაც გამომეცალა და მზეც დამიბნელდა უშენოდ.ერთი იმედიღა დამრჩენია-ზღვას გავანდო ჩემი ფიქრები:
ალიონზე მოლაღურის მაგივრად მოლას ყივილი მაღვიძებს,შენი თბილი ხელის ნაცვლად ,რკინის ხელი მიფრთხობს ძილს და შენი კალთის ნაცვლად,უდაბნოს ცხელი მზე მფარავს.
დღეები უსაშველოდ გვანან ერთმანეთს და ცდილობენ,ჩემს ოცნებებს ფერი გაუხუნონ.
მე კი,ფიქრებში ჯიუტად ვდევნი თხებს საბალახოდ,ტოლს არ ვუდებ მამას სათიბში და ისევ გულს მიჩქროლებს ცირაზე ფიქრი.
დედა,ვერ შევძელი ჩემი უიღბლობის გაქარწყლება;
დედა,მე გზას მინათებს შენი თვალების შუქი;
დედა,მე ისევ შენი ,,ნანათი" ვიძინებ...
დედა,მე დავბრუნდები...დავბრუნდები შენი ნებიერა და...
ეეჰ,სულს მივცემ,ოღონდ _კი შენს კალთაში დამაძინა