მე ქეთი ვარ.ხუთი წლის და ერთი კითხვა მაწუხებს დიდი ხანია.დედას ვერ ვეკითხები,იმიტომ რომ როცა ის სახლში ბრუნდება მე უკვე მძინავს,მამა დედასთან ერთად მოდის.დეიდას არ სცალია,სულ სადღაც ეჩქარება.ერთადერთი ვისაც ჩემი მოსმენა შეუძლია არის ბებო,თუმცა მას ვერ ვკითხავ,რადგან ეს კითხვა ბებოს გამო გამიჩნდა.დღეს გადავწყვიტე რადაც არ უნდა დამიჯდეს დედას დაველოდო.უკვე ღამეა,ბებომ საწოლში ძალით დამაწვინა...ნეტა არ დამეძინებოდეს.არა,ცხვრებს არ დავითვლი.ბებო ამბობს თუ ცხვრებს დაითვლი დაგეძინებაო,არც ზღაპარი მოვაყოლე,ამ მიზეზითაც დამეძინება.თვალები დავხუჭე,ვითომ მძინავს.აი მანქანის ხმა მესმის.ალბათ მამა მოვიდა და დედა მოიყვანა.ნეტა დიდი ხანი არ დააგვიანოს ამოსვლა...
კარებზე კაკუნია,ჩემი დედიკო მოვიდა.ნეტა ბებო არ შემოყვებოდეს.დედა ჩემსკენ იხრება და შუბლზე მკოცნის.უცებ ვყვირი...
-დე,დედიკო მღვიძავს და შენ გელოდები.
დედას ისე შეეშინდა იყვირა..
-დე დამშვიდდი,დიდი ხანია რაღაცის კითხვა მინდა.
-ქეთევან მასწავლებელი გააბრაზე და ბაღში მიბარებენ?
-არა დედა,სხვა რამე უნდა გკითხო.
-ქეთი ცეკვის მასწავლებელი გააბრაზე?ბებო?
-არა დე,მისმინე...
-კარგი ქეთი გისმენ.(დედა ცოტათი დამშვიდდა ალბათ.მიხვდა რომ სასახურში განთავისუფლება არ მოუწევს.ძალიან მკაცრი უფროსი ყავს.ვერ ვიტან იმ კაცს).
-დე ამ თმების ქვეშ რა მაქვს?
-რაო?
დაფიქრდა დედა
-თავის ქალა გაქვს ქეთი.
-არა დედიკო ტვინი თუ მაქვს?
დედამ ისე გაიცინა მივხვდი არც ისე დიდი სისულელე ვიკითხე
-კი გაქვს ქეთევან კი
-აბა ბებო უტვინოს რატომ მეძახის?...