ჩემო ძვირფასო! ისე მომწყურდი,
როგორც ჯიხვ-ირემს ლორთქო ბალახი
და გწერ წერილებს უშნოს და მწარეს,
თითქოს ზეცაა სავსე ღალატით.

შენ კი მარტო ხარ, შენა ხარ სევდით
(და მე არ ვიცი საით გავიქცე),
მინდა სამყარო დაგიგდო ფერხთით
და მეც შენს ფერხთით მუხლზე დავეცე.

ან სულაც მინდა ვიყო ყვავილი,
შენს ფეხის გულებს ვნებით აკრული,
ან სულაც ხვადის ბღავილი ვიყო,
მაგ თბილ ტუჩებში გადაკარგული.

შენ კი, შენა ხარ ჩემო ძვირფასო:
ამ წუთისოფლის უსაზღვროება!
და მარტოობა!
და სინამდვილე!
და სიფაქიზე!
და მყუდროება!