მე ტყვე ვარ,
ო, ძმაო ჩემო.
მაიმუნი ვარ ფეხებშიშველი
და რკინის ეკლებში დავხტუნავ
ზიზღითა და სიხარულით ატანილი.
რაოდენ შორსაა ახლა სახლი ჩემი,
საკუთარი ხელებით რომ ვადებდი აგურზე აგურს,
ალბათ ხის ფესვებმა ააღწიეს უკვე აივნებამდე
და ჩემს ცოლსა თუ შვილებს თუ დედას,
ფოთლებივით ისხამს მზის ამოსვლისას.
ჩვენთან კი ჰაერს,
ჩაქუჩის ყრუ რაკუნი ათრთოლებს მხოლოდ;
უცხო ხელოსანი მუშაკობს ღამით
და მისი სიმღერა,
მლაშე წყლის წვეთებივით მეცემა შუბლზე.
შემდეგ განთიადისას, მეც და იმ ვიღაც მუშაკს,
ერთად გვაწყობენ რიგში,
მახინჯი ქვის კაცები მიგვაცილებენ ტყისკენ
და როცა ხის მოჭრას ვასრულებთ,
ტანზე გაგვხდიან მაისურს,
თხელი ალუმინის ჯამში ოფლს ჩაგვიწურავენ,
ცოტაოდენ პურს ჩაგვიხლიან და გვეუბნებიან:
აჰა, მიიღე პური შენი არსობისა.
ეს ანძამოხრილი ჩემი გემია,
ძირ-გახვრეტილი ცხოვრების გზაზე რომ ჩაიძირა
და ბედნიერი ვარ,
მაშინაც კი,
როცა სიყვარული სოკოსავით მეზრდება იღლიებში
და განშორების სუნად ვყარვარ.
და ტყვე ვარ,
ო, ძმაო ჩემო,
და როცა ასე შორსაა სახლი ჩემი
და ოჯახი ჩემი,
ზიზღითა და სიხარულით ატანილი,
ცივი ბეტონის იატაკზე თევზივით ვცურავ
და არასოდეს,
არასოდეს შევეცდები აქედან გაქცევას.