მე შემიყვარდა ეს სამყარო მთელი არსებით,
თავის სისრულით, უსრულობით, სრულფასოვნებით,
ყოფის გარეშე.
არ შემიძლია მე შენს გარეშე.
შენით ვარსებობ მთელი არსებით
და მე ვაარსებ შენს არსებას,
ჩემი არსებით .
შენ,- არ არსებობ რეალურად, შენ
მე შეგქმენი.
მე არ მყოფნიდა რაღაცის ყოფნა
და მე შევქმენი შენი სახით, შენი
არყოფნა
ჩემთვის ყოფნა, და
რეალურად,- სხვისთვის არყოფნა.
მე შენ გქმნიდი და გიქმნიდი,
რომ შენ გეფიქრა,
რომ შენ იყავი ის,
რაზედაც უნდა მეფიქრა.
რომ შენ იყავი ის რაღაცა,
რაზეც ვფიქრობდი,
და არა ვიღაც,
რომ მე მერე შემყვარებოდი .
...და საბოლოოდ შენ შეიქმენი .!
მე შენი სახით, შევიქმენი ჩემი სამყარო
და მე მინდა ,რომ სიყვარული ჩემი
გაკმარო( თანაც საკმაო)
მე მინდოდა, რომ შენი მინდას ნდომა
მეცადა, რომ დაგეცადა
ჩემთვის, შენი ყოფნა გეკმარა.
შენ აირეკლე თითქმის ყველა, ჩემი
მიზეზი,- და შეიქმენი შენით, ჩემთვის,-
ჩემი მიზეზი.
გამიმიზეზდი!
მე მინდოდა, რომ რეალურად გადმომეცხადე .
შენ თითქოს გაქრი,- ირეალურად გამომეცხადე.
-და მე მინდოდა რეალურად შენი დასახვა,
და თუ კი არა,
ერთი წამით შენი დანახვა!
მე დავრჩი მარტო...
...და ეხლა სულ სხვა ფიქრები მართობს .
და მე ვცდილობ,
რომ ფანჯრის მიღმა ნაცადი სამყარო,
შემოვატიო ლეგალურად უოთხკედლო არსებობიდან და
ოთხკედლიან არსებობაში ვცადო, დროებით!