საპროტესტო ფრაზით მუყაოს პლაკატზე,
დგას პარლამენტის წინ, მარტოხელა მოხუცი კაცი.
გამვლელები ჩუმად უღიმიან მოხუც პროტესტანტს და აქეთ-იქით აცეცებენ სევდიან თვალებს.
”მალადეც ბიძაჩემო!” - მხარზე უთათუნებს ხელს მოხუცს, ახლაგაზრდა, ცალფეხა ვეტერანი.
კუშტად შეჰყურებს პარლამენტის პრიალა მინებს მოხუცი. არაფერი არ ჩანს დაბურული მინების მიღმა.
მიკეტილ ფანჯარასთან, სიგარეტს ეწევა, სუფთად გაპარსული ვიცე-სპიკერი.

”ნეტავ კიდევ რამდენ ხანს გავძლებ ასე?” - კითხულობს მოხუცი და დაჰყურებს თავის ძველ ჩექმებს.
”ნეტავ კიდევ რამდენ ხანს გავძლებ ასე?” - კითხულობს სუფთად გაპარსული ვიცე-სპიკერი და ფრთხილად უცქერს, გამოცდილი თვალით, წითელხალიჩიან, სუფთა კორიდორს.