*  *  *
ორი უძირო თაფლისფერი ზღვა, ცრემლიანი.
არა ტირილისას, არამედ, უდარდელი კისკისისას,
- გინახავთ ოდესმე?
- არა?
- ჰოდა, მე ვნახე... თავიც დავკარგე,
ლაღი სიმშვიდე, სიდარბაისლეც ზედ მივაყოლე!

                            *  *  *
ნაშემოდგომარი ფოთლების ჭრელ ხალიჩაზე
გოგო მოაბიჯებს გამზირზე პლეხანოვისაზე...
რარიგად მინდა, ახლოს ვიყო, თუნდ ჭადრის უკან,
მოვეფერვოდი ერთი მზერით, გავქრები უმალ...

                            *  *  *
მე განა შენში ქალი მიყვარს ალვის ხის დარი?!
დიდრონ თვალებში სხივი მიყვარს, როგორც ცისნამი,
სულიერებას რაღა ვუთხრა... სწორედ ეს არის,
რაც შემიყვარდა შენში პირვლად... ადამიანი!

                          *  *  *
იმ დღეს, როდესაც მე გაგანდე გულის ნადები,
ორნივე ვთრთოდით, ზამთრისპირულს ველოდით ციდან,
მიზეზი თრთოლვის ჩემთან იყო - თვით სიყვარული,
შენთან კი... შენთან იყო ქარი და წვიმა.