მოდი, ამათი დედაც ვატირე,
თუნდ ქვა უხლია სუყველას თავში,
როდემდე უნდა ვგავდეთ პატიმრებს?
გ ა ვ ი ქ ც ე თ  მ თ ა შ ი...

რაც უნდათ, ის თქვან: მართალი, ჭორი,
რა ყალმებითაც არ უნდა გვხატონ,
წავიდეთ, სადაც ვიქნებით ორნი,
ვ ი ც ხ ო ვ რ ე ბ თ  მ ა რ ტ ო...

იქ, მაღლა, ძველი მყავს ძმადნაფიცი.
დიდი აქვს გული. მწვერვალთან სახლობს.
დაგვითმობს ბინას. ყველა ნაბიჯით
ვ ი ქ ნ ე ბ ი თ  ა ხ ლ ო ს...

იქ მოდარაჯე არ გვეყოლება
და როცა ვნებებს ვერ მოვერევით,
მოვალ შენთან და დაუბრკოლებლად
მ ო გ ე ფ ე რ ე ბ ი...