დალალებს ჩამოვშლი ფოთლების წვიმაში ვიცეკვებ,

ნუ მეტყვი "მომენატრე"..მე უკვე არაფერს ვიჯერებ,

მივდივარ სიყვარულს ახლა ხომ ფასი აქვს არაფრის,

ნუ გამომყვები,ვიცი,რომ ვერ მეტყვი "ნახვამდის"



კვალს აგირევ და თვალებში ჩამოთოვს ნაცრისფრად,

გაყინულ ქალაქში ბოლო დროს უზომოდ აცივდა.

მივყვები ტროტუარს,წვიმაში ქოლგების რიგია,

შენი დეპრესია ახლა მე ფეხებზე მკიდია...



ყვითელ შემოდგომას ოქროსფერ კულულებს ვუხამებ,

თვალებით ფიქრიანს ვატარებ ცის მუქლურჯ გუაშებს,

ნაფაზით ნაფაზში არავინ გაგიცვლის ამოსუნთქვას,

ჩემს ტუჩებს შენი კოცნის გემო გაუხუნდათ.



ჩამოვშლი დალალებს,ვიცეკვებ ოქროსფერ მირაჟში,

ფიქრიან წერილებს აგარ დაგიტოვებ წვიმაში,

მე უკვე ვაკავებ მოწოლილს, ვენებში ტკივილებს

ვიცი,რომ მოხვალ და ვიცი,რომ არასდროს მიგიღებ!