ვსასოებ ტაძრის ხატებთან მდგარი,
ფრესკიდან მლოცავს ჰოე და ანი,
არ ვიცი მთვარე საით ეშვება,
ან მზე სადაა ამდენი ხანი.

გულში – ლოცვებით ავსებულ სკივრში,
ჩასავარდნიც კი არაა ნემსის.
მზერა ახუნებს მონაზვნის ლეჩაქს,
მდუმარე სენაკს ჩურჩულიც ესმის.

მე ალბათ ვრჩები ჰორიზონტს მიღმა,
გალობის ექოს მიზიდავს ქარი,
ასეთი მშვიდი არსად ვყოფილვარ,
არსად მინახავს ცაც ამდაგვარი.