სამკავიანი ფეხსაცმლით ეჭიდებოდა კლდის ხაოიან ზედაპირს და დოლომიტებს გადაჰყურებდა კაცი .თან ისვენებდა ,თან მზის შუქით განათებულ ჩივეტას მასივს ათვალიერებდა. არც  ისე შორი იყო მწვერვალი,როგორც თავიდან ეგონა. მალე დაიძრა კიდეც. თოკი წამოკრიფა და კლდეზე დაიწყო სოლის დამაგრება. რთული გზით მიდიოდა, მაგრამ სწრაფად მიიწევდა წინ. 
პირველი საათი იქნებოდა კლდის ნაშალზე რომ გავიდა. „ლილეს“ მღეროდა , როცა  ქვების გროვა მოწყდა კლდეს.“ისგვამი დიდიბაიო რილგვაია „ მზეს ემშვიდოდებოდა კაცი. .  უცბად გაიჭიმა თოკი  გაწყდა და  ჰაერში დაიკლაკნა.  “ო,ლილეო „ -ისმოდა ხეობაში.
მწვერვალიდან დაეშვა დალ-ქალღმერთი, ყველაზე შორი მთებისაკენ მიყავდა  კაცი.
იტალიაში, დოლომიტებში დღემდე ნახავთ უცნაურ მემორიალს. გადატეხლ წერაყინს-  ნიშნად იმისა, რომ    ქართველებმა , აქ „ კლდის ვეფხვი“ დაკარგეს.