მაინც შეეჩვია შენს თმას ვერცხლისფერი,
              გაბეცებული გიცქერ როგორც პირმშო,
              შენი ბაგის რხევით წამს ებაასები
              და მსურს, ყოველ წუთზე მაღლა გამოგიხმო.
            კვლავაც გადმომხედავ ჩვეული თვალებით,
            თუმცა უსიცოცხლო ცეცხლი გიჭიატებს,
            ღაწვი მითამაშებს, მინდა შემოგჩივლო,
            შენი ხელის ხაზმა ვცდილობ დამამშვიდოს.
            ახლა ღამე არის, ირგვლივ საუფლოა,
            ბლანტი ნაღველივით ვურევ მოგონებებს,
            სივრცეს გაეყინა თითქოს ფიგურა და
            მაინც შეეჩვია შენს თმას ვერცხლისფერი.
            მამ მოგეხუტები,მცდელობით ვიცხოვრებთ,
            ჩვენი საუკუნე რელსზე გადავიდა,
            გამოვიკვეთებით როგორც აბდაუბდა,
            ორი არსება ან სულაც დედამიწა...
            ხარბად ვეწაფებით არსობის ფიალებს,
            მე კი ოდნავ ვკრთები, სხეული მეთოშება,
            შენი სევდიანი თვალის ათინათით
            ვგრძნობ შეგრძნებებს და მაინც მეტირება
            გულით,
            ტვინით,
            სულით,
            უჯრედით მეტირება
            მსურს, რომ დავამტვრიო ყველა საათები,
            შემდეგ ამოგიდგე ჭაღარა ვაწვალო
            ჩემი ხელისგული შენსას ვადარო.
            მაინც შეეჩვია შენს თმას ვერცხლისფერი,
            გაბეცებული გიცქერ, როგორც პირმშო
            შენი ბაგის რხევით წამს ებაასები
            და მსურს, ყოველ წუთზე მაღლა გამოგიხმო.