ბერდია შატილის ჭალას ჩამოუყვა და არღუნის პირს როცა მოადგა, ძახილი შემოესმა. თავისი ბიძაშვილი აბიკა იყო.
-საით ყოფილხარ დაკარგულ, ბერდიავ?-შეეკითხა აბიკა.
-ქალაქს.
-ბედიანო, ბარჩიაც ხარ ნამყოფ!-ამოიოხრა აბიკამ და ლოდზე ჩამოჯდა. ბერდიამ აბიკას შეხედა და სახეზე სიბრაზემ გადაუარა.
-მერე რა ჰყრის შიგ, აბიკავ! ქალაქჩი დახუთულობას ამ ჭიუხების ყურება, არღუნის ხმაურ არ სჯობისა? ჩვენ ხატობაზე უკეთეს სხვა რა უნდ იყვეს? შენაც ქალაქისაკენ გიჭირავ თვალი... რათ გინდათ ბიჭავ, ვერა ხედავთა ისედაც დავცარიელდით?!-მერე უკან გაიხედა და დაცარიელებული  სოფლისკენ წავიდა. ხიდთან მისულმა სალოცავს  გამოხედა, პირჯვარი გადაისახა და წაიდუდუნა:
-ღმერთო, შენამც დააბრუნე ხევსურებ ხევსურეთჩია, კვალად აახმიანე აქაურობა!- და თვალცრემლიანი  ჯავრიანად აუყვა შატილში  შემავალ გზას.