საოცრად საკვირველი რამ
იმდღეს სურათი ვნახე:
ტოტზე ბეღურამ ბეღურას
სახეს მიატკბო სახე.

შეიჭიკჭიკეს ალერსით
და ნისკარტებით დიდხანს
უსვამდნენ, ალბათ, ერთმანეთს
ყველაზე მთავარ კითხვას:

- გიყვარვარ?..
- დიახ, მიყვარხარ!..
- და შენ?..
- უშენოდ ვერ ვძლებ!..
ვერც კი შემნიშნეს, გართულთა,
იქვე რომ ვიდექ, გვერდზე!..

მერე ფრთებს ფრთები ატოლეს,
ყელს გადააჭდეს ყელი...
ვუცქირე გარინდებულმა,
ვერაფრის ვიყავ მთქმელი...

გული კი უცებ გამითბა:
თურმე, ბეღურებს უფრო,
მეტი ქონიათ ერთურთში
სათქმელი, სასაუბრო...

და სიყვარულიც მათ შორის
უფრო ყოფილა წრფელი...
ვწერ ამ სტრიქონს და... იგივეს
ხილვას ჩვენშიაც ველი...