)))))
რა ამბები ყოფილა აქ ათი წლის წინ!

მერიკოს თავისი ლექსით რამდენი ვინმე შეუწუხებია,ყოჩაღ:))

მერიკო, არ მოგაკლოს ეგ გემო აწ და  მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. მაინც ეგრე ჯობია მორიგი კრეტინის არდასაბადებლად. 
შენი პირადი განცდები ყოფილა და მე რა მეთქმის.  ისე პრეზერვატივიც არსებობს რო იცოდე.  :D

დაააააააააააააააააააა,შენ ნენა შორს წახვალ

ეჰ ეს რა გამომიტოვია. :)) ნუ მეზარება მაგრამ ურაკპარაკი ქაჯებით რომაა სავსე ლაპარაკი არ უნდა მაგ ამბავს. ჰოდა ქაჯები ქაჯებად მაგრამ საინტერესო პერსონაჟი იქნებოდი ჩემს ახალ რომანში. საბოტაჟის მოყვარული ახალგაზრდა ფემინისტი გოგო, რომელიც გაბედულ ნაბიჯებს დგამს საზოგადოების აზრზე მოსაყვანად, მაგრამ.... ჰო. მოიც ერთი ორი რამე კიდე დადე რა. ვაჰ... იდეა მომცა... მადლობა. გაიხარე.

ამ ლექსს  კიდე აკომენტარებთ ?  :)) :))

დავიჯერო ამ გოგოს მინეტი გაუკეტებია თუ მოუყვნენ?

აქ რაღაც მაგარი ბნელა..

წავედი..................

.

ლექსს რაც შეეხება...
პირველი ქვა იმან ესროლეთ ვინც თვლით, რო ამ ადამიანზე რამით მეტი ხართ....

აუ აქ რა ამბავია... :)) ანალი ცუდია ჯანმრთელობისთვის..........:(

მთავარია შენ მოგწონედს ;)

მინეტის შემდეგ შენ ასე იხევი ხოლმე სიცილით თუ პირს იბან? :))

ჰუჰუუუ როგორ აგაგდეს
არადა დარწმუნებული ვარ ბევრჰის ოცნებაა იგივჰე გააკეტოს, სჰეიდზლება მტალდ იგივეც არაა ამგრამ დააჰლოებიტ, სამწუხაროდ ტავის Fანტაზჰიას გასააქანს ვერ ადზლევენ და იბოღმბიან ემრე. როგორ ქატვ ელჰი მამაკაცი ქალს ამგავს როგორ აკადრებს ან პირიქიტ=)) ვუჰუუუუ ტავები დაიჰოცეტ
ცჰადიტ ტქვენი გადახდილია

ო ! ღმერთო



ჩემო ?

როგორ უნდა შეიგინო დედის სახე... უბრალოდ არ მომდის ამის რითმი აჰ ბლიად !

: ))))

რა პუფ ბიტლზი ეეეეეეეე?

ადმინისტრაციას მივმართავ აღმიდგინოს ჩემი ბოლო ლექსი ,,პირველი ლესბო" რა უბედურებაა, ჩემ დაუკითხავად რომ დებთ იმ რაღაც სირობა ,,შემოდგომას" ? მეცხრამეტე საუკუნეა აქ თუ რახდება ვერ გავიგე? რატომ შემიცვალეთ ლექსი? თუ შეურაცხმყოფელი იყო ვინმესთვის უბრალოდ წაგეშალათ და ეგ იქნებოდა, აუ რა საქაჯეთია, რა უბედურებაა, ავტორის დაუკითხავად რატომ შვრებით მასეთ რაღაცეებს? თუ ყველამ თქვენი გემოვნებით უნდა წეროს? :(

ვაი, ვაი აქ სად შამოვედი კაცო?!. დროზე გავასწრო, შამთხვევით მინეტი არავინ გამიკეთოს... პატიოსნად მუ...სა ვარ შაჩვეული...
სააღოლ სპილუკაა ბევრი ვიცინეე.
ისე მერიკო შენ წოვას და ყლაპვას ნუ საზღვრები არა აქვს ეგრე გააგრძელე. ისე ცნობისთვის ამ საქმეში პროფი ხარ და მაინტერესებს იჟოგას არ გაძლევს? (რავი შენაირები იძახიან კიო ) და თუ დაეთანხმები მაგათთაც აწი ქალთან სოდით ავალ რატომ უნდა ჩავდგე მისი კუჭის ცოდვაში? :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

ჰო, ეგ ყლეობაა ზუსტად, აქედან ვიღაცამ გადააკოპირა და ლიტ.გეზე დადო, რეაქცია აინტერესებდა ეტყობა, მაგრამ იქ ასეთ რაღაცეებზე აღარავინ ვარდება, ეტა უჟე სტარაია პესნია :)

ისე ავტორის დაუკითხავად ლექსის სხვა პორტალზე დადება რა პონტია?

ეჰ
რამდენი შენნაირი თავის დროზე კდემამოსილი ქალბატონია კიდევ შერყვნილი ამ ვაი-თანამედროვეობით
ქართველ ქალს, რომელიც ოდითგანვე სიწმინდის მაალითი იყო, არ ეპატიება ასეთი რამის დაწერა.
ქართველი დედა ყოველთვის ოჯახის საყრდენი ბოძი იყო.
ხმა ამოიღეთ ხალხნო
ასეთი სიბინძურე დაუშვებელია დღევანდელ გაჩანაგებულ საქართველოშიც კი....
გონს მოდი, მერიკო...

აუფფ საშვილოსნოს რომ ასცდეს მაგისთვის ყლაპავ ?=))) აბა სადა ბანაობბბ=)) წინ წავიდა ტექნიკა... ვარწყიე და დავსტოვე ეს გვერდი...

ეს ის ყ....ა არაა ლიტ.ზე მინუს 27 რომ ქონდა და კიდევ მინუს 3 რომ დავუწერე ? : (((

ნუთუ ამას სერიოზულად ამბობთ ბატონო გუინპლენო? =)) სულის გაყიდვა ვაბშე გლიჯავს, თან ეშმაკებზე

ეს არის სამშობლოს შეურაცხყოფა
ეროვნული ღირებულებების უგულვებელყოფა
ეს ლექსი კი არა, ქრთველი ერის დაცინვაა
მერიკო, გონს მოდი, დაფიქრდი, თუ რა ცოდვაში ჩადგი ფეხი
ჩემო ძვირფასო ქალბატონო
გონს მოეგე, სანამ დროა...
მერე გვიან იქნება
მერიკო, სულს ნუ გაყიდი ეშმაკებზე....

ვაი, ვაი აქ სად შამოვედი კაცო?!. დროზე გავასწრო, შამთხვევით მინეტი არავინ გამიკეთოს... პატიოსნად მუ...სა ვარ შაჩვეული...

გუინპლენი. 2008-08-28 00:43:07


ისა მე მომეწონა და აღვფრთოვანდი მეთქი რმ გგითრა მოგატყვილებ, მაგრამ "ფთუი შენს ქალობას"
"დავდეგეთ იქ სადაც ქარიშხალია"

რა ხდება?

რევოლუციას აწყობთ?
არ მოგწონს და დაწერე რომ არ მოგწონს და გაიარე რA, თუ სეურაცყოფის მიყენებით და არესიით საქმეს აკეთებ გონია?



რავი აბა თქვენი საქმის თქვენ იცით მაგრამ მაინც აჰმ

ლოოოლ ... ამატ ინტრიგა დაანაჰეთ ჰოლმე და არ უნდათ მეტი არაფერი,

გამაცინეთ ბევრებმა ერთად

ჯურნალი დაიბეჭდება ლოლ

ძაან გამაცინეთ

პ.ს. მერიკო წერე დედი შენ ნუ უსმენ ამათ :ყეპ:

ალბათ უფრო სხვა რამე შეამოწმა იმან, ვინც დადო და შენი კომენტარიდან კიდეც მიიღო პასუხი
:)

რომელ ბრძენს მოგაფიქრდათ ამ ლექსის ლიტ.გეზე დადება? =)) საკუთარ სიგოიმეს ამოწმებთ? კეთილი ...

ლიტჯეეეეეელები მორიგ პროვოკაციებზე მიდიან :)))))))))))))))))))))))))) მუაგარუს :)

იეე ბეიბი....
ეგრე, ეგრე... :D
გუინპლენი გლიჯამს :D

შენ ხარ ქართველი? ტფუი შენს ქალობას! ესაა ლიტერატურა?
გარყვნილების და სიბილწის ზეიმია!
აი რა გვიქნა გლობალიზაციამ, სადამდე მიგვიყვანა! აი რას გვიშვრება ქართველებს ”ევროპული” აზროვნება... პატრონი არ ყავს ამ საიტს, ასეთ რამეს რომ აქვეყნებენ?!
შენს თავზე იფიქრე, შენს სულზე...
მოგეკითხება პასუხი და მერე გვიან იქნება...
აქ რომ ბავშვმა შემოიხედოს, რა შთაბეჭდილება დარჩება? ჩემი პატარა დისშვილი შემოდის ხოლმე ზოგჯერ, ლექსებს კითხულობს და ეს რომ წაიკითხოს, ხომ შეერყევა ბავშვს ფსიქიკა?
მარაზმია ეს... თავმოყვარე საიტზე როგორ შეიძლება რომ ასეთი ნაჯღაბნი იდოს...
შინაარსსაც რომ თვი დავანებოთ, რითმა სადაა..
ლექსს რითმა ამშვენებს და ალამაზებს!
ყველას მოგიწოდებთ, ხმა ამოვითღოთ ამ მარაზმის წინააღმდეგ!
დავდგეთ იქ, სადაც ქარიშხალია და სისხლიანი დგას ანგელოსი!!!

"თქვენი პასუხი  შესანიშნავია...ყველაზე მეტად დღეს ქართულ ლიტერატურას  ახალგაზრდა  კრიტიკოსები  სჭირდება."    :D :D

ვაი მართლა თქვენს პატრონს =))

ავატარი გაკლია შენი და შენი შეყვარებულის. მინაწერით " მერიკო და ყვერიკო". ვაი, თქვენს პატრონს. ციკლი არ მოაყოლო ახლა. ანალის შემდეგ და ასეთი. რა დატყნავს მართლა ამდენ გიჟს.
საღოლ  ლიგთ    მაგარი  კმენტარია ნადირსაც ვეთანხმები

მდაააა,ოქრი,მაგარ შარში ყოფილხარ ასეთი ტვირთი რომ გაქვს სატარებელი არყისსუნიანი სპერმის სახით :D ნუთუ თანამედროვე ჟანნა დ'არკთან გვაქვს საქმე ჰააა?? სტრანნო სტრანნო ვსიო ეტო ტავარიში :D კაი შენ უბედური ხარ ხარ,მარა დედაშენის სექსი რაში გაინტერესებს,რამე ეჭვი გაქვს დედაზეც? :D მოკლედ ამ ამბავს დავარქმევდი <გაუმარჯოს სადო-მაზოს> ან <მომეცით ხმალი ,რით ვარ ჟანნაზე ნაკლები>  :D :D :D

ყოჩაღ მარკშეიდერო  :)  რატო იტანჯავს თავს და მეგობარი ბიჭის სიყვარულმა იცის ასე

რა სექსი მერიკო? კომბოსტოში გიპოვა დედამ და მამას მოატყუა წერომ მოიყვანაო

ფუ რა ცუდი აზრები მოგდის მინეტის შემდეგ, თუმცა რა, ნაძალადევმა მინეტმა ასე იცის.

მთლიანობაში მაგარი ლექსია. (  :ცხვირისგაზრდისღიმილაკი )  ერთი უზუსტობაა მხოლოდ  :

"გემო, რომელიც შენს არყიან სპერმას გადმოყვა
და ჩემს წითელ ენაზე შერჩა,
ნაწილი კი გადავყლაპე
ის საშვილოსნოს აცდება "

მერე რა რომ გემო არ იყლაპება? და არც საშვილოსნოში ხვდება, რადგან არ მაქვსო გემოს შეგრძნებაო საშვილოსნომო  და რავიცი აბა, იქნებ იტყუება.
ისე არ გააბაზროთ და არც საშვილოსნო არა აქვს მერიკოს


წააკითხეთ ეს ლექსი მსოფლიოს და ომი აღარ იქნება.


მინაწერი: განსაკუთრებული ყოჩაღ "რიდი1"-ს.    ეეეჰ ძლივს გახალისდა ეს სერიოზული კაცი და რა ექნა?

მარკშრეიდერი კაი კომენტარია. :))

მარკშრეიდერი კაი კომენტარია. :))

ბუუუუუუ!!! xxxsoft_ზე გაზრდილი ხარ?!:))

ასეთი სექსი თუ გაქვს, შე კაი დედმამიშვილო, რას იტანჯავ თავს? :)) ორგაზმს რომ ვერ განიცდი და სიამოვნების ნაცვლად ვიღაცის უგემური სპერმის ყლაპვა თუ გიწევს  დილას და საღამოს :))

დედიკოსათვის თავის დროზე უნდა დაგესვა ეგ კითხვა და გასწავლიდა, ახლა რაღა დროსია :))

ლიტ.გეზე ვაივიში ნამდვილად არ არის,მაგრამ ნადირზე კი კაიფობენ და მის ლექსებზე

ესაა ხალხო პოეზია? ვერანაირად ვერ მივიღებ მას როგორც ლექსს,

ტუხოს წააკითხეს უბნელებმა შენი ლექსი, ტუხო მაგ ამბებში მაგარი ექსპერტია, ურაკპარაკელ გოგონებს ვთხოვ არ წაიკითხონ ტუხოს ანალიზის დასკვნა...თქვენდა გასაკვირად ტუხომ თქვა: "ეს ქალი ტრაბახობს, სინამდვილეში ფალოსი თვალითაც არ უნახავსო" მაგრამ ტუხო ლეო-ნაფტას ლექსებს აღუფრთოვანებია,გაქცეულა და ჟიმაობით ნაგროვები ფულით საქორწინო კაბა უყიდია, ნაფტა უნდა მოვიტაცოო, მთელი უბნის გასაგონად გაჰყვიროდა, საღამოს კი უბანში დოლ-გარმონის ხმა გაისმოდა და ხალხი იძახდა" მოიტაცა,მოიტაცა ტუხოქალმა ლეონაფტა...მერე გავიგე რომ ლიტ-გეზე ვაივიშია გამოცხადებული, მოგვტაცეს... მოგვტაცესსსო

კომენტარებზე მაგრად გავერთე :))

ლექსს რაც შეეხება, რა გითხრა აბა :)  უბრალოდ ძალიან პირადი გაქვს აღწერილი და იმიტომაც გამოიწვია ამხელა აჟიოტაჟი...მორიგი კრეტინის არდასაბადებლადო, ამბობ და... ტკივილიც დავინახე აქ და სიძულვილიც, ემოციაც... უბრალოდ როგორც ლექსი ვერ მივიღე :)

=))

ვააააააააა!არა პორნო პოეზია ბაზარი არაა...მარა იცი რა შთაბეჯდილება დამრჩა? ლექსი კი არ დაწერე,პირში რომ გადზლევს ვიგაც ანგელოზი თუ რაღაც,ეგ გინდოდა გაგებაზრფებინა და მერე ეგრევე თავი გაგიროჟდა.და რაც აქ ცერია ამას არც მინეტი ქვია და არც კუნილინგუსი,ამას პირში ჩათეს...ბა ქვია და პახაბნი ხარ და შენ ვერასდროს გააკეთებ იმას,რაც გინდა იცი რატომ,კომპლექსები გახრჩობს ;) ისე არყიანი არ ვიცი და სპერმა სახის კანისთვის კარგია,გაითვალისწნე ;)

მეტაფიზიკური საპონი და ჰალსტუხიანი პოეტები
პაატა შამუგია
პირველად ლიტერატურული იატაკქვეშეთი მაშინ გაჩნდა, როცა პლატონმა პოეტების სახელმწიფოდან გაყრა მოინდომა. მე თუ მკითხავთ (ისე, ეჭვი მაქვს, რომ არ მკითხავთ), პლატონის საქციელი აბსოლუტურად გამართლებული იყო. ესსეს ბოლოში მივანიშნებ კიდეც, თუ რატომ ვფიქრობ ასე.
რუსულ პრესაში ძალიან დიდი გაკვირვება და გაღიზიანება გამოიწვია შარშან გარდაცვლილი რუსი მემარცხენე პოეტის დიმიტრი პრიგოვის ნათქვამმა: მე პოეზიის უკანასკნელი მოჰიკანი ვარო. არადა, რუსებს ის არ გაკვირვებიათ, იმავე პრიგოვმა პოეზიის ფესტივალზე კატა რომ მიიყვანა და ეს შინაური ცხოველი, ბოდიში და, რუსეთიაო, რომ განაცხადა. ჟურნალისტები მაშინ არც კი დაფიქრებულან, რომ ამ პერფორმანსის შემთხვევაშიც მართალი იყო პრიგოვი. ასეთი არასტანდარტული ქცევების გამო რუსული ოფიციოზი დიდხანს დევნიდა მას. 90-იან წლებში ის იძულებით საგიჟეთშიც მოათავსეს და საღად მოაზროვნე ინტელექტუალური წრეები რომ არ ჩარეულიყვნენ, პრიგოვს დიდხანს მოუწევდა ყურყუტი `ნაპოლეონებთან” და `იულიუს კეისრებთან”. ხშირად ასე სჯიან ხოლმე გაბატონებული აზრისადმი შეუგუებელ ადამიანებს!
სამაგიეროდ, იდეოლოგიურ მონოპოლისტებს ყოველთვის უყვარდათ ჰალსტუხგამონასკვული, ზრდილობიანი, “კოფეს ხომ არ მიირთმევთ, ჩემო ბატონო-“თი მოსაუბრე, თავზეჟელეგადასმული კონფორმისტი პოეტები და მწერლები იმიტომ, რომ მათში ვერ ხედავდნენ საფრთხეს (ამიტომაც ქართული საზოგადოებრივი აზრის რეჟისორებისათვის დღემდე ითვლებოდა, რომ “თავისუფლება ლომთა ხვედრია” და ”ტყვია მიზანში მოსახვედრია” კარგად ერითმება ერთმანეთს და უფრო მეტიც, ეს კარგი ლექსია; შესაბამისად, ამ ლექსის ავტორი (და მისნაირები) ხშირად პრეზიდენტებისა და “ცეკას” მდივნების სუფრების საპატიო თამადა იყო ხოლმე).
თავის მხრივ, იდეოლოგებს ყოველთვის ეშინოდათ უწესო, ექსცენტრიკი, არყისსუნიანი, თავხედი “ახალგაზრდა ღმერთების”, რომლებიც ძალიან თამამად ამსხვრევდნენ უმთავრეს ტაბუებს.
თუ ამბროზ ბირსის დაეჯერება (კი, დაეჯერება! პ.შ. ), “საზოგადოება ვერ იტანს ადამიანს, რომელიც მას არ ჰგავს.” ამიტომ ასეთი არაორდინალები ყოველთვის ასოციალურ ელემენტებად მოიაზრებოდნენ პრაგმატული საზოგადოების მიერ და ამაში იყო რაღაცა კანონზომიერი.
ძირითადი მეთოდი, რომელსაც ოფიციოზი განსხვავებული აზრის მატარებელი ხელოვანების დასათრგუნავად იყენებს, ეს არის მათი მარგინალიზირება, მათი ამორალობის დამტკიცება (ეს ახლა, თორემ ადრე პირდაპირ ცეცხლზე წვავდნენ ხოლმე)... ცალი თვალიც რომ გადავავლოთ “დასჯილ პოეტებს” საკმაოდ დიდი სია შედგება. აგერ, სულ ახლახანს, მეოცე საუკუნეში, ფორუყ ფაროხზადეს დედობის უფლება წაართვეს თავისი თამამი, არატრადიციული, მუსლიმანური სამყაროსათვის უცხო ლექსების გამო. დღეს კი ფაროხზადე მსოფლიო კლასიკაა.
მეოცე საუკუნეშივე წერდნენ “ბიტნიკები”, რომლებსაც გაუმართლათ, რომ ირანში კი არა, ამერიკაში დაიბადნენ. ამიტომ თავიანთი ლექსებისა და სხვა თეორიული იდეების გამო მხოლოდ კვირაში ერთხელ თუ ცემდნენ ხოლმე “კეთილისმსურველი” სნობები. არც ხელისუფლება აკლებდა ხელს და ფარულად სჯიდა ხოლმე. გავიდა დრო და გინსბერგის (“ბიტნიკების” ერთ-ერთი გურუ) იუბილეზე ხელისუფლების წარმომადგენლები ისეთი მოწიწებით მიდიოდნენ, როგორც მესიასთან.
მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოსკენ შარლ ბოდლერის პოეტური კრებული “ბოროტების ყვავილები” საზოგადოების უდიდესი ნაწილის მიერ შერაცხულ იქნა როგორც “ადამიანური მორალის შეურაცხყოფა”, დღეს კი ეს ლექსები არაერთი ჰიპერპროგრესული ქვეყნის სასკოლო პროგრამაშია შეტანილი და მომავალი თაობები სიამოვნებით ეცნობიან ამ `ამორალური” კაცის ტექსტებს.
არც ის მიკვირს, რომ ფრანსუა რაბლეს ყველა პუბლიკაცია გამოცემისთანავე აკრძალული იყო. ადვილი მისახვედრია, თავის დროზე რა რეაქცია ექნებოდათ `ჰალსტუხიანი ლიტერატურის” მოყვარულებს ამ პროვოკატორი გენიოსის ტექსტებზე. დღეს კი რაბლე საფრანგეთის სიმბოლოა.
საფრანგეთმა დიდი გამოცდილება მიიღო, ახლა მას აღარ უკვირს ხელოვანის სიგიჟეები და ამიტომაა, რომ უელბეკის ან ბეგბედერის მიერ მინეტის ნატურალიზაცია და გენიტალიების არაევფემისტური დასახელება აღარ აღიქმება, როგორც აპოკალიფსის ნიშანი (ჩვენთან ეს ჯერ კიდევ სატანიზმად მიიჩნევა).
საზოგადოებას უყვარს გარდაცვლილი პოეტები. ცოცხალ პოეტებთან ცოტა უჭირს კომუნიკაცია. ერთი ინგლისელი ესსეისტი (სახელი არ მახსოვს) წერდა: “ცოცხალი პოეტი ანაქრონიზმიაო.” პოეტები თავისი არსით ასოციალური ელემენტები არიან, ამიტომ ნებისმიერი საღ აზრზე მყოფი სოციუმი ებრძვის მათ. და ეს არის ძალიან პრაგმატული გადაწყვეტილება. უფრო სწორად, ეს არის კანონზომიერება: ანუ პოეტები ამსხვრევენ საზოგადოებრივ ტაბუებს, საზოგადოება კი ამსხვრევს პოეტის აწმყოს. ამ ორი მხარის შერიგება ძირითადად ხდება მაშინ, როცა პოეტი კვდება. მკვდარი პოეტი საზოგადოების დიდ სიმპათიებს იმსახურებს.
ერთი-ორი გამონაკლისის გარდა, თანამედროვე ქართულ არტ-სივრცეში ასე მწვავედ არ დგას ტაბუს პრობლემა. ეს ცუდია, რადგან სადაც არ იმსხვევა ტაბუები, სადაც არ ხდება ლიტერატურული პარნასის დესაკრალიზაცია, სადაც `მეტაფიზიკური წიწაკის” ნაცვლად მხოლოდ “მეტაფიზიკურ საპონს” იღებს რეციპიენტი, იქ თანამედროვე ლიტერატურას უჭირს. ევროპულ-ამერიკულმა ლიტერატურამ ეს პრობლემა მოილია, ტაბუები აღარ დარჩა, რომ არ შეხებოდნენ, ამიტომ ახლა, ასე ვთქვათ, ერთობიან, კი არ ებრძვიან, არამედ ეთამაშებიან სიწმინდეებს.
“ხელოვნება იმიტომ კი არ ეთამაშება სიწმინდეებს, რომ პატივს არ სცემს მათ, უბრალოდ, ხელოვნება ეთამაშება ყველაფერს,” _ წერს იაკობ კროტოვი. საქმეც ეგაა, რომ თანამედროვე არტი პოსტმოდერნის სახით მთლიანად იქცა თამაშის ხელოვნებად, ხოლო არტისტი (და ასევე, მკითხველი-რეციპიენტი) _ Hომო Lუდენს-ად ანუ ადამიან-მოთამაშედ. მთელი ეს ლამის კანონიკად შერაცხული კლასიკა პოსტმოდერნმა თავდაყირა დააყენა მისი გამანადგურებლად ირონიული ციტირების გზით. ავანგარდი (მოდერნი) კლასიკურ ტექსტებს უყურებს, როგორც მტერს, ხოლო პოსტმოდერნი _ როგორც სათამაშოს. მისთვის არ არსებობს ხელშეუხებელი სფეროები, რომლის დაცინვაც არ შეიძლება, ეს არის ლიტერატურის სრული ლიბერალიზაცია. მოსწონს ეს ვინმეს თუ არა, ეს არის თანამედროვე არტ-კონცეპტი.
თავის მხრივ, თანამედროვედ ყოფნა ძალიან ძნელი მომენტია. არადა, ერთი შეხედვით ძალიან ადვილადაა ყველაფერი: ჩვენს დროში წერ ლექსებს, ე.ი. თანამედროვე პოეტი ხარ. მაგრამ საქმე უფრო სხვანაირად არის.
თანამედროვე ხარ მაშინ, როცა შენი ბიოლოგიური და მენტალური `არსებობა” ერთმანეთს ემთხვევა. მარტო ქრონოლოგიურად არსებობა 21-ე საუკუნეში ვერავის აქცევს თანამედროვე არტისტად. ასე რომ იყოს, მთელი მწერალთა კავშირი თანამედროვე ლიტერატურის მონაპოვარი იქნებოდა (რეალურად, ეს ორგანიზაცია მხოლოდ ქრონოლოგიურად აღმოჩნდა ამ საუკუნეში).
ანატოლ ფრანსი წერს: “აზროვნება სნეულებაა, რომლითაც ძალიან ცოტანი ხდებიან ავადო.” ამ ლოგიკით, მწერალთა კავშირი ძალიან ჯანმრთელად გამოიყურება.
მწერალთა კავშირი დაშალა მისმა არათანამედროვეობამ, აკადემიურობის ნიღბით შეფარულმა ყალბმა ზომიერებამ. პრინციპში, თუ თანამედროვენი იქნებოდნენ, თავიანთივე სურვილით დაიშლებოდნენ იმიტომ, რომ ასეთი ეკლექტური დაჯგუფება არ შეიძლება, თანამედროვე ხელოვანს მოსწონდეს.
ამ გაერთიანებამ უარი თქვა თანამედროვეობაზე და თანამედროვეობამაც უარი თქვა მასზე. დღეს სხვა მოთხოვნებია: პოეტი, რომელმაც არ იცის საყველპურო ინგლისური და კომპიუტერზე მუშაობა არ ეხერხება, ცუდი პოეტია.
ლიტერატურა ყოველთვის იყო სნობების თავშესაფარი. ჩვენთან ეს ფაქტი ორი ნიშნით გამოიყოფა: ერთი მხარე (ძირითადად ძველი თაობის ურაპატრიოტი პოეტები) ეთნო-მესიანიზმს ქადაგებენ, მეორე მხარე კი (გარეგნულად თანამედროვე პოეტები) _ ეთნო-ნიჰილიზმს. ეთნო-მესიანიზმის იდეის გასამყარებელ ორიგინალ, ავთენტურ ტექსტად იოანე ზოსიმე მოიაზრება, რომელსაც რატომღაც გულუბრყვილოდ ეგონა, რომ “ენითა ამით” (ქართული ენით) უნდა განსაჯოს ღმერთმა ყველა ერი. თავის დროზე ამ თემაზე მეცნიერული `შრომები” იწერებოდა, ასეთ ავტორებს შორის იყო ზ. გამსახურდია (იხ: “საქართველოს სულიერი მისია”). მოკლედ, ეთნომესიამიზმის მთავარი თემა იყო ის, რომ ჩვენ დიადი წარსული გვქონდა, რომ ჩვენი ერთი წინაპარი 50 დამპყრობელს ფიცხელ ომში შავ დღეს აყრიდა, რომ ქართული მწერლობა ყველაზე დიდია, ქართული ქათამი ყველაზე დიდ კვერცხს დებს და ა.შ.
დასკვნა: რა თქმა უნდა, ეთნომესიანიზმი გოიმობაა.
ეთნო-ნიჰილისტები აბსოლუტურად საპირისპიროს ამტკიცებენ: ამბობენ, რომ ჩვენ წარსული საერთოდ არ გვქონდა, რომ ქართული მწერლობა სამარცხვინოა თუნდაც იმიტომ, რომ ქართულ ენაზეა დაწერილი (სხვათაშორის, თვითონაც ქართულად წერენ), რომ ქართული ქათამი კვერცხს საერთოდ არ დებს და ა.შ.
დასკვნა: ეთნო-ნიჰილიზმიც ისეთივე გოიმობაა, როგორც ეთნო-მესიანიზმი. იმიტომ, რომ მწერლობა არ არის ამ ორიდან რომელიმეს დამტკიცება და საერთოდ, მწერლობა არაა რაიმეს მტკიცება (თუმცა, მე, პირადად, ეთნო-ნიჰილიზმი (ანუ თვითკრიტიკა, როგორც თვითიდენტიფიკაციის სწორი გზა) ჯანსაღ პროცესად მიმაჩნია, ოღონდ მხატვრულ ტექსტში ამის მტკიცებას ფანტაზიის ნაკლებობად და სნობიზმად აღვიქვამ).
მიუხედავად ამ ყველაფრისა, სნობების არსებობა ავითარებს ლიტერატურას. იმიტომ, რომ თუ სნობები აღარ იქნებიან, მაშინ პოეტს აღარ ექნება ფაქტი, რის წინააღმდეგაც უნდა ამბოხდეს. ალბათ, ალბერ კამიუ გოიმების ნაკლებობას განიცდიდა, როცა წერდა: “მე ვეძებ ჩემი ამბოხების მიზეზს, რომელიც ჯერჯერობით არ მომეცაო.”
დღევანდელი არტი პროტესტის ნიშნად დასცინის კლასიკას, დასცინის `მაღალი იდეალების” არამყარობის გამო; პოსტმოდერნისტულმა არტმა საზოგადოებას შესთავაზა გართობა, ტექსტუალური სანახაობა, ტექსტებს გამოაცალა დიდაქტიკა (თუ დიდაქტიკა მაინც არის ასეთ არტში, ესე იგი ესაა ირონია დიდაქტიკაზე) და მხოლოდ პაროდიის მიზნით თუ მიმართავს კლასიკას.
პოსტმოდერნის (ტრანსავანგარდის) თავისუფალი მიდგომისგან განსხვავებით, ავანგარდი უფრო დაძაბული სახით დაუპირისპირდა კლასიკას. რადიკალი მემარცხენე პოეტი ჰანს არპი ძალიან შორს წავიდა და საზოგადოებას “მეტაფიზიკური წიწაკა” შესთავაზა. მეტაფიზიკური წიწაკა არის დაახლოებით ის, რაც მაგალითად, მარინეტიმ შესთავაზა ხალხს: საშინელი რეალობა _ კლასიკის განადგურება, მუზეუმების დაწვა... `მეტაფიზიკური წიწაკა” არის ომის სახელით მშვიდობის დამყარების უტოპისტური თეორია და კარგიც იმიტომაა, რომ უტოპისტურია, ეს ხომ პოეზიაა (თუმცა, თვითონ ანტიპოეტებად მიიჩნევდნენ თავს).
ქართულ სივრცეში არტისტის პროტესტი მხოლოდ ფორმალური ხასიათისაა, მხოლოდ თეორიულ მსხვერპლშეწირვაზე ჩერდება არჩევანი. ამისგან განსხვავებით, ავსტრიელმა ბოდი-არტიზმის მიმდევარმა შვარცკოგლერმა ყველაზე შთამბეჭდავი პერფორმანსი ჩაატარა: მან ნაკუწ-ნაკუწ დაიჩეხა სხეული და სისხლდენით მოკვდა. ეს იყო ყველაზე დიდი მსხვერპლშეწირვა და ყველაზე დიდი პოეტური აქტი, პროტესტი, რომელსაც თავისი სხეულითაც უერთგულა. ეს იქნებოდა ჩვეულებრივი მაზოხისტური აქტი, რომ არ მომკვდარიყო, მაგრამ შვარცკოგლერი `შეგნებულად მოკვდა.”
ამიტომ იყო პლატონი მართალი (სახელმწიფოებრივი დისკურსის გათვალისწინებით), როცა პოეტების სახელმწიფოდან გაყრა მოინდომა.














ამიტომაც გაჩნდა პოსტმოდერნი, როგორც ერთგვარი დამცავი საშუალება. ანუ: ეს მიმდინარეობა ცდილობს, შეარიგოს ორი მოსისხლე მტერი _ ელიტური და პოპ-ლიტერატურა. პოსტმოდერნი მთლიანად საბაზრო ეკონომიკაზეა გადართული და ემორჩილება ე.წ. ნონსელექციის პრინციპს, უფრო სწორად დარვინის “ბუნებრივი გადარჩევის” პრინციპს: გადარჩება ძლიერი. ამიტომაც არის ის ყველაზე დემოკრატიული მიმდინარეობა.

ორასწლოვანი რუსიფიკატორული პოლიტიკისაგან, იძულებითი და საძულველი ორენოვნებისაგან (რომელსაც, ასე თუ ისე, მაინც ვუმკლავდებოდით) თავდახსნილნი, მშობლიური ენის, ქართული კულტურის, ქართული სულიერების წინსვლა-განვითარებისა და საბოლოო ზეობის მოიმედენი, — მწარედ მოვტყუვდით: თვით კომუნისტური ტოტალიტარიზმის უმძაფრეს და უსასტიკეს პერიოდებშიც კი არავის ახსოვს ქართული ენა აგრერიგად წარყვნილი, შეურაცხყოფილი და დამცირებული. ვის შევჩივლოთ ან ვის გადავაბრალოთ? ეს ხომ თითოეული ჩვენგანის ბრალია...
საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღიდან მიამიტურად ვფიქრობ, — აი, ახლა კი ატყდება განგაში დედაენის დაბინძურების გამო: დღეს თუ არა, ხვალ მაინც, ხვალ თუ არა, ზეგ მაინც... თქვენც არ მომიკვდეთ — დღემდე ისე მოვაღწიეთ, რომ ენის სიწმინდე ვერა და ვერ იქცა საყოველთაო საზოგადოებრივი თუ სახელმწიფოებრივი ზრუნვის საგნად. უკვე რამდენი მთავრობა და პარლამენტი („სიტყვიერ ომში ინგრევიან პარლამენტები“ — გალაკტიონი) გამოვიცვალეთ, დედაენის სიწმინდისათვის კი ვერც ერთმა ვერ მოიცალა.
საოცარი პარადოქსია, რომ სიტყვის თავისუფლებამ სავალალოდ დააკნინა დედაენა, რადგან მას-მედიაში „თავისუფლად“ გადმოინთხა უწიგნურობაც; სწორედ ამან ათქმევინა დიდ თანამედროვე მწერალს, ოთარ ჭილაძეს მწარე სიმართლე „წერა-კითხვის უცოდინარი ჟურნალ-გაზეთების“ თაობაზე, რომლებიც „მასმედიურად აფიქსირებენ ფაქტებს“ (იხ. „აველუმი“ და „გოდორი“).
დაუდევარი დამოკიდებულება დედაენის მიმართ, გაღარიბებული ლექსიკა და, უბრალოდ, მიუტევებელი შეცდომები ყველაზე თვალსაჩინოდ ტელეეკრანიდან „ფიქსირდება“.
მიკვირს, რომ ტელევიზიათა მესვეურები ერთხელაც არ შეწუხებულან კრიტიკის უქონლობის გამო. საქართველოში, ჩვენდა სამარცხვინოდ, ორასზე მეტი უმაღლესი სასწავლებელი ყოფილა; მარტივი გაანგარიშებით, შესაძლოა ათობით ტელეჟურნალისტიკის კათედრაც არსებობდეს. მიუხედავად ამისა, ქართული ტელევიზიის გადაცემები საფუძვლიანად, სისტემატურად, გამოწვლილვით რომ შეეფასებინოს ან გაეკრიტიკებინოს ვინმეს, არ მოგვსწრებია. ეს კი კარგს არაფერს უქადის ქართულ ტელევიზიას, რომელიც მაყურებლისათვის მაინც ერთიანია (ამ მხრივ, სასიამოვნო გამონაკლისია ახლახან დასტამბული ქეთევან სადღობელაშვილის — „ეპოქის“ ყოფილი წამყვანის — წერილები).
ტელევიზიაში გამართული ლიტერატურული ქართულით მეტყველება წესად უნდა დამკვიდრდეს და არა იშვიათობად; არადა, ზოგჯერ პირუკუ ხდება.
რას არ მოისმენს კაცი!
„ვინები იჯდნენ მავანი პოლიტიკოსის მანქანაში, ვერ გავარკვიეთ“, — წუხს ერთ-ერთი წამყვანი ტელევიზიის ერთი წამყვანი ჟურნალისტი; „რამდენად რეალიზებადია ჩვენი შოუ-ბიზნესის აუდიოპროდუქცია?“ — ასეთი „ქართულით“ მეტყველებს მეორე.
„გიყვარს ინაპლანეტელები? გჯერავს მათი?“ — ეს ცნობილი გადაცემის წამყვანის „უშუალო“ საუბარია.
ტელეეკრანიდან გაიგონებთ „მეძავის“ უცნაურ მრავლობითს, — „მეძავეები“, „გამლეტსა“ თუ „ღერბს“, „მის კანავერალს“ (კანავერალის კონცხის ნაცვლად: Vსც — რუსულია), „ზავუალირებულს“ (Pფდეფკბჰჯდფყყჯ), „აპოკალიპსურ დარტყმას“ (აპოპლექსიურის ნაცვლად) და ა.შ.
„ბავშვები განათლებით უნდა დაკავდნენ“, — გვმოძღვრავს მაღალჩინოსანი მოხელე. კარგი იქნება, იგი თავად „დაკავდეს“ საკუთარი მეტყველების დახვეწით.
კვლავ განათლების სფეროდან: „ჩვენი მიზანია ომპტიმალური კონფიგურაცია პერსონალიებთან დაკავშირებით“, — ამას განათლების სისტემის რეფორმით „დაკავებული“ სხვა მოხელე ამბობს.
მერე იტყვიან, — გაუცხოება რომ არ მოხდეს, ჰაგიოგრაფია ადაპტირებულად უნდა მივაწოდოთო...
„ჩვენ ხომ ისეთი უწყვეტი კავშირი გვაქვს ჩვენი კულტურისა და ენის უძველეს შრეებთან, რომ მეხუთე საუკუნეში დაწერილ ნაწარმოებს 14-15 წლის ბავშვები სწავლობენ სკოლაში და ესმით. რომელი კულტურული ერის ცხოვრებაში ხდება ასეთი რამ?“ — მანანა გიგინეიშვილის, შესანიშნავი მეცნიერისა და მთარგმნელის ამ არარიტორიკულმა შეკითხვამ, რომელიც მკაფიოდ წარმოაჩენს ქართული ენის უნიკალურობას, ეგებ ცოტათი მაინც ჩაგვაფიქროს.
ტელევიზიამ უდიდესი ძალა შეიძინა. ერთი ქართული ანდაზისა არ იყოს, ის კიდეც აგვაშენებს და კიდეც დაგვამხობს.
არადა, სწორედ ტელევიზიამ ლამის საყოველთაოდ დაამკვიდრა „მადლობის მოხდა“. ყბადაღებული „ამასთან დაკავშირებით“ (რუსული კალკი) ხომ ყელში ამოგვივიდა. სინონიმებიც რომ არსებობს? — ამიტომ, ამის გამო, ამ მიზეზით, განპირობებული, პირობადებული, მიმართებით, მიმართ, ამის გამოისობით, ამის თაობაზე და სხვ..
ტელეჟურნალისტებს ძალიან უყვართ სხვათა კურიოზების „დაფიქსირება“, ჰოდა, ერთი თავისიც მიითვალონ; ინგლისურ დეტექტურ სერიალში ქვრივი ქალი მულზე ამბობს, — „მას ძალიან უყვარდა ძმა, ჩემს ქმარს ათაყვანებდაო“ (უნდა იყოს — ეთაყვანებოდა!). ერთ-ერთმა „ენერგომამამ“ საპარლამენტო მოსმენისას ისე „გააჟღერა“ სიტყვა „სოჩიკი“ (ჩხტნხბრ), რომ წარბიც არ შეუხრია.
„ეს წიგნი ანტურაჟითაც საინტერესოა, ძალიან ლამაზია“, — გვესაუბრება ახალი წიგნების მიმომხილველი და სულ არ ადარდებს, რომ „ანტურაჟი“ „გარემოა“ ან „გა¬რემოცვა“ და წიგნის ლამაზად გაფორმებასთან არაფერი აქვს საერთო.
უცხო სიტყვების უფუნქციო და უსამანო ხმარება ხომ თითქოს ტელევიზიის „ექსკლუზიური პრიორიტეტია“. კონსენსუსი და კონკრეტიკა, მუსირება და პრევალირება, მენტალიკა და დეტალიკა, ლაითბოქსები და მეილბოქსები, ჰედლაინები და ა.შ. და ა.შ. თუმცა, ამ მხრივ, ტელეწამყვანებს არც რესპონდენტები ჩამორჩებიან, რომელ¬ნიც, უფრო „ბრძნული“ ნაუბარი რომ გამოუვიდეთ, უცხო სიტყვებს ეტანებიან (არცთუ იშვიათად — შეცდომით).
ტელეჟურნალისტის ოპერატიულობა, დაჟინებულობა, ზოგჯერ თავხედობაც კი, შეიძლება ხანდახან გამართლებულიც იყოს, მაგრამ უცოდინარობას რაღა ეშველება! ერთი არხის საინფორმაციო გადაცემაში მთელი დღე იმეორებდნენ — „ტირანადან (ალბანეთის დედაქალაქი — ლ. ა.) ჩამოსული იტალიელები ლარსთან დააკავესო“, არადა, თურმე ტურინიდან იყვნენ. ტელეწამყვანს, რომლის „საავტორო“ გადაცემას რჩევა-დარიგების პრეტენზია აქვს, უკვირს, რატომ დაერქვა ერთ-ერთ სპირტიან სასმელს „სისხლიანი მერი“ (ამ დროს თბილისელი ბარმენი ჰყავს სტუმრად); ბარმენი ვერ პასუხობს. დალოცვილმა ავტორმა ხომ იცოდა წინასწარ, რაზე უნდა ელაპარაკა: ჩაეხედა ცნობარებში... „სისხლიანი მერის“ სახელწოდება სისასტიკით ცნობილი ინგლისელი დედოფლის, მარიამ ტიუდორის (XVIს.) სახელს რომ უკავშირდება, ძალიან ადვილი „გამოსაცნობია“: სხვა თუ არაფერი, ეს ფაქტი ბევრ ინგლისურიდან თარგმნილ სათავგადასავლო რომანში „ფიქსირდება“.
რადგან თარგმანზე ჩამოვაგდეთ სიტყვა, ბარემ გაუთავებელი სერიალებისა და „საექსპორტო“ ამერიკული ფილმების გადმოქართულების ხარისხზეც ითქვას სათქმელი. ჯერ ერთი, მაქვს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ესპანურ-პორტუგალიურ-ინგლისურენოვანი სერიალები პირდაპირ რუსულიდან ითარგმნება (ამას „ამხელს“ ტექნიკური წუნიც: ერთბაშად სამი ენა ისმის, — დედნისა, რუსული და ქართული).
ზოგი მდარე ამერიკული კინოფილმის თუ სერიალის ლექსიკური მარაგი ისე მწირია, რომ ილფისა და პეტროვის ელოჩკა შჩუკინასაც („ელოჩკა ლიუდოედკა“) კი არ შეშურდება. მის სიტყვიერ არსენალში, შორისდებულების ჩათვლით, ოცდაათამდე სიტყვა იყო.
„ბევერლი ჰილზი“ თუ რაღაც ამგვარი სახელწოდების საყმაწვილო სერიალი, რომლის სწორხაზოვანი დიდაქტიკა საოცრად მაგონებს საბჭოეთის სააგიტაციო კინოფილმებს (ოღონდ ამერიკული გადახრით: დალევა არ შეიძლება, სექსი თანაკლასელებს შორის მხოლოდ უსაფრთხო უნდა იყოს, კარგი კარგია, ცუდი ცუდია, ყოველივე კარგი — ამერიკულია), რატომღაც, ლექსიკის გამრავალფეროვნებისა თუ „გამშვენიერების“ მიზნით, არაზუსტად არის თარგმნილი:
ჩომე ონ (წავედით, მიდი, კარგი რა და ა.შ.) — დაიკიდე!
შურე (ცხადია, რასაკვირველია, ნამდვილად, დარწმუნებული ხარ?..) — კაიფობ?
Gოოდ (კარგია, მშვენიერია, ძალიან კარგი...) — ასწორებს, გლიჯავს.
Gო ოუტ (წადი, მომშორდი, წაეთრიე...) — დაახვიე აქედან.
Nიცე ჰაირ (მშვენიერი თმაა, კარგი თმა გაქვს...) — საკაიფო თმა გაქვს.
ჭელლ (კარგია, მაშ, მაშასადამე) — მაგარია! და ა.შ.
სრულიად ნათელია, რომ მთარგმნელები თვითნებურად ცვლიან ტექსტს და ჟარგონსაც უმართებულოდ იყენებენ. არც ის არის გამორიცხული, რომ „შუამავალი“ კვლავ რუსული ენა იყოს; ამავე სერიალში გაოცებით აღმოვაჩინე ახალი „ქართული სიტყვა — „პაი-გოგონა“! ეს ხომ ინგლისურისა კი არა, უკვე რუსულის არცოდნაა: Gფქყრფ ან Gფქლტდჯხრფ (ინგლისურად Gოოდ ცჰილდ ან Gოოდ გირლ) — ქართულად ვერ თარგმნეს (ჭკვიანი, დამჯერი, სამაგალითო...).
სამიოდე წლის წინ, როცა ბავშვს მშვენივრად დასურათებულ ზღაპარს ვუკითხავდი, გამაოგნებელი სიტყვა ამოვიკითხე — „დიატელი“ (კოდალა)! ზღაპრის გადმომქართულებელი რუსულთან რომ მწყრალად არის, ცხადია, მაგრამ, სანამ ამ წიგნს გამოსცემდნენ, ვინმემ მაინც არ გადაიკითხა?
ამ უბრალო მიმოხილვითაც უეჭველად გაცხადდა, რომ ქართულ ენას, უწინარეს ყოვლისა, უწიგნურობა აკნინებს; სულერთია, რა სახით იქნება გამოხატული — გრამატიკის არცოდნით, ლექსიკის სიღარიბით, უცხო სიტყვათა რახარუხით, ჟარგონის, დიალექტიზმების, ბარბარიზმებისა თუ ვულგარიზმების არნახული მოზღვავებით.
წრეგადასულმა სკაბრეზულობამ, ენობრივმა ნატურალიზმმა — ე. წ. არანორმატიული ლექსიკით გატაცებამ მწერალთა ერთი გუნდი გაუგონარ მკრეხელობამდე მიიყვანა. მათი „ჩემი დედის... პოეტიკა“, ვითომდა კონცეპტუალური, ნატურალისტურ-პორნოგრაფიული, სადისტურ-მაზოხისტური ტექსტები არნახული აგრესიით, ბოღმითა და ბრაზით არის დაყურსული. გადაჭრით ვეწინააღმდეგები მათ ტირაჟირებას, თუნდაც კრიტიკული განხილვის მიზნით (ანტირეკლამაც რეკლამაა), მხოლოდ ზოგადად თუ ვიტყვი, — ფსიქოანალიტიკოსთა დაკვირვებით, ზემოხსენებულ ავტორთა პიროვნული თუ სექსუალური თვისებებისა და „ღირსებების“ თაობაზე შეიძლება სავალალო დასკვნები გაკეთდეს; თუმცა ასეთ რადიკალურ თვალსაზრისს ვერ გავიზიარებ: ნეოფროიდიანელებმაც ისევე გადაამლაშეს, როგორც, საერთოდ, მიმდევარ-მიმბაძველებს სჩვევიათ.
ერთი ავტორის ნოვატორულმა „დედაშვილობამ“, ბიწიერად გამოხატულმა (ინცესტურ-ორალური გალიმატიაა, — ასეთ საშინელებაზე ქართულად რა მალაპარაკებს!) თენგიზ აბულაძის „მონანიების“ ერთი ფრაზა გამახსენა: „დოქსოპულო! შენ დედა გყავს?“.
„ჯერ დედას გადავეხვევი, მერე შვილსა და ცოლსაო“, — ეს არქაული ტექსტიც „ინცესტურად“ მივიჩნიოთ?
ერთ მშვენიერ ამერიკულ კომედიაში დეპრესიით დაავადებული მაფიოზი (რობერტ დე ნირო) ფსიქოანალიტიკოსს შესჩივის — ფროიდის დედაც, მისი შიშით საკუთარ დედას ვერ მივკარებივარო.
მაშ, რა არის ეს მოვლენა — საზოგადოებრივი გემოვნებისათვის სილის გაწვნა, უმისამართო აგრესია, სხვათა გაბითურება თუ ეპატაჟი?
ჩვენი „გაბრაზებულები“ ხომ ყველასა და ყველაფერზე ბრაზდებიან საკუთარი თავის გარდა.
თუ პაროდირება და უხამსი თამაში გსურს, რაღა მათეს სახარებასა და „შუშანიკის წამებას“ მიმართავ?
ინდური წარმოშობის ინგლისელ მწერალს, სალმან რუშდის „სატანური ლექსებისათვის“, რომელშიც ყურანის შეურაცხყოფა დაინახეს, ირანმა სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა (თუ არ ვცდები, ავტორი დღემდე იმალება). ბევრმა ქვეყანამ, მათ შორის ქრისტიანულმა, უარი განაცხადა ამ სკანდალურად ცნობილი „ბესტსელლერის“ თარგმნა-გამოცემაზე.
სკანდალური პოპულარობა განაღდებული აქვთ სკაბრეზულ-„კონცეპტუალური“ ტექსტების ჩვენებურ ავტორებსაც.
ეს მწერლები, შესაძლოა, ნიჭიერი, განათლებული და, თქვენ წარმოიდგინეთ, კარგად აღზრდილი ადამიანები იყვნენ; მაგრამ, ერთი ანდაზისა არ იყოს, — „რატომ ტირის ბავშვი? — გაუდის და ტირისო“, — მათაც ყველაფერი გაუდით (ყოველ შემთხვევაში, წიგნების გამოცემის პრობლემა არ აწუხებთ).
ფსიქოლოგთა მიერ შენიშნულია არაცნობიერი აგრესია, რომელიც თვითგვემითა და საკუთარი თავის ვნებით გამოიხატება. „ცისფერყანწელებს“ ამოჩემებული ჰქონდათ ერთი სახე-მეტაფორა: გააფთრებული მორიელი, როცა მსხვერპლს ვერ მოიხელთებს, თავს იგესლავს.
სწორედ ამ ჭრილში თუ განვიხილავთ ზემოხსენებულ ავტორებს.
ბატონებო, იქნებ გამობრძანდეთ ეპატაჟური ასაკიდან, თქვენი ბიოლოგიური წლოვანებაც ხომ ხელს გიწყობთ ამაში. ან რატომ გავიწყდებათ ისეთი ცნებანი, როგორებიცაა სირცხვილი, სინდისი, მორიდება, მოკრძალება, მოწიწება... რაო, დრო მოჭამეს?
ჭეშმარიტად, „ზრდილობა ერთი ციური ნიჭთაგანია“ (აკაკი).
უბედურება ის გახლავთ, რომ უკვე შევაჩვიეთ ყური „საყველპურო“ თუ საჯაროდ გამოთქმულ ბილწსიტყვაობას, — პარლამენტისა თუ საკრებულოს ზოგიერთი წევრის „არაპარლამენტურ“ მეტყველებას (სხვას რაღა მოვთხოვოთ!). მცირედი გამონაკლისის გარდა, უზრდელობა ლამის ცხოვრების წესად გვექცა...
გამოუსწორებელი ზიანი მიადგა ჩვენს ყოფით კულტურას, ტრადიციულ ქართულ ეტიკეტს. თბილისის მოსახლეობის ერთი ნაწილის ქუჩური მეტყველება პირდაპირ შემაძრწუნებელია.
ნუ დავაბინძურებთ დედაენის სალაროს, სწორი მეტყველების უპირველეს მასწავლებელს — ქართულ მწერლობას.
სკაბრეზულობა ლიტერატურაში მუდამ არსებობდა და იარსებებს, მაგრამ თუ ის თვითმიზნად იქცა, ეს უკვე მხატვრული ლიტერატურა კი არა, გაურკვეველი დანიშნულების პორნოტექსტია.
ბილწსიტყვაობა არ არის „პირველადი“, ის ავადობის თანმხლები „მეორადი“ მოვლენაა: საფუძველი კი ურწმუნოება, სულის სიტლანქე, ტრადიციული ქართული ცნობიერების რღვევაა.
ფსიქოლოგებსა და სოციოლოგებს შენიშნული აქვთ, რომ ჩვეულ ვითარებას, საკუთარ ფესვებს ნებსით თუ უნებლიეთ, საკუთარი სურვილით თუ ძალადობით მოწყვეტილი ადამიანი ღრმა სულიერ დისკომფორტს განიცდის. თუ ამას თან ერთვის თითქმის საყოველთაო გაჭირვება, ღრმა კატაკლიზმები და ძმათამკვლელი ომები, სულიერი შეჭირვება უმწვავესი კრიზისის ხასიათს იღებს. ძნელია ამ დროს სულგრძელობისა და წონასწორობის შენარჩუნება და, როგორც ფსიქოლოგები იტყვიან, ადეკვატურად მოქცევა. ზემოხსენებული სკაბრეზული ტექსტები, ჩემი აზრით, არაადეკვატურია თვით ჩვენი გაუსაძლისი ყოფისთვისაც კი! მკითხველმა რა დააშავა?
უფრო ნაკლებ ცოდვად (პირდაპირი თუ გადატანითი მნიშვნელობით: ამ მხრივ მეტად ღირსსაცნობია აკაკი მინდიაშვილის წერილი, იგი ბილწსიტყვაობას ქრისტიანული რელიგიის ჭრილში განიხილავს) მიმაჩნია მწერლობაში ჟარგონის თუნდაც უხვი გამოყენება; რასაკვირველია, იმის გათვალისწინებით, აქვს თუ არა მას ფუნქციური დატვირთვა.
ამ მხრივ სანიმუშოა აკა მორჩილაძე, რომელიც ჟარგონის წიაღშიც ისე გრძნობს თავს, როგორც თევზი წყალში. „ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლებში“ განსხვავებული ჟარგონული მეტყველება რამდენიმე პერსონაჟის ე. წ. „სიტყვიერი ჟესტებით“ დახასიათებას ემსახურება. „მოგზაურობა ყარაბაღში“ თითქმის მთლიანად ჟარგონითაა გამართული. ესაა მოყირჭებული მაღალფარდოვნებისაგან თავის დაძვრენაც, ენობრივი ნატურალიზმიც, მთხრობელის პიროვნული დახასიათების საშუალებაც, მისი იუმორისა თუ თვითირონიის ხერხიც.
ზოგადად კი ყველაფერი დამოკიდებულია ავტორის ნიჭიერებასა და ზომიერების გრძნობაზე, რითაც ბევრი ვერ დაიკვეხნის.
უზადო მოქართულე თამაზ ბიბილური (კარგი იქნება, თუ ახალბედა ავტორები საგანგებოდ ჩაუკვირდებიან მის ბრწყინვალე პროზას) წერდა: „ზედმეტი „ცხოვრებისეულობა“ ლიტერატურას ნატურალიზმისაკენ ეწევა, ლიტერატურა კი ერთგვარად ცხოვრებაზე ოდნავ უფრო ამაღლებულს გულისხმობს.
...ქუჩაში გოგო-ბიჭები საუბრობდნენ. ბიჭები რაღაცას ყვებოდნენ დაბადების დღის ამბებიდან. ერთმა გოგომ იკითხა, რა მოხდაო? ბიჭმა, ვითომც არაფერიო, დამაჯერებლად, ლაკონიურად უთხრა: „ერთი ბიჭი — ვაფშე, მეორე ბიჭი — კაროჩე“... მოდი და სული ნუ წაგძლევს, რომ გაიგო, მაინც რა თქვა ამ ბიჭმა. აღმოჩნდა, რომ ერთმა ბიჭმა იმ დაბადების დღეზე მეორე ბიჭი გალახა. ამ უმეცარმა ფრაზამ მაინც თავისი ქნა — ინფორმაცია გაავრცელა. ვერც ამ ფრაზას შეიტან ლიტერატურაში... ყოველ შემთხვევაში, მე მგონია, რომ ეს ფრაზა ყველაფერს გააშარჟებდა“ („საუბარი კრიტიკოს როსტომ ჩხეიძესთან“).
დრომ მოიტანა „ყველაფრის გაშარჟება“ და ჟარგონის ფართო გავრცელებაც.
ჟარგონი საუკეთესო იუმორისტულ ეფექტსაც ქმნის, მაგრამ მხოლოდ მასზე დაფუძნებული კომიზმით შორს ვერ წახვალ.
უნდა ვაღიარო, რომ ბავშვობიდანვე ჩემი კლასისა და სკოლის „ენაზე“ ავლაპარაკდი და დღემდე ძალიან მიზიდავს თითოეული „ახალშობილი“ სიტყვის წარმომავლობაც (დიდი ინტერესით ვეცნობი ლევან ბრეგაძის მოსაზრებებს ამის თაობაზე).
შარშან, გვიან შემოდგომაზე, ტაქსის მძღოლისაგან საოცარი რამ მოვისმინე: საშინელი ავდარი იყო, მობუზული ჩავჯექი მანქანაში და რაღაც წავიწუწუნე. მოწყენილმა მძღოლმა წამსვე ამიბა მხარი, — აბა, აბა, რა ამინდია, არაფერი არ მიხარია, სულ „დაგრუსნული“ ვარო... სიტყვა „დაგრუსნულმა“ (ფუძე — Uჰეცნყსქ) სევდის ნატამალიც არ დამიტოვა და წუნკალი ამინდიც კი გადამავიწყა. გაჭირვებით მოვუხმე ზრდილობას, რომ მძღოლისთვის სახეში არ შემეცინა.
იმ დღესვე სხვადასხვა თაობის ახლობლებიც დავკითხე; აღმოჩნდა, რომ ასეთი სიტყვა არავის გაეგონა, თუმც ყოველი მათგანი გვარიანად გამხიარულდა.
თუ რეალობას დავუბრუნდები, უნდა ვაღიარო, რომ დღეს ჟარგონმაც ძლიერ დაგვიზარალა სამეტყველო კულტურა, რის გამოც, რა თქმა უნდა, ძლიერ ვარ „დაგრუსნული“.
ჟარგონული სიტყვები ენაში სამუდამოდ არ მკვიდრდება. შესაბამისად, ჟარგონი მარად ცვალებადია, რასაც ვერ ვიტყვით უცხო სიტყვებზე.
ქართულმა ენამ დასაბამიდან დღემდე მრავალი უცხო სიტყვა ბუნებრივად შეისისხლხორცა. უკვე ითქვა, როგორი სიფრთხილეა საჭირო, რათა უფუნქციოდ მოძალებულმა უცხოურმა ლექსიკამ შესატყვისი ქართული სიტყვები არ განდევნოს. ეს ტენდენცია აშკარად შეინიშნება არა მარტო მასმედიაში, ზეპირმეტყველებასა და საჯარო გამოსვლებში, არამედ მეცნიერებაშიც, მათ შორის — „სიტყვის ხელოვნებაში“ — ლიტერატურათმცოდნეობასა და მწერლობაშიც კი.
ახალმა რეალობამ, ახალმა მიმართულებებმა და მეთოდოლოგიებმა (შერწყმულმა კომუნიკაციის საარაკო საშუალებებთან) უცხოურ ტერმინოლოგიას და ჩვეულებრივ უცხო სიტყვებს ფართო გასაქანი მისცა ჩვენს სინამდვილეში. უცხო ლექსიკის (ძირითადად — ინგლისურის, ე. წ. „ფრანგლეზების“) მოძალებამ უდიდესი ქვეყანა საფრანგეთიც კი შეაშფოთა; მან საკანონმდებლო საქმიანობაც მოიშველია და არც აკრძალვებს მორიდებია. ჩვენში კი მწერლების, მეცნიერების, კრიტიკოსების შეშფოთებას ყურად არ იღებენ (არადა, უძლიერესი ფილოლოგიური სკოლა გვაქვს). უეჭველია, რომ დედაენის შევიწროება კანონით უნდა იკრძალებოდეს.
დიდი მნიშვნელობა აქვს სუბიექტურ ფაქტორსაც; ჩემი თაობის სტუდენტობაში ფართოდ იყო გავრცელებული ერთი „ლიტერატურული“ ანეკდოტი: ლექტორმა, მრავალი საბჭოური რეგალიით აღჭურვილმა კრიტიკოსმა, რომელიც მწყრალად იყო უცხო ენებთან, თავისი წიგნი მიუტანა უფრო მაღალჩინოსან კოლეგას, რათა მას შეევსო გამოტოვებული ადგილები უცხო სიტყვებით... ანეკდოტის მთელი მარილი ის იყო, რომ ვერც ეს უკანასკნელი დაიტრაბახებდა დიდი განსწავლულობით და საკუთარ ნაწერებში ერთობ გულუხვად, თუმცა ხშირად უადგილოდ და შეცდომით, ურთავდა უცხო სიტყვებს.
უცხო სიტყვათა უსამანო გამოყენება ლიტერატორთა ერთი ნაწილის მიერ სრულიადაც არ მიგვანიშნებს მათ განსწავლულობას უცხოურ ენაში. გავიხსენოთ, რა უზადო ქართულით წერენ და მეტყველებენ ქართველი პოლიგლოტები, უბრწყინვალესი მეცნიერები, მთარგმნელები, მწერლები (დიდი მოკრძალებით ვიხდი ბოდიშს მათ წინაშე, ვინც გამომრჩება): თამაზ გამყრელიძე, ზაზა ალექსიძე, მანანა გიგინეიშვილი, ბაჩანა ბრეგვაძე, ზურაბ კიკნაძე, დათო წერედიანი, ჯემალ აჯიაშვილი...
მათ „რატომღაც“ დედაენაზე მეტყველებისას უიშვიათესად თუ გამოუყენებიათ უცხო სიტყვები საჭიროების გარეშე!
ძლივს გავუძელი ცდუნებას, რომ ჩემი წერილისათვის ილიას სიტყვების — „დედაენის წინაშე ცოდვილნი“ — ნაცვლად არ მეწოდებინა — „ტურბულენტური მარგინალიები ვერბალურ ინოვაციებზე ლინგვისტური დიმენსიით“. არა მგონია, „ლიტერატურულ პალიტრაში“ გამეპარებინა მსგავსი სათაური (ქართულად: „მოუწესრიგებელი შენიშვნები სიტყვიერ სიახლეებზე ენობრივი განზომილებით...“), თუმცა მერწმუნეთ, მსგავსი სტილი დღეს „მოდაშია“.
ისიც უნდა ითქვას, — წერის მანერის, განათლებისა და ნიჭის კვალობაზე, — ვინ როგორ გამოიყენებს უცხოურ სიტყვებს:
კარგი ლიტერატორის ნაწერში უცხო სიტყვებიც საოცრად ელეგანტურად გამოიყურება (20-იან წლებში ერთმა ქართველმა პოეტმა გარითმა — „ქართული — ელეგანტური“).
„დედაენა სულია ეროვნული არსობისა“, — წერდა არჩილ ჯორჯაძე. იქნებ დროა, მოვუხმოთ მეზღვაურთა განწირულობის სიგნალს სოს! (ეს აბრევიატურა ადვილი გასაგებია: „იხსენით ჩვენი სულები!“) და საკუთარ თავს ეროვნული არსობის, ანუ სულის გადარჩენა მოვთხოვოთ...

სასიამოვნოა.... ოღონდ ძაან გაგებაზრა
                                                                    ეგ ასწორებს სურვილს

ეხლა თუთაშხიას რეჩი უნდა ვთქვა: :))
რა გჭირთ ხალხნო, რა?  რავა დაგაბნიათ და აგაგდოთ მერიკო
პოეტმა? ვერ ხედავთ თქვენი აგდება და გაღიზიანება რო ქონდა
მიზნად და მიაღწია? თუ გგონიათ რომ ვინმე სხვა მიზნით დაწერდა ასეთ სისულელეს?
საერთოდ  როცა რაღაცა არ მოგწონს ეს ლოგიკურად უნდა დაუსაბუთო ავტორს და არა ლანძღვით.

სალამი მერიკო...
:)
სიმართლე თუ გაინტერესებს ვაფასებ ესეთ...
გახსნილობას...
არა...
გადახსნილობას...
ახსნილობას...
დიდი ხანია ესეთი ნაწერი არ წამიკითხია...
მერე რა შენ სპერმას ყლაპავ თუ რაღაც სხვას...
შენ წერ იმას რასაც შვები...
და არა იმას რასაც ბევრი...
ბევრი...
ანუ...
ხალხი რომელსაც სადარბაზოში სექსი აქვთ...
გამოვლენ და წერენ რაღაც ყვავილებზე მზეზე,
ხელიხელ ჩაკიდებულ ტიპებზე
და ა.შ.
5 ვწერ ამ ნაწერზე...
არ მაქვს 10 ის უფლება...
მე კიდევ ბევრი რამის უფლება არ მაქვს..
მოკლედ წავედი...
და შემდეგ ესე,
ახსნილ...
გადახსნილ...
გახსნილ...
პოეზიას, ველოდები...

33-ე კომენტარს სრულებით ვეთანხმები,ბექას უთქვია ის რისი თქმაც მინდა,მეც იმ ადამიანების რიცხვს მივეკუთვნები ვინც დიდ პატივს ცემს ესთეტიკას.

ეს  არ  არის  ქალის  დაწერილი. "ქალებად  არ  იბადებიან,  ქალებად  ხდებიან" ___  სიმონა  დე  ბოვუარი.

ეს ნამდვილად არ არის ლექსი, წარმოუდგენელია უფრო ბინძურად და გულისამრევად ილაპარაკო  სექსზე. ეროტიკა და პორნოგრაფია საოცრად განსხვავდება ერთმანეთისაგან

მერიკო მინეტი ხარ? რამდენში? ხო ისე შესანიშნავი სლეობააა :))

მე მგონი პორნო საიტია არა ? :D

ეუფ 60 კომენარამდე ასულა უკვე.ესა მიზანი .
აი მტელი ფილოსოფია და რაც ქვია მას დავწერე უკვე.
ეპატაჟი-პროვოკაცია,შოკირება,საზოგადოების ემოციებზე გამოწვევა.
რა უბედურებაა ამხლე ამაბავი?
ამის სასტავი ალბატ იხევა ეხლა ჩემზეც .
თეატრალი ტუ ხარ მარიკო,ჩემი დაქალი გეცოდინება.სამსახიობოზე ყავს სტუდენტები.

ლალი, გენაცვალე, არანაირად არ დამიწერია ეს ლექსი სხვებზე ღადაობის მიზნით, ეს ჩემი რეალური განცდებია და მორჩა... ფორმა თუ არის თქვენთვის მიუღებელი, ეს არაა ჩემი პრობლემა

მარიკო ლალი ვარ სხვა ნიკით.
ესე  იგი
მეც ლეონაფტასთან შევდიოდი და ვუწერდი ''წვდომით ''კომენტარებს და მეილზე ვმოძღვრავდი დედაშვილურად.მერე ერტი შემოდის რა ლიტგეზე ხალისობს ახალგაზრდა ლიტერტორია,ნახა ეს ჩემო გაჭირვება და მითხრა -ტოოო,რა მწარე გოიმი ხარო.ზუსტად მაგიტომ წერსო ეგაო ამისთვისო.
ჩემი დაქალი არის თეატრალურის ლექტორი და იგივე კოშკა-მისი დახასიათებით ძალიან ნორმალური ადამიანი და პრიკოლობს.
ეხლა ერთ ფოურმზე იყო გოგო.ცხოვრებაში არ ვიცი წაივილკივილი და ჩხუბი მუღამი ისაა ადამიანს მშვიდი ტონით და კორექტულად,ღიმილით რომ მოსვამ,როცა ღირსია რა თქმა უნდა.:)
საერტოდ არ ვიცი საგინებელი სიტყვები :) და ლამის 40ჯერ ოფიციალურად გადამეკეტა.
მერე ეს გოგო იმ ჩემი დაქალის სტუდენტი აღმოჩნდა.რა ხდება თეატრალურის ბიბლიოთეკაში არის რამდენიმე  კომპი,სასტავი შემოდის და ასე ხალისობს.
მე თვითონ მაქვს ნაყურები,და მერე კაიფობენ რეაქციაზე.ნუ არაა ლამაზი ვაღიარებ და მეცოდებოდა ის ადამაინები რომლებიც ყვებოდნენ.ნუ იხევიან სიცილით და ამას ბევრი უყურებს.სულელი ბავშვები.
მეც ვიყავი ამათი მსხვერპლი ვაღიარებ და ასეტი ბევრი სასტავია,საქმე არ აქვთ და ერთობიან ასე.
ესენი ასე აღქვამენ.მეც ვიცი მწარეა.რამდენჯემე მაგრად გდამიკეტა იმ დღეს მონაზონმა გოგომ.
იგივეა აქ.ხო ის გოგო მერე რომ ''დავეჯახე'' ასე  3 თვის უკან მონასტრეში წავიდა და მონაზონია დღეს.

ამ ერთი გოგოს თუ ბიჭის გამოძახილზე, რაც აქ დედის გინება და ლექსში გამოყენებული ტერმინების ხალხური ვარიანტები  წავიკითხე, ვეღარ ვხვდები რა ღაზე იშლით ნერვებს თუ კი იგივე სიტყვებით მიმართავთ ავტორს, მე ეჭვი მეპარება რომელიმეს , ასე განსაკუთრებულად ქვის სროლის უფლება Hქონდეს( პირველ რიგში , რა თქმა უნდა ჩემს თავზე ვიძახი) დრო მაგრად უბერავს....

ნეტა შენ ცოტა.... :) ეს პოეზიაა ?

აუ, სოსო (ნადირი) რა ნაღდი ხარ :):):):):):) 

ნადირის კომენტარზე მაგარი ვიცინე..

პოეზიაში ის უნდა თქვა რასაც სხვა ვერ იტყვის, ტორემ ეგეთებში შენ რომ წერე ძემი უბნელი ტუხო უნდა შეგაჯიბრო, ნუ სკოლაში არ უსწავლია ,მაგრამ მ...ს აკეთებს უმაღლესად, წერა-კითხვაც პარტნიორებმა ასწავლეს, შენებურ პოეზიაშიც დაგცემს სუფთაზე, თუმცა ტუხო პატივს სცემს საკუთარ თავს და არა მგონია თავი გაგიყადროს...

4 იმიტომ, რომ ლექსმა თავის საქმე გააკეთა, უამრავი კომენტარი მოყვა :) მეტი ავტორს არც არაფერი უნდოდა,. არ შემეწინააღმდეგოთ

ადგილებში მაგარი ფრაზები იყო :) სხვა უბრალოდ, როგორ ვთქვა, მკითხველის რეაქციაზეა გათვლილი 4 ჩემგან

კარგით ახლა დაწყნარდით, არავის აღარ აინტერესებს ეს თემა, დაიწერა და წავიკითხეთ. თივითონვე ასტეხეთ აჟიოტაჟი:P თამრიკო ბუკიასაც სულ ახსენებენ ლიტ.გე-ზე და რა ვუყოთ მერე? იგივე ნაფტაც და ავთოც..... ყველაფერი ხდება ცხოვრებაში;)

დათა თუთაშხია ჭაბუასია თუ კონსტანტინესი ერთი ეს კითხვა აწუხებს მთელ საქართველოს და მეორე, მერიკო ახვლედიანი ნაფტაა თუ არა! :) (ორივე კითხვას ერთი საფუძველი აქვს)

ნაფტას რაც შეეხება, მაგარი ცვეტშია აქ არა? :)) წეღან მე დამაბრალეთ ალტო ხარო, ეხლა მერიკოს - ნაფტაო :)) რა იყოთ, ნაფტას ვერ სცილდება თქვენი გული და გონება? ნიჭიერი ბიჭია, ნამდვილად, მაგრამ ეგებ მეტი იკითხოთ, კიდევ სხვა ბევრი არანაკლებ ახალგაზრდა მწერალი არსებობს. სხვის განქიქებას, ჯობია თვალთახედვის არეალი გაიფართოვოთ და გამოხვიდეთ რაღაც დამყაყებული ჩარჩოებიდან.

აუ ვინც კი ასეთ ლექსს დაწერს რა ყველას ნაფტა გონია ვააჰ,მეც ეგ ბედი მერგო ბლიად:)

ბოლოში, ის კითხვა რიტორიკულია თუ პასუხი მიიღე? :)

ე.წ მორალისტებს და "მაღალი იდეალების" მქადაგებლებს.
კარგი ჯანდაბას, ჩავთვლი რომ "წმინდანები" ხართ და დეკამერონი წაკითხული კი არა, სახელიც კი არ გაგიგიათ, მაგრამ "ბოზიშვილი ვიყოო" დღეში რამდენჯერ ამბობთ, ეგ მაინც დაითვალეთ ხანდახან.

ნადირ ცირკთან იპოვნი უეჭველი ...:)) :)) :))

კიდევ ერთხელ ვიმეორებ და უკვე საბოლოოდ!!! ყველა, ვინც უცენზურო სიტყვას იხმარს ნუ გგონიათ ნაფტა!!! ამოვიდა რა უკვე ყელში, რა ნაფტა, რის ნაფტა...

ისე, მართლა მშურს მაგ ბიჭის, რა ნიჭიერია, ამხელა მასა როგორ დაგაბოლათ... ხალხს ჩვენ გემოზე ვეღარ გვიხმარია უცენზურო სიტყვა...

ეს ლეო ნაფტაა. რა თავადური გვარი მოურგია? რომელ საროსკიპოში გიპოვნის კაცი?

მადლობა ურაკპარაკელო

ხო მერიკო მიდი მასე გააგრძელე,ნურავის უსმენ გევასება ზნაჩიტ ვალეტი 69 და მშვენიერია.ანალს არ გირჩევ იმიტომ რომ ჯანმრთელობას ურხევს მაგრად ორივე მხარის ჯანმრთელობას,ახლავს ბევრი დაავადება.თუ პროსტა ობრაზნა გაქვს დაწერილი ხუინია,ხოდა ხალხო უკაცრავად მაგრამ რა თქვენი საქმეა ვინ რას დაწერს და ვინ ვისთან და როგორ იჟიმავებს,შეაფასეთ ლექსი არ მოგწონთ ახსენით რეალური არგუმენტებით და არა ყურმოთრეულით.მაგრად გამიხარდა გოგომ რო დაწერა ესეთი.მარტო მაგ გამბედაობისთვის 5,როგორც ლექსს ახლა დიდ შეფასებას ვერ მივცემ,კიდევ ერთხლე საღოლ.ახლა დაწერენ ამან თავისნაირი ნახაო...

20. ეუფ, აღარ მოგბეზრდათ ეს გულზე ხელების ბრახუნი და ყალბი შემართება?
მერიკო ახვლედიანი. 2008-08-25 16:19:28
პასუხი:

შენ არ მოგბეზრდა სპერმის ყლაპვაა? ყველაფერი ბეზრდება ადამიანს პრინციპში......;)

აჭამეთ ამ ბაიას შემწვარი კარტოფილი და მერე კი არ დაეძალება არყიანს...:)) :)) :))

ეს ყველაფერი იმას მაგონებს, ფილმი რომაა, "სხვისი შვილები":
ვინ არის შენი სიმპათიური-ო, ბავშვი რომ ეჩხუბება მეორე ბავშვს!
ცნობისთვის:
სიტყვები "სპერმა","ვაგინა", "საშვილოსნო", "ანალი" - სამედიცინო ტერმინებია და, ძალიან გთხოვთ, რასაც ვერ გაიგებთ, ყველაფერი გინება ნუ გგონიათ!
ლექსი ლექსად არ ვარგა, უბრალოდ აღწერაა ერთი ვნებიანი ღამის, რომელიც ალბათ ყველა აქ მყოფს გვქონია, მაგრამ მისი ასეთი დეტალურად აღწერისგან თავი შეგვიკავებია...
ან ვერ გაგვიბედია...
და კიდევ,
"სულში გვაფურთხებენ, დავით!" არაფერ შუაშია!
დაანებეთ თავი პათეტიკას!

მეც მოვრჩი ზედმეტი პიარია უკვე:)

მხოლოდ იმაში გეთანხმები რომ აქ ყველა კომენტარი მაგარი პიარია მარა მისი მეგობრები ალბათ ის გოგონებია რომლებიჩ ჟეშტის გამო.......... ვსიო მე მოვრჩი. ტკივილი არა ხვიტი.

კი მყავს აჩი. ეს ''დებილობა''იცი რაზეა გათვლილი -ადამიანების ავარდნაზე.ამას ქვია პროვოკაცია.
მერე აქ ისეთი იდიოტობები იდება და უწერენ უნიჭიერესი ხარო,რომ ამ ლექსში რამდენიმე ძლიერი ფრაზაა.
მე ამ ლექსში დავინახე მარტოსული ადამაინი,ძლიერი ტკივილით და გამწარებული ყველა და ყველაფერზე და მას ქვეცნობიერად ან სპეციალურად უნდა ყურადღების მიქცევა.
რაც შეეხება ჩემს მეგობარ ლიტერეტორებს არიან ადამაიანები(ახალგაზრდები,ვისაც მოეწონება,არიან ვინც  ნეიტრალიტეტს დაიცავს და ვისაც ძალიან არ მოეწონება)
კიდევ ე სარის საკუთარი თავის პირი ანუ ცუდი პიარიც პიარია და ეს გოგო ეხლა დარწმუნებული ვარ ამ კომენტარებზე მაგრად ხალისობს.ალბათ მეგობებთან ერთად.აი ამაზე იყო გათვლილი.
მაქვს ჭკუა რომ ამას არ წამოვეგო.
რაც შეეხება მოძღვარს მყავს დაყოველ კვირა დავდივარ არ იყო ამის დაწერა აუცილებელი აქ და მასაწვლა რომ შეუმწყნარებლობა და ქვით ჩაქოლვა არ შეიძლება.რადიკალიზმი არაა ქრიატიანული.

იეს, იეს.  ატვირთე რა შენი სურათი.

არაფერსაც არ ვამბობ, ნაკითხობა რა შუაშია? უბრალოდ ამ ქვეყანაშია ისეთი წყვდიადი რომ ვერ წარმოუდგენიათ გოგომ თუ შეიძლება იხმაროს უცენზურო სიტყვა, მე უბრალოდ ის ავტორები ჩამოვთვალე რომლებიც ამას აკეთებდნენ, ვახ.

არ ვარ ბათუმელი დაწყნარდი, თბილისელი ვარ

ეს ამბობს ახლა მაგარი ნაკითხი ვარო :) ჩემი ბედი რომ ვიცი ბათუმელი აღმოჩნდება და ხარაკირს გავიკეთებ :))

რა მოგივიდათ ხალხო,კინაღამ ჩაქოლეთ ეს ბაღანა.

რაზეც უნდა იმაზე წერს ადამიანი,ვისაც არ უნდა,მეორედ არ წაიკითხავს.

მე მეორედაც წავიკითხე მარა არ მომეწონა,ჩემი აზრით არაესთეთიკურად არის აღწერილი....

ვერ გავიგე, რატომ არ შეიძლება გოგომ იხმაროს უცენზურო სიტყვა ლექსში? ან სილვია პლატი არ წაგიკითხავთ, ან სიმონა დე ბოუვარი, ან დოროს ლესინგი, ან ბოლოს და ბოლოს ქართველი ანა კორძაია - სამადაშვილი? ერთხელ საბოლოოდ გეუბნებით რომ გოგო ვარ და ყველა ასეთ შეკითხვაზე პასუხით აღარ შევიწუხებ თავს

როი ვარ. ლალი იმ მეგობარ მწერალს რომ აჩვენო ამ ახალგაზრდა და უნიჭიერესი გოგონას პოეზია იქნებ მოიწონოს, რას იტყვი? სად ხედავ შეურაცხყოფას? რასაც ვფიქრობ იმ კომენტარს ვწერ, შენი მხრიდან არაა ლამაზი ასეთი დებილობის მასე მოწონება, მგონი სხვანაირს გიცნობს აქ ხალხი და ძალიან გაფასებს, რაც მე ქვემოთ წავიკითხე ძალიან გამიკვირდა, მაშინ რატომ არ გევასება ლეო ნაფტა? თუ მართლა გჯერავს გოგოა ეს? არაფრის მომცემია და მე როგორც ვიცი შენ მოძღვარი გყავს.

ყოველგვარი პოლემიკის გარეშე ადამაინი რომელიც დაწერს რაღაცს და მის პირად შეურაცყოფაზე გადადიხარ იქ უკვე.მეორე ადამიანი  შეიძლება  წერდეს რამეს მარა ეს მისი შეხედულება არაა ნაწერი ითხოვს.მერე ნაწერით  შეიძლება დაწეროს ინვალიდის ცხოვრება ეს არ ნიშნავს რომ ის ინვალიდია.
შემდეგ  ადამიანი,რომელიც იძახის ცუდი ვარო,გაცილებით მისაღებია ვიდრე იძახის აი შემომხედეთ რა კარგი ვარო და ამას უსვმას ხაზს.მე ამ ნაწერში ადამაინის გაბრაზება და  დიდი ტკივილი დავინახე.
და კიდევ  გოგოს პატივი ეცით ეს დაუწერელი ზრდილობაა.კომენტარი კი პირადი შეურაცყოფა არა.

ამას, რომ პოეზიას უწოდებთ, სულში უნდა ჩაგაფურთხოთ კეთროვანებმა :| ძაან არ ეცადო იცოდე ჩემ გამოწვევას, თორე 230 ვენას ამოგიყრი გაიგე ?!

როგორ წინასწარ გათვლადია ყველაფერი, ღმერთო ჩემო..... დაწერა რა და რას ერჩით? სათაურზევე უნდა მიმხვდარიყავით, რომ გული აგერეოდათ და არ უნდა წაგეკითხათ. "მინეტის შემდეგ" ქვია ლექსს და სხვას რას ელოდით ერთი მაინტერესებს ძალიან. ლექსს რაც შეეხება, არის რა, არ გავგიჟებულვარ და არც გული ამრევია. წავიკითხე და მორჩა.

რაღა აქ შემოვედი პირველი ბედი არ გინდა: (

არადა თუ კომენტარი არ დავდე ქულას ვერ ვწერ(ამასაც ბედი  უნდა)

ლალი, გიპასუხე პირადზე :) ნახე

როი, ბოდი და სხვებო, პირად შეურაცხყოფაზე ნუ გადადიხართ, თუ გინდათ გამოთქვით აზრი ლექსზე, თუ არადა იგნორში ხართ ჩემგან, ძალიან მაგრად მკიდიხართ, არ არის უბრალოდ საჭირო ამხელა აგრესია

23 წლის ვარ ლალი :) ვნახავ ახლავე

მაგეთი მაგარი გოგოები არ გამოგელიოს ოჯახში გინდა ლამაზმანოო?ააა? იმედია წყევლად არ მიიღებ...:P

მერიკო რავა უფუჭებ ბებიაჩემს სახელს :)) უხ იმას ვენაცვალე, რა ქალი იყო :)) დავაი იმას უთხარი პირში ვინც გაძლევს :))

ვის ყავს გოგო ბოიფრენდი ჰაა ? ბიჭი ვარ :| 15 წლის ვარ. მოითხოვ რამეს ? ფეხებზე მკიდიხარ ბიჭი ხარ თუ გოგო ხარ, რამდენი წლის ხარ ისიც მკიდია ! თავი შეიკავე შენ და წყნარად იყავი :|

ეპატაჟი მწარე გოიმივით ჯ ჯდება.
ლალი ვარ მარიკო მეორე ნიკით პირადები ნახე.
აქ ძალიან ბევრზე დიდი ნიჭი გაქვს თან ასაკი დაახლოებით 22წლამდე ასე ვხვდები.
ბოლო ფრაზა ჩემთვის კია მიუღებელი ადამაიანურად და ყველაფრანაირად მარა,:)მაგარი გოგო ხარ შენ.

გული მერევა გესმის? მეტს ვერაფერს ვგრძნობ და კიდე კარგი არ მისადილია ჯერ თორემ....დედის ხსენი არ შემრჩებოდა!:(

ლაით, ზედმეტად ქაჯი რომ ხარ ვერ ხვდები?

აკ47 - მაგრია ხარ! :)) ისე როგორი გემო აქვს? დედაშენს რავი ალბათ ტრადიციული სექსი ექნებოდა, ამ რუსეთს რა ვუთხარი ყველაფერი გაძვირდა და ხედავ რითი იკვებებიან თურმე :)) ფორმა შეინარჩუნე კალორიულია და გასუქდები :))

ავატარი გაკლია შენი და შენი შეყვარებულის. მინაწერით " მერიკო და ყვერიკო". ვაი, თქვენს პატრონს. ციკლი არ მოაყოლო ახლა. ანალის შემდეგ და ასეთი. რა დატყნავს მართლა ამდენ გიჟს.

არა კოშკა და ნაფტა არ მიყვარს არანაირად.
არც ცეცხლით და მახვილით ვებრძვი.
მარტო ეს რომ იყოს ასე ვიფიქრებდი,უმაგრესი ფრაზები გაქვს ისინი.
და კიდევ ზნეობრიობის დამცველი ვარ ,მარა იმ დამცველებში ყალბი ვინაა ეგრევ ვწვავ და იმათ სიყალბეს ეს პროტესტი და ეპატაჟი მირჩევნია :)

ლალი ,,დავაი რა" შენს მიმართ არ იყო ნათქვამი, როის მიმართ იყო, ვიმეგობროთ როგორც გინდა ისე, ნოუ პრობლემ

დავაი რა ...

ხო ისე ჩაგიშალე ეპეტაჯი სორი.პროსტო შემოგესეოდნენ.:)მაგრად თან,ეხლაც მარა გავანეიტრალე.
სიამოვნებით ვიმეგობრებ ვირტუალურად მხოლოდ. 

ვაგინა, სპერმა? <<<< სამედიცინო პოეზიაა, პირდაპრ და გაჭრილად თქვით მაგი დედა ვატირე მა :))

მასე რომ ვეღგზნებოდე რაღა გიჭირს :))

ზნეობრიობის დამცველები რომლებიც შემოგესევიან და მატში რამდენიმე ძალიან ყალბია აქ ეს არ არის პოზიცია და ცხოვრების წესი.ავტორმა შეიძლება წეროს მეძავზე,მარა მეძავია?
ნი  სამი ვიშში,ნო დასტატაჩნო ვიშში პილოტაჟ.ლიტერატურული პროვოკაცია,შოკირება და ეპეტაჯი.
წვდომით კომენტარებზე ვიხალისებ აქ.
ეს მხოლოდ ლექსია .. და ამ გვერდს კიდე ჩემი გაპიარება უნდა???:)

კი, ლალი, გოგო ვარ :) მადლობა რომ გამიგე... არ ველოდი მართლა :) კოშკას ვიცნობ, ნაფტასაც შორიდან, რამოდენიმეჯერ გვისაუბრია, ორივე ავტორი ძალიან მიყვარს მეც :) კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა გაგებისთვის ...

ფუი ეშმაკს! ღმერთო შენ მიშველე!

ნაწილი კი გადავყლაპე - ნუ გეშინია,
ის საშვილოსნოს აცდება
მორიგი კრეტინის არდასაბადებლად ............. რა კაი  მიხვედრილი ადმინი რომ ხარ.... შეგარგოს...

დაჯე ამ პროვოკაციაში დამაკლდა ნიჭი კიდე ძლიერი ფრაზები.
თუ გოგო ხარ სიანტერესო იქნები ფარტო საზოგადოებაში გამოდიხარ?საინტერესო იქნები ჩემთვის თუ არ იმალები.მისაღები არა ,საინტერესო.

ა ბატონო ნიჭიერი პროვოკაცია ეპეტაჯი-ვიში პილოტაჯის არა მარა მაინც:)
სიყვარულო, ყველაზე გახრწნილო ანგელოზო დედამიწაზე და ტკივილი შეჩვევას ნიშნავს
შეჩვევა სიყვარულს.

უმაგრესი ფრაზებია ნუ ანგელოზის ასე ხსენება მამენტ მიუღებელია.ამ 2 ფრაზაში დავაინახე ნიჭი დნარჩენი საზოგადოების გამოწვევეა და შოკირებააა.
საკმაოდ ჭკვიანი ვრ რომ ამაზე არ წამოვეგო.
ავტორი შენს სხვა ლექსებსაც გავეცნობი.
ეს არის პროტესტი,ახალგაზრდული მაქსიმალიზმი და რადიკალიზმი.
ასეთი ავტორია კოშკა დაახლოებით და ლეო ნაფტა .ნუ კიდე რამდენიემ რაც მე ვიცი.ვუსურვებდი რომ დარჩენილიყო მხოლოდ ნიჭი,ახალი ფორმები და ეს უზრდელური  სიტყვები(სკაბრეზი?) კი რაც აქაა აღარ გადმოვაკოპირებ არა..

რა არის სირცხვილი ადამიანო, ჩემ ბოიFრენდთან ერთად გატარებულ ღამეზე ვწერ, რა არის აქ სამარცხვინო? თუ თქვენ მხოლოდ გამრავლების მიზნით ჟიმაობთ? :)

სულში გვაფურთხებენ დავით :| სირცხვილია! ეს საშინელებაა ! გადაშენდი !!!

აბა თქვენ იცით :)