დაღლილი ვუმზერ ხანძრებს ვნებიანს,
  აღარ გამირბის თვალები ზემოთ.
  და ალბათ სულაც არაფერია, იკარი ფრთების დამწვარი გემო,
  ზღვას რომ დაასკდა ამაყი მკერდით...
  სულ სხვაა ახლა ჩემი იმედი...

  ჩემო ქვეყანავ ნეტავ იცოდე,
  ბედმა რა გზებით აღარ მატარა,
  გთხოვ, მომიტევო, თუ ვერ მოგხედე
  და თუ კი დავრჩი ასე პატარა.
  გთხოვ, მომიტევო, ორთქლიან მიწას,
  რომ ვერ ვუკოცნე ხოხობის ყელი, -
  რად არ ჩალეწავს ამ გულის ფიცარს
  ლექსები, შენთვის გაუმხელელი?!
  აჰა, შენი ვარ, შენთან მოვედი,
  როგორც შვილი და როგორც იმედი.

  სიტყვებით, გულის გამაპობელით,
  მტანჯველი გრძნობის ვწვდები სანახებს, -
  გარდაიცვალა ზეცათმპყრობელი!..

  ჩემს ლექსებს, როგორც დაჭრილ კალმახებს,
  სისხლის წვეთები აყრიათ ტანზე.