,, მეტი რა მინდა -                                                                 
                                                                          მზე, ჰორიზონტზე გაკიდული,
                                                                          ჰგავდეს ტივტივას.
                                                                          მე თავი მედოს შენს კალთაში
                                                                          და გიყვებოდე ათას რამეს.
                                                                          სიო ჩვენს ჰამაკს,
                                                                          შენ კი ჩემს თმას ეფერებოდე.''
                                                                                                    ,,შაჰრაზადა’’-ზევსის დაქალი

წვიმის ფარდააკრული თვალის უპეებიდან შემოვიდა ....
მზიფერად  ნაელვარები  ზურმუხტისფერი სიღამიდან .....
ცხელ ნაკოცნს,  ნალღობს, შარიშურით გადაიფურცლავს სიზმრის ზეცა  და..........
ნახევარმთვარის ცივი ვერცხლი, ვნებადამცხრალ  იისფერად გადამდნარი, გაიცრიცება....... 
....... ეჰ, შაჰრაზადა,  დაო ჩემო, მიამბე რამე...გულგასართველი.....
რათა მოწყენის მრუმე ჩიტმა დატოვოს ჩემი გულის კარები
და სიამეთა ზღურბლს სულ გადავცდე........
....... სიყვარულით და პატივისცემით.......
....................................................................................................................................... 
.........................................................................ამაზე უფრო საოცარი, დაო , სხვა გელის.......
მზეს თავისი ამბავი აქვს დღეს მოსათხრობი....
ის, ზაფხულის გრძელ ჰორიზონტზე გამობმული, ოქროცურვილ ნაბლანდებში გაიხლართება,
ბოლოს დაირცხვენს ამდენ ბორიალს.........  აწითლებული გაიპარება...
.......აწ, შაჰრაზადა, დაო ჩემო,  გულგასართველი ზაფხულია, ნეტავ, რამდენი, წინ გასავლელი?......
.......ნაათასალი და კიდევ ერთი დარჩა გულს ვარდი ღამის ზმანების.......
თითქოს გრძელია და უცნაურად მოუღლელი ზაფხულის დღეთა მწვანე ბროლება,
მაგრამ საოცრად მოკლეა მისი სურვილთა ღამის ცხელი  ზმანება  ......
და...... ეჰ.... რა სწრაფად ქარვისფერდება მისი სურნელი, აწ მზიურად ზურმუხტისფერი......
..........ო, შაჰრაზადა, შაჰრაზადა..... მიამბე რამე გულგასართველი......
თორემ წაება მოწყენისფერს მოწყენისფერი და...... გამიხუნდა ღამის სურნელი......
                                                                                                                                          2010 წელი. 14 ივლისი.