***
მომენატრება იმერეთი, ზღაპრული მხარე,
მთებით_დევებით,
ვეღარ ითმენენ ზამთრის დღეებს
ურჩი ტყემლები
და სიფრიფანას იცვამენ კაბებს,
გამოტანტალდა ფეხშიშველი
ეზოში ბალღი_თეთრი ენძელა,
_გაიღვიძეთო, გაზაფხული მოდის ნელ–ნელა,_
გადაუსტვინა წიწკანამ შაშვებს.

საკვამურიდან ცის ბილიკებს ფეხარეული
მიჰყვება კვამლი,
კეცებზე აცხობს ხაჭაპურებს
პატარა ქალი
და ჩუმად იხსნის კაბაზე ღილებს,
საცაა, მოვა საშოვარზე წასული ქმარი,
ქალს იმედი აქვს:
ზამთრის სუსხისგან მინავლულ ვნებას
გაზაფხული გამოაღვიძებს.

წყაროსკენ მირბის ჭინკა ბიჭი_ჩემი ბავშვობა,
ვეღარ ვეწევი,
კვირტებს იქსოვენ ყაისნაღით
ვაშლის ხეები,
მიწა ბალახის ფაჩუჩებს ირგებს,
ახლა ისეთი გაზაფხულია,
უნდა დავბრუნდე,
გაბუტულია ლოდინისგან პატარა ოდა,
ჩავეხუტები და შევირიგებ...

მომენატრება იმერეთი...

***
_მასტერაომ ჩეიარა?
_აპა არა? ჩეიარა.
წიფის გვირაბს როცა გასცდა,
ხაროგოულს შეიარა.
იქ, სადგურზე ერთმა ბიჭმა
გოგო ისე შეიყვარა,
დაუფიცა იმერეთი,
თავის მინდორ–ველიანა.
_მასტერაომ ჩეიარა?
_აპა არა? ჩეიარა.
კაკაბაძის პეიზაჟი
სულ ღიღინით გედიარა.
ხელს უქნევენ გორაკები
ისრიმ–მაყვალ–ლელიანა,
ღელე–წისქვილ–ოდებიან,
ჭინკებიან–დევიანა...
მასტერაომ ჩეიარა?
აპა არა? ჩეიარა,
ჩემთვის უკვე მერამდენედ,
ამბავს ჰყვება სევდიანად.
განა უცხო, მამა იყო,
სადგურზე რომ ბიჭი მდგარა,
გაჰყოლია მასტერაოს,
მენატრება, აპა არა?!