ვინ იცის, დროა,
გამოვაღოთ ჩვენი სულის
დაგმანული ლუსკუმები
და პეპლებივით დატყვევებულ ანგელოსებს
ამოვაცალოთ ქინძისთავები
მტკივან ფრთებიდან.
ავუშვათ მაღლა თეთრ ალმებად,
რომ იქნებ მივხვდეთ,
რატომ მოდის გარდაცვლილი ჩიტების წვიმა,
რატომ თოვს ფერფლად,
ან მკვდარ თევზებს რად გვიბრუნებენ ზღვები ტალღებად...

ხომ გვქონდა მინის ფერადი ბურთი,
კეთილმა ხელმა შიგ სამყარო რომ ჩაატია:
წინ შემოყრილი ციდა პეპლის წითელი მხარი,
აქაფებული ალუბლები (თუნდაც საკურა),
დაკემსილი ყვითლად ფოთლები,
ან ხეებზე გამჭვირვალე ლოლუების მყიფე საყურე...

ჩვენ, ჯიუტებმა, ამ ფერად ბურთს ხელი გავუშვით
და ძირდამდნარ აისბერგებს გადავამსხვრიეთ.

... დიდი ხანია, მრუმე ღამეში გზა აებნა
პატარა დათვის თანავარსკვლავედს
და დიდ დათვს - დედას,
სევდიანი ბურდღუნით ეძებს.

ხომ არის დრო, რომ აპოვნინონ ანგელოსებმა,
ჩვენი სულიდან პატიების თეთრ ალმებად აშვებულებმა...