ძია ახლა ალბათ შენთან
მთაზე თოვლი ილევა,
შენი ძველი მწყემსები კი
მალე დაბრუნდებიან
შირაქიდან... და შენც გული
აგევსება ლექსებით,
მერე ქალაქს ჩამოგვირბენ,
ლექსებს მოგვიანდაზებ,
მკერდში მაგრად ჩაგვიხუტებ
ძმურად მოგვიალერსებ.
იცოცხლეთო ვაჟკაცებო,
თვალებს მოიწყლიანებ,
ძია შენი დიდი სევდა
ჩვენც ხომ გვანაღვლიანებს.
თიანეთში თოვლი დნება
ძია შარას მიკეცავს,
ნაბიჯ-ნაბიჯ მიარიგებს
კაცობას და სიკეთეს.
ერწოში და თიანეთში,
მთა ისევ თოვლს იბედებს,
ჩემი ძია ცეცხლთან ზის და
გულს სიკეთით იბერებს.